'Be My Baby' zingen om 3 uur 's nachts redde mijn verstand als vader

Het is 03:14 uur op een druilerige dinsdag in Walthamstow, en mijn tweelingdochters hebben besloten een heavy metal-schreeuwkoor te vormen. Florence neemt de loeiharde falsetto voor haar rekening, terwijl Matilda zorgt voor een rauwe, angstaanjagende bas die eerlijk gezegd niet uit zo'n klein mensje zou mogen komen. Ik doe dat wanhopige, ritmische ouder-gewieg – je weet wel, dat je onderrug compleet verwoest – en ga in mijn hoofd mijn hele repertoire aan traditionele slaapliedjes af.

Ik probeer "Slaap kindje slaap". Ze schreeuwen harder. Ik probeer "Schaapje, schaapje". Matilda spuugt op mijn schouder. Ik scroll paniekerig met één duim op mijn telefoon, wanhopig op zoek naar een soort muzikaal wonder, terwijl ik gerichte advertenties ontwijk van slaapcoaches die meer kosten dan mijn eerste auto.

Dan, uit pure, door slaapgebrek gedreven wanhoop, begin ik een nummer van Ronnie Spector uit 1963 te mompelen. Ik moest met mijn ogen knijpen naar mijn oplichtende scherm om precies de songtekst van be my baby erbij te pakken, omdat mijn oververmoeide brein het tweede couplet bleef vergeten. Maar het moment dat ik bij dat beroemde refrein kwam – be my, be my baby – gebeurde er iets bizars. Ze stopten zowaar met huilen.

Waarom traditionele kinderliedjes objectief gezien verschrikkelijk zijn

Laten we even heel eerlijk zijn: traditionele slaapliedjes zijn enorm vreemd. Heb je ooit echt geluisterd naar de woorden die we geacht worden midden in de nacht voor kwetsbare baby's te zingen? "Rock-a-bye Baby" gaat letterlijk over een constructiefout waardoor een baby uit een boom klettert. "Ring a Ring o' Roses" gaat over de builenpest. Sta je daar in het donker, een piepklein, breekbaar mensje te wiegen, fluisterend over afbrekende takken en middeleeuwse ziektes.

Zelfs de onschuldige liedjes zijn gewoon geestdodend saai. Je kunt maar een beperkt aantal keer zingen over de wielen van die verdraaide bus die rond en rond draaien voordat je gaat twijfelen aan je eigen verstand. Als je online zoekt naar standaard babyliedjes, word je meestal meegezogen in een rare draaikolk van gesynthetiseerde harpmuziek waardoor ik het gevoel krijg dat ik in de wacht sta bij de Belastingdienst.

Maar meidengroepen uit de jaren '60? Dat is een ander verhaal. Ze hebben een groove. Ze hebben ritme. Ze hebben een baslijn die voorkomt dat een wanhopig vermoeide vader staand in slaap valt en in de wasmand stort.

De nacht dat ik per ongeluk de Phil Spector-slaaphack ontdekte

Dus daar stond ik dan, bedekt met een mysterieuze natte vlek (optimistisch hopend dat het gewoon kwijl was), The Ronettes te zingen voor twee uiterst achterdochtige tweejarigen.

Florence droeg op dat moment haar Mouwloze Romper van Biologisch Katoen, wat oprecht de enige reden is dat ze niet helemaal naakt was. Als je nog nooit het genoegen hebt gehad van een dubbele luier-explosie om 3 uur 's nachts, laat me het dan even voor je schetsen: het is één grote chaos. Maar deze specifieke romper heeft van die slimme envelophalsjes. Dat betekent dat als het noodlot toeslaat, je het hele ding naar beneden over hun beentjes trekt, in plaats van een biologisch gevaar over hun hoofd te sleuren. Hij is zacht genoeg om haar nekplooitjes (en dat zijn er nogal wat) niet te irriteren, en hij overleeft wonderbaarlijk genoeg een wasbeurt op 60 graden zonder te krimpen tot poppenformaat.

Hoe dan ook, terwijl ik de geruïneerde romper naar beneden trok en agressief de songtekst naar mijn baby begon te fluisteren, realiseerde ik me dat het ritme het zware werk deed. Het nummer heeft een dreunende, repetitieve drumbeat. Boem-ba-boem-BOEM. Boem-ba-boem-BOEM. Ik begon op dat exacte tempo op hun ruggetjes te kloppen.

De verpleegkundige van het consultatiebureau mompelde later iets tegen me over dat dit werkte als een "baarmoedergeluid". Ik begrijp vaagjes dat vroege blootstelling aan muziek helpt bij neuroplasticiteit en hersenontwikkeling, maar ik ben vooral dolblij dat het een hypnotiserende metronoom is. Blijkbaar bootst de bonzende akoestische bas de hartslag van de moeder na die ze in de baarmoeder hoorden, wat hun cortisol verlaagt en hun hartslag in rust onder controle houdt. Ik weet niet precies hoe de wetenschap erachter werkt, maar ik kan je met vertrouwen vertellen dat doen alsof je een popster uit de jaren '60 in je woonkamer bent, oneindig veel beter werkt dan sussen in de leegte.

Het Mariah Carey-incident (of waarom ik geen fluitregister haal)

Zodra je ontdekt dat popmuziek werkt, word je een beetje overmoedig. Je denkt dat je een babyfluisteraar bent.

In een moment van pure hoogmoed besloot ik vorige week de afspeellijst om te gooien. Ik dacht: als de jaren '60 werken, waarom de jaren '90 dan niet? Ik zocht de songtekst van always be my baby van Mariah Carey op, denkend dat het tempo wel redelijk vergelijkbaar was. Dit was een catastrofale inschattingsfout.

• De coupletten zijn te snel: Je eindigt ermee dat je aan het rappen bent tegen een kind dat gewoon wil slapen.
• De toonsoortwisselingen: Baby's hebben een hekel aan plotselinge toonsoortwisselingen.
• De hoge noten: Als je ooit hebt geprobeerd Mariahs fluitregister te halen terwijl je ernstig slaaptekort hebt en doodsbang bent om de buren wakker te maken, laat me je de moeite besparen. Je klinkt uiteindelijk als een gewurgde vos.

Ik maakte de hond wakker. De hond begon te blaffen. Matilda begon weer te huilen. Florence, die net aan het wegzakken was, vloog met haar ogen open en wierp me een blik van diepe teleurstelling toe. We gingen regelrecht terug naar The Ronettes.

(Als je op dit moment je hele aanpak voor het overleven van de nachtdiensten aan het omgooien bent, wil je misschien eens kijken naar Kianao's collectie biologische babykleding. Een goede slaapomgeving begint bij iets aantrekken dat niet kriebelt.)

Hoe je popmuziek uit de jaren '60 inzet als wapen voor bedtijd

Je kunt niet zomaar Spotify aanzetten en de kamer uitlopen. Je moet er wel wat moeite voor doen. Na een paar maanden van vallen en opstaan – vooral vallen – heb ik een zeer specifiek, licht gestoord systeem ontwikkeld voor het gebruik van deze nummers.

Pas je tempo aan op het paniekniveau
Als ze een complete driftbui hebben, start je het nummer echt op het normale, vrolijke tempo. Je stuitert een beetje mee. Je doet de boem-ba-boem-BOEM met je voeten op de vloerdelen. Zodra ze dan stoppen met schreeuwen om uit te vogelen wat je in hemelsnaam aan het doen bent, trek je het tempo langzaam naar beneden. Tegen de tijd dat je het refrein voor de twaalfde keer zingt, zou je op een vreemd, akoestisch slakkentempo moeten bewegen.

Maak de songtekst persoonlijk
Vervang "darling" door hun echte namen. Say you'll be my Florence, be my baby now. Het voelt een beetje onnozel, maar de lettergrepen werken perfect, en het schijnt te helpen bij vroege naamherkenning (hoewel ik het vooral doe om mezelf eraan te herinneren welke tweelingzus ik momenteel in het donker vasthoud).

Gebruik overdag op de juiste manier
Als je wilt dat het nummer 's nachts slaap opwekt, moet je er waarschijnlijk overdag positieve associaties mee opbouwen. Wij zetten het nummer op de keukenspeaker terwijl ze onder hun Regenboog Babygym Speelset liggen. Die houten babygym is echt geniaal: hij heeft van die gedempte, aardse tinten waardoor mijn woonkamer er niet uitziet als een explosie van primair gekleurd plastic, en ze slaan vrolijk tegen het houten olifantje aan terwijl ik probeer een kop thee te drinken voordat hij steenkoud is.

Soms verspreid ik hun Zachte Babyblokkenset over het kleed terwijl de muziek speelt. Ik zal eerlijk zijn, de blokken zijn oké. Ze zijn zacht, wat hun grootste pluspunt is, want als Matilda er onvermijdelijk eentje van dichtbij tegen mijn slaap lanceert, hoef ik tenminste niet naar de spoedeisende hulp. Maar ik ga er wel constant op staan.

De absurditeit omarmen

Opvoedboeken staan vol met strakke schema's en steriel advies. Pagina 47 suggereert meestal dat je perfect kalm en emotioneel afstandelijk moet blijven als je baby niet wil slapen, wat volkomen nutteloos is als het vier uur 's nachts is en je sinds 2022 geen volledige nachtrust meer hebt gehad. Uiteindelijk combineer je al dit tegenstrijdige advies tot één rommelige routine waarbij je in bijna volledige duisternis door de babykamer sluipt, terwijl je fluisterend Ronnie Spector zingt, bidt dat er geen vloerplank kraakt, en hoopt dat het op de een of andere manier in slaap resulteert.

Uitvinden wat werkt voor jouw specifieke kind is eigenlijk gewoon van alles proberen en kijken wat er blijft hangen. Als traditionele slaapliedjes voor jou werken, fantastisch. Maar als je op de overloop ijsbeert, bedekt met kwijl, en wanhopig een beat nodig hebt om je eigen ogen open te houden, geloof me dan: gooi de kinderliedjes overboord.

Zoek de songtekst op. Verlaag je stem een octaaf. Geef je over aan de drumbeat. Het levert je misschien net dat extra uurtje slaap op.

Klaar om je babykamer te upgraden met spullen die de nachtdiensten écht een stuk makkelijker maken? Ontdek het volledige aanbod duurzame baby-essentials van Kianao voordat de volgende driftbui toeslaat.

Veelgestelde vragen: Popmuziek als slaapliedjes gebruiken

Waarom lijken oude popnummers beter te werken dan echte slaapliedjes?
Eerlijk gezegd denk ik dat het het ritme is. Slaapliedjes zijn vaak zweverig en draaien om de melodie, maar veel pop uit de jaren '60 heeft die zware, stuwende akoestische basdrum. Mijn huisarts denkt dat het klinkt als het bloed dat in de baarmoeder rondpompt. Ik weet alleen dat het mijn gewieg een voorspelbaar ritme geeft, waardoor ik niet meer willekeurig met ze aan het schudden ben als een cocktailshaker.

Kan ik het nummer niet gewoon op mijn telefoon afspelen in plaats van het te zingen?
Dat doe ik soms als ik geen stem meer overheb, maar je moet oppassen. Telefoonspeakers klinken ongelooflijk blikkerig, wat ze oprecht meer kan irriteren. En als je je meldingen niet uitzet, krijg je precies midden in een vredig moment een enorme ping van een WhatsApp-groep, wat werkelijk alles verpest.

Wat als ik echt een verschrikkelijke zangstem heb?
Het maakt baby's letterlijk niets uit. Ze hebben totaal geen muzieksmaak. Ze beoordelen je toonhoogte niet; ze willen gewoon de fysieke trilling van jouw borst tegen de hunne. Houd het gewoon laag en ritmisch. Al kun je misschien beter de hoge noten van Mariah Carey vermijden, puur voor de honden in de buurt.

Is het erg om vrolijke, up-tempo nummers voor bedtijd te gebruiken?
Het klinkt tegenstrijdig, maar nee hoor, zolang je ze maar kunstmatig vertraagt. Ik pak een vrolijk Motown-nummer en zing het op halve snelheid, als een deprimerende indie-folk cover. Het geeft je de fijne songtekst en de vaste beat, zonder de adrenalinestoot.

Zijn er andere nummers met een vergelijkbare sfeer die werken?
"My Girl" van The Temptations is een solide back-up, hoewel de baslijn best lastig te neuriën is als je slaaptekort hebt. Ik heb ook bizar veel geluk gehad met "Stand By Me", omdat het ritme zo repetitief is. Eigenlijk is alles van vóór 1970 met een zwaar drumstel een prima keuze.