Lieve vroegere ik: badtijd-chaos en een échte vleermuis overleven

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Het is exact 19:14 uur op een dinsdag en je zit momenteel op je knieën op de vochtige badkamertegels in een veel te groot, met bleekvlekken bezaaid Nirvana-shirt dat je al een week niet hebt gewassen. Je druipt van het lauwe water omdat je Toby, de 8 maanden oude baby van je zus, in bad probeert te doen terwijl zij de stad uit is. Een vriendendienst die ontzettend behapbaar leek toen ze het drie maanden geleden vroeg. Je derde Nespresso van de dag staat op de rand van de wastafel, helemaal koud, natuurlijk.

En dan gebeurt het.

Een schaduw maakt zich los van de plafondlijst boven het douchegordijn. In eerste instantie denkt je oververmoeide brein dat het een gigantische, agressieve mot is, maar dan begint het beest grillige, angstaanjagende duikvluchten rond de afzuigkap te maken. Leo, die 7 is en denkt dat hij onsterfelijk is, begint te gillen dat Batman er is. Maya, mijn schaduw van 4 die zich om absoluut geen enkele reden helemaal had uitgekleed, alleen maar om naar haar badende neefje te kijken, begint hysterisch te huilen en probeert in de wasmand te klimmen. En Mark, mijn lieve, schattige man, stormt de badkamer binnen zwaaiend met het metalen vergiet dat we voor de spaghetti gebruiken, alsof een pastazeef ook maar iéts gaat uithalen tegen een gevleugeld wezen van de nacht.

Kortom, je zit opgesloten in een piepkleine betegelde ruimte terwijl er letterlijk een babyvleermuis over je hoofd scheert, en dat terwijl je fysiek een glibberige baby vasthoudt in een plastic emmer met water. Dit is het exacte moment waarop je hele opvoedingsfilosofie volledig in duigen gaat vallen.

De gevleugelde rat die mijn dinsdag verpestte

Ik weet niet eens hoe we het beest uiteindelijk het huis uit hebben gekregen. Volgens mij opende Mark gewoon het kleine badkamerraampje en stond hij ernaar te schreeuwen, terwijl ik een handdoek over mijn hoofd gooide en Toby als een rugbybal vasthield. Maar de nasleep was erger dan dat vliegende knaagdier zelf. Want de eerste reflex die je hebt zodra je hartslag weer onder de 150 zakt, is natuurlijk je telefoon pakken en googelen op "vleermuis in huis met baby".

Pro-tip: doe dat nooit.

Ik belde om 20:30 uur de huisartsenpost, praktisch hyperventilerend. Ik verwachtte dat de assistente gewoon zou lachen en zou zeggen dat ik de kinderen een paracetamolletje moest geven en naar bed moest gaan. In plaats daarvan viel ze stil en mompelde ze iets over vleermuizen die rabiës (hondsdolheid) dragen en dat hun tandjes zo microscopisch klein zijn dat je niet eens zou merken of jij of de kinderen gebeten waren. Precies het soort geruststellende medische advies dat een toch al panikerende moeder wil horen. Ze zei dat als we niet met 100% zekerheid konden zeggen dat de vleermuis niemand had aangeraakt terwijl we allemaal in het donker stonden te gillen, we misschien inentingen moesten halen. Oh god, de prikken.

We hadden ze uiteindelijk niet nodig, omdat Mark zich wonder boven wonder herinnerde dat de vleermuis nooit onder de stang van het douchegordijn was gekomen. Maar de pure doodsangst van dat telefoontje heeft mijn brein compleet geherprogrammeerd. Het zorgde ervoor dat ik die badkamer rondkeek en besefte dat, terwijl ik volledig in paniek was over een één-op-een-miljoen kans op hondsdolheid, ik mijn neefje letterlijk in een soep van alledaagse chemicaliën liet weken.

Laten we het even hebben over dat plastic

Want na het vleermuis-incident kon ik niet slapen, dus begon ik agressief te onderzoeken waar ik Toby eigenlijk in zette. Je kent het wel, zo'n standaard, goedkoop plastic babybadje dat iedereen op zijn babyshower krijgt en zonder nadenken gebruikt? Het badje dat vaag ruikt naar een nieuw douchegordijn?

Ja, die geur is 'off-gassing' (het vrijkomen van chemische gassen), en ik belandde midden in de nacht in een massaal zwart gat over polyvinylchloride (PVC) en ftalaten. Blijkbaar zijn veel van deze oudere of goedkopere badjes gemaakt met hormoonverstorende chemicaliën die in het water lekken, vooral wanneer je ze vult met warm water. Baby's hebben een ongelooflijk doorlaatbare, flinterdunne huid, en ik liet hem gewoon drie avonden per week in een chemisch plastic badje weken, alleen maar omdat er een schattig walvisje op de zijkant geschilderd was.

Ik heb het hele ding om 2 uur 's nachts rechtstreeks in de recyclebak in de garage gemieterd. Ik was zo boos op mezelf.

De drie dagen daarna was ik op jacht naar een écht niet-giftig babybadje, gemaakt van food-grade (voedselveilige) siliconen of hoge-dichtheid polyetheen (HDPE). Dat schijnen namelijk de veiligere plastics te zijn die geen chemicaliën afgeven. Maar het is ontzettend vermoeiend om babyspullen voor in bad te vinden die geen 'greenwashing'-onzin zijn. Je moet echt elk etiket lezen. Als er alleen maar "BPA-vrij" staat, maar ze vertellen je niet wat het plastic daadwerkelijk IS, hebben ze de BPA waarschijnlijk gewoon vervangen door BPS. Wat in principe dezelfde giftige troep is, maar dan met een andere letter.

Als je je afvraagt hoe warm het water moet zijn: steek gewoon je elleboog erin totdat het voelt als warme soep, het is echt geen hogere wiskunde.

De spullen die wél werkten tijdens de chaos

De avond van de vleermuis, toen ik Toby zowat uit het water rukte, pakte ik het eerste wat ik zag om hem in te wikkelen. Dat bleek toevallig de Bamboe Babydeken met die kleine waterverfblaadjes te zijn. Ik weet dat het eigenlijk bedoeld is als deken voor in bed of de kinderwagen, maar geloof me: biologisch bamboe is LETTERLIJK absorberender dan al die zogenaamde "babyhanddoeken" die ik bezit.

Van die kriebelige badstof dingen die je in voordeelpakketten koopt, wrijven het water alleen maar een beetje rond over hun huid. Maar dit bamboedekentje zoog hem in ongeveer twee seconden droog terwijl hij de boel bij elkaar schreeuwde. Het is ongelooflijk zacht, echt belachelijk fluweelachtig, en het irriteerde zijn eczeemplekjes totaal niet. Ik heb er serieus nog eentje bijgekocht puur om in de badkamer te leggen, want het is groot genoeg om een spartelende baby compleet in te wikkelen.

Voordat de vleermuis ons stoorde, was hij aan het kauwen op een paar van de Zachte Baby Bouwblokken die we in het water hadden gegooid om hem af te leiden. Ze zijn gemaakt van zacht rubber en zijn volledig BPA- en formaldehyde-vrij. Dat gaf me toch een gerust gevoel terwijl hij blokje nummer 4 zat af te kluiven. Eerlijk gezegd zijn ze slechts 'oké' als badspeeltjes. Ze blijven wel drijven en de pastelkleuren zijn schattig en niet schreeuwerig, maar er zitten van die kleine piepgaatjes in die water opzuigen. Het is best wel een gedoe om al het vocht uit twaalf afzonderlijke blokjes te knijpen zodat er geen schimmel in groeit. Maar Maya vindt het leuk om ze te stapelen, dus ze mogen blijven.

Als je op zoek bent naar dingen die de avondroutine oprecht wat minder vreselijk maken, bekijk dan hier de biologische babydekentjes en badspullen. De beste babyspullen vinden draait er namelijk niet om dat je het hele babygangpad leegkoopt, maar dat je gewoon drie dingen vindt waardoor je niet je haren uit je hoofd wilt trekken.

Gijzelingsonderhandelingen na het badje

Toen de badkamer eenmaal was geëvacueerd en Toby droog was en een fris rompertje aanhad, moest ik hem nog steeds eten geven. En mijn eigen kinderen ook, die nu compleet door het lint gingen door de adrenaline van de vleermuisontmoeting. Leo rende rond het keukeneiland met een handdoek als een cape om zijn nek gebonden, en Maya eiste droge ontbijtgranen uit een heel specifiek roze kommetje dat op dat moment vies in de vaatwasser stond.

Toby zat in de kinderstoel, wreef in zijn oogjes en jengelde op die specifieke toonhoogte die betekent dat er een driftbui aan zit te komen. We zitten midden in de fase van vaste voeding waarbij hij zelf wil eten, maar de motorische coördinatie heeft van een dronken zeeman. Ik kletste het Siliconen Walrusbordje op zijn blad, en het zat direct muurvast. Ik maak geen grapje, die zuignap is agressief. Ik deed wat geprakte zoete aardappel en piepkleine stukjes avocado in de verdeelde vakjes — want stel je voor dat de verschillende soorten eten elkaar raken — en hij kon het met geen mogelijkheid van het blad trekken, hoe hard hij ook sjorde.

Ik ben zo dol op dit bordje. Het is van 100% food-grade siliconen, dus ik hoef me geen zorgen te maken over dat hele verhaal van giftig plastic dat lekt wanneer ik het in de magnetron gooi om kliekjes op te warmen. Bovendien helpen de kleine opstaande randjes van de walrusvorm hem daadwerkelijk om het eten in zijn handje te scheppen, in plaats van dat hij het gewoon over de rand op mijn pas geveegde vloer schuift.

De realiteit van de bedtijdroutine

Dit is wat ik wou dat iemand me had verteld voordat ik kinderen kreeg, of überhaupt voordat ik ermee instemde om op de baby van mijn zus te passen: je hoeft een baby écht niet elke dag in bad te doen. Mijn arts vertelde me tijdens een van Maya's vroege controles dat pasgeborenen en baby's eigenlijk maar zo'n drie keer per week een badje nodig hebben. Elke avond wassen stript alleen maar alle natuurlijke oliën van hun huid en maakt ze vatbaar voor uitslag. Ik dacht altijd dat een avondbadje de enige manier was om een baby te laten weten dat het tijd was om te gaan slapen, maar eerlijk gezegd krijgen ze het halverwege de meeste badjes toch gewoon koud en worden ze chagrijnig.

Als je ze dan toch in bad doet, is de absoluut belangrijkste les die ik heb geleerd — vleermuisinvasies daargelaten — dat je ervoor moet zorgen dat de handdoek, de luier en de pyjama letterlijk binnen handbereik liggen. Doe dit al vóórdat je er überhaupt aan denkt om de kraan open te draaien. Zodra dat glibberige zeehondje in het water ligt, zit je namelijk helemaal vast. Je kunt niet even weglopen om een washandje te pakken. Mijn arts noemt het "touch supervision" (fysiek toezicht), wat heel klinisch klinkt, maar het betekent eigenlijk gewoon dat je altijd minstens één hand op de baby moet hebben. Ze kunnen namelijk in een fractie van een seconde en compleet geluidloos kopje-onder gaan in slechts drie centimeter water. Vandaar dat ik Toby niet liet vallen toen de gevleugelde demon aanviel.

Dus, Sarah-uit-het-verleden, hier is een lijstje met dingen die je die avond zult overleven:

1. De pure doodsangst van wilde dieren in je huis.
2. Het besef dat je een giftig, chemisch badje hebt gebruikt.
3. Marks waardeloze verdedigingsstrategie met de pastazeef.
4. De vlekken van zoete aardappel die je Nirvana-shirt voorgoed zullen verpesten.

En dit is waar je je straks oprecht druk om gaat maken:

• Een babybadje vinden dat niet van PVC is gemaakt.
• De nummers van het Antigifcentrum en de lokale dierenambulance in je telefoon opslaan.
• Een voorraad aanleggen van biologische, superabsorberende dingen, zoals dat bamboedekentje.
• Siliconen bordjes kopen die écht aan de verdomde tafel blijven plakken.

Je doet het goed. De kinderen gaan uiteindelijk echt wel slapen. Gooi dat goedkope plastic badje morgenochtend gewoon weg, en in vredesnaam: houd dat badkamerraampje dicht.

Ben je klaar om de routine van je eigen baby gifvrij te maken zonder dat je gek wordt? Ontdek onze collectie van veilige, niet-giftige essentials en siliconen kinderservies dat ouderschap echt nét een beetje makkelijker maakt.

Vragen die ik om middernacht woest heb gegoogeld

Heb ik echt een speciaal badje nodig voor een baby?

Eerlijk? Nee, je hebt niet per se een speciaal badje NODIG als je een schone wasbak en een hoop kracht in je bovenlichaam hebt. Maar een natte, spartelende baby vasthouden die plotseling besloten heeft dat hij water haat, is doodeng. Een goed, niet-giftig badje met een ergonomische helling geeft je gewoon een veilige plek om ze neer te leggen, zodat je hun haartjes echt goed kunt wassen zonder dat je het gevoel hebt dat je met een ingevet varken aan het worstelen bent. Zorg er gewoon voor dat wat je ook koopt, niet van PVC-plastic is gemaakt.

Wanneer is een babyproduct nou echt "niet-giftig"?

Oh god, dit is het ergste, want bedrijven liegen er constant op los. "Niet-giftig" (non-toxic) is geen zwaar gereguleerde term, dus elk merk kan het op een doos plakken. Voor mij betekent het dat ik let op specifieke materialen: 100% food-grade siliconen, natuurlijk onbehandeld hout, biologisch katoen of bamboe, en plastics die expliciet worden gecategoriseerd als HDPE of PP (hoge-dichtheid polyetheen of polypropyleen). Als een bedrijf alleen maar zegt dat het "BPA-vrij" is, maar niet vertelt wat het exacte materiaal is, ga ik er meestal van uit dat het troep is.

Hoe warm moet het badwater eigenlijk echt zijn?

Mijn arts zegt altijd ongeveer 37 graden Celsius. Wat mij precies niks zegt, want ik ben geen wandelende thermometer. Kortom: het moet aangenaam warm aanvoelen aan de binnenkant van je pols of elleboog, niet heet. Baby's verliezen supersnel lichaamswarmte, dus ik giet altijd constant warm water over hun schoudertjes terwijl ze daar zitten, en ik heb de handdoek altijd helemaal opengeklapt op mijn schoot klaar liggen voordat ik ze eruit haal.

Wat als mijn baby het badwater opdrinkt?

Ze gaan het badwater 100% zeker opdrinken. Maya behandelde haar badje vroeger als één grote soepkom. Tenzij ze actief liters zeepwater drinken of in bad hebben gepoept (in dat geval: onmiddellijk missie afbreken!), gaat een klein beetje ingeslikt water ze echt niet doden. Maar dit is dus precies de reden waarom het vinden van veilige, niet-giftige badspullen en wasgels zo belangrijk is — want alles wat je in dat water gooit, belandt uiteindelijk in hun mond.

Wat moet ik in vredesnaam doen als er een vleermuis in huis is?

Oké, allereerst: gebruik geen pastazeef. Isoleer de vleermuis in één kamer als dat kan, sluit de deuren, leg een handdoek onder de kier en haal de kinderen en huisdieren weg. Bel een lokale wildopvang of de dierenambulance. En bel de huisartsenpost, want vleermuisbeten zijn zo klein dat je ze niet altijd kunt zien. Hondsdolheid is niet iets waar je mee wilt sollen, zelfs al is de kans astronomisch klein. En verder... installeer gewoon horren voor je ramen, oké?