Waarom een babyschildpad in een huis met peuters een heel slecht idee is

Het is 2:14 uur 's nachts en ik sta in mijn woonkamer met een digitale vleesthermometer de grondtemperatuur van een houten bak te meten. In deze bak zit een wezentje, ongeveer zo groot als een theebiscuitje, dat momenteel meer vierkante meters in onze Londense flat in beslag neemt dan mijn eigen kledingkast. Dit is allemaal gebeurd omdat ik drie weken geleden, in een moment van extreme, door slaapgebrek veroorzaakte kwetsbaarheid, een handgeschreven advertentie zag voor een babyschildpad in de etalage van een lokale dierenwinkel. Ik dacht dat het wel een rustig, waardig en makkelijk huisdier zou zijn voor mijn tweejarige tweelingdochters.

Ik had het zo onvoorstelbaar mis over elk afzonderlijk aspect van deze beslissing, dat ik eigenlijk best onder de indruk ben van mijn eigen stupiditeit.

Er heerst een hardnekkige culturele mythe dat deze kleine wezentjes met een schild eigenlijk gewoon stenen huisdieren zijn die af en toe een blaadje sla eten. Je zet ze in een plastic bak, tikt liefdevol op hun schild en wacht tot ze je overleven. De realiteit is dat het in leven houden van een van deze dieren een soort nauwkeurige klimaatbeheersing vereist die normaal gesproken gereserveerd is voor te vroeg geboren baby's en zeldzame orchideeën.

De grote reptielenpaniek van dinsdagmiddag

Voordat je je überhaupt druk maakt over de elektrische eisen, is er nog de biologische realiteit van wat je in huis hebt gehaald. De meiden waren natuurlijk direct geobsedeerd door hem. Ze kunnen de naam "Terry" nog niet helemaal uitspreken, dus ze wijzen gewoon heel driftig naar zijn verblijf en roepen "Baby T!" zodra ze de kamer binnenkomen.

Ik vond het schattig, totdat ik een ontspannen praatje maakte met onze huisarts, Dr. Evans, tijdens een routinecontrole voor de eindeloze verkoudheden die de meiden oplopen op de crèche. Hij keek me aan met diepe, vermoeide compassie en legde uit dat reptielen eigenlijk wandelende biologische wapens zijn. Ze dragen van nature salmonella bij zich in hun spijsverteringskanaal en verspreiden dit over hun schild en in de aarde als confetti.

Volgens zijn nogal dringende uitleg adviseren gezondheidsinstanties en de meeste verstandige artsen om alles met schubben ver weg te houden van huishoudens met kinderen onder de vijf jaar. Tweejarigen snappen namelijk he-le-maal niets van kruisbesmetting en aaien vrolijk een reptiel om vervolgens direct hun hele vuist in hun mond te stoppen. Dus nu bestaat mijn dagelijkse routine uit het bewaken van de houten bak als een uitsmijter bij een hippe nachtclub, het inzetten van militaire handwasprotocollen als een peuter ook maar in de buurt van het verblijf ademt, en het continu desinfecteren van de vloer eromheen.

Ik ben nu een amateur-klimaattechnicus

Je kunt deze beestjes niet in een glazen aquarium stoppen, omdat ze het concept van onzichtbare barrières niet snappen. Ze blijven gewoon tegen het glas ijsberen tot ze helemaal gek worden van de stress. In plaats daarvan moet je een massieve, ondiepe houten bak kopen, een 'schildpaddentafel', die zowat de halve kamer in beslag neemt.

En dan de verlichting nog. Een babyschildpad heeft een zeer specifiek temperatuurverloop nodig om te overleven. Dat betekent dat de ene kant van de bak 35 graden Celsius moet zijn, terwijl de andere kant op een comfortabele 25 graden blijft. Dit vereist een complex systeem van keramische warmtestralers en schrikbarend dure UVB-lampen die de echte zon nabootsen, zodat hun schildjes niet vervormen tot afschuwelijke piramides.

Doordat deze kunstmatige zon 12 uur per dag in onze woonkamer schijnt, is de omgevingstemperatuur van onze flat zo gestegen dat ik in november peentjes zweet in mijn T-shirt. De tweeling leeft dan ook bijna uitsluitend in hun Mouwloze Baby Rompertjes van Biologisch Katoen. Dat is trouwens het slimste wat ik tijdens dit hele fiasco heb aangeschaft, vooral omdat ze dankzij het ongekleurde biologische katoen geen nare warmte-uitslag krijgen als de woonkamer Sahara-temperaturen bereikt. Daarnaast zorgen de rekbare halslijnen ervoor dat ik ze makkelijk kan uitkleden als ik weer eens in paniek raak omdat ze tóch ergens reptielenaarde op hun mouwtjes hebben gekregen.

Daarnaast moet je de schildpad elke dag een kwartier lang laten weken in een ondiepe, terracotta plantenschotel met lauwwarm water zodat hij niet uitdroogt. Wat precies zo opwindend is als het klinkt.

(Mocht je na het lezen hiervan je eigen levenskeuzes in twijfel trekken en gewoon willen kijken naar normale, niet-reptielachtige spullen die ontworpen zijn voor mensenkinderen, dan kun je de biologisch katoenen collecties van Kianao hier bekijken.)

De erfenis voor over honderd jaar

Het meest angstaanjagende deel van dit hele verhaal was misschien wel de dag dat ik bijna de verkeerde soort kocht. Toen ik in de winkel was, probeerde de eigenaar me te overtuigen van een Sulcata, een Afrikaanse spoorschildpad. Hij was zo groot als een 50-eurocent muntstuk en belachelijk schattig.

Gelukkig heb ik ter plekke precies drie minuten als een bezetene staan googelen in het gangpad. Ik ontdekte dat deze specifieke baby's razendsnel uitgroeien tot gepantserde bulldozers van 45 kilo, die dwars door funderingen heen kunnen graven en 150 jaar oud worden. Ik realiseerde me dat ik geen huisdier aan het kopen was, maar een enorme last die mijn dochters uiteindelijk in hun eigen testament zouden moeten opnemen. We zijn in plaats daarvan voor een Russische landschildpad gegaan. Die wordt naar verluidt maximaal zo'n beheersbare twintig centimeter groot, hoewel hij me nog steeds aankijkt met een oeroude, veroordelende blik vol minachting die suggereert dat hij precies weet dat hij me gaat overleven.

Dingen die wél in een mond thuishoren

De ironie van het in leven houden van een babyschildpad is dat je de helft van de dag piekert over wat het dier eet (je moet specifiek, pesticidenvrij onkruid plukken omdat ze van supermarktsla aan de diarree raken). De andere helft van de dag maak je je zorgen over waar je peuters nu weer op kauwen.

Momenteel krijgen de meiden hun kiezen, wat betekent dat ze de bijtkracht van een boze krokodil hebben. Terwijl Terry de schildpad rustig zit te knabbelen aan een paardenbloem die ik illegaal uit het plaatselijke park heb geplukt, proberen de meiden wanhopig op de randen van de salontafel te kauwen. Het enige dat onze meubels heeft gered is de Siliconen Panda Bijtring met Bamboeprint. Ik ben oprecht geobsedeerd door dit ding. Het heeft geniale kleine ribbeltjes waar de meiden instinctief op kauwen, en omdat het 100% voedselveilig siliconen is, gooi ik hem gewoon in de vaatwasser als hij (uiteraard) weer eens in de buurt van de gevarenzone van het schildpaddenverblijf valt. Hij is perfect plat en breed, wat betekent dat ze hem zelf kunnen vasthouden terwijl ik bezig ben met iets absurds zoals het strooien van calciumpoeder over een hoopje onkruid.

Rond dezelfde tijd kocht ik ook de Zachte Baby Bouwblokkenset, met het idee dat ze er rustig mee zouden bouwen en hun getalletjes zouden leren terwijl ik me bezighield met de luchtvochtigheid in de reptielenbak. Wat blokken betreft zijn ze prima: lekker zacht, veilig om in het donker op te gaan staan en zonder enge chemicaliën. Maar mijn kinderen hebben he-le-maal geen interesse in bouwen. Ze stapelen gewoon drie van die macaron-kleurige kubusjes op elkaar en lanceren ze vervolgens als zachte raketten tegen de zijkant van de schildpaddentafel. Ze dienen in elk geval als afleiding, denk ik dan maar, ook al gaat het educatieve aspect nu even compleet aan ze voorbij.

Dus, ben je een ouder met tijdgebrek en zoek je een simpel en makkelijk huisdier om je peuter aan te introduceren? Loop met een grote boog om het reptielenverblijf heen. Koop een goudvis. Of beter nog, een superrealistische knuffel. Laat de prehistorische wezens over aan mensen die het écht leuk vinden om botanische hittezones in hun woonkamer te onderhouden.

Klaar om de speeltijd van je kind een upgrade te geven met spullen waarvoor je geen digitale thermometer nodig hebt? Ontdek vandaag nog het volledige assortiment aan duurzame en veilige baby-essentials van Kianao.

De vieze waarheid over kleine schildpadjes

Zijn babyschildpadjes echt gevaarlijk voor peuters?
Volgens mijn steeds wanhopiger wordende huisarts: ja. Niet omdat ze je kind zullen bijten (al hebben ze wel kleine snaveltjes), maar vanwege het risico op salmonella. Ze scheiden de bacterie uit via hun poep, wat in de grond trekt en zo op hun schild belandt. Als je peuter het schild aanraakt en daarna een handjevol rozijnen naar binnen werkt, dan ben je flink de sjaak op de spoedeisende hulp.

Kan ik een schildpad gewoon in een glazen aquarium houden?
Nee, en dat heb ik op een pijnlijke en dure manier moeten leren. Schildpadden snappen glas niet. Ze zien gewoon dat de kamer aan de andere kant doorloopt en zullen rustig tien uur achter elkaar agressief tegen een onzichtbare muur aanlopen, totdat ze er ziek van worden door de stress. Je hebt een ondoorzichtige bak of een houten schildpaddentafel nodig.

Waarom zeggen mensen dat ze zo duur zijn om te houden?
Omdat de schildpad zelf misschien maar zeventig euro kost, maar de apparatuur om hem in leven te houden een klein fortuin is. Je moet specifieke UVB-buislampen kopen die de zon nabootsen zodat hun botten niet wegkwijnen. En je moet die lampen elke zes maanden vervangen, zelfs als ze nog licht geven, omdat de onzichtbare UV-straling afneemt. Daarnaast schiet je stroomrekening omhoog doordat die warmtelampen de hele dag aanstaan.

Moeten ze echt elke dag in bad?
Als het baby's zijn, ja. Ze blijken waardeloos te zijn in het drinken uit bakjes en verliezen snel vocht onder die enorme warmtelampen. Je moet ze ongeveer 15 minuten in warm, ondiep water weken (precies tot aan hun kinnetje zodat ze niet verdrinken). Het helpt ze om gehydrateerd te blijven en moedigt ze aan om in het water te poepen in plaats van in hun verblijf. Wat stiekem ergens best wel handig is.

Wat gebeurt er als ik per ongeluk een Sulcata koop?
Dan moet je uiteindelijk je achtertuin afstaan aan een wezen ter grootte van een kleine tractor. Ze zien eruit als schattige, kleine steentjes als ze uit het ei komen, maar ze groeien monsterlijk snel en zullen je kleinkinderen overleven. Houd het bij een Griekse of een Russische landschildpad als je er per se zo eentje in huis wilt halen.