Baby's eerste kerstbal: zo overleef je het drama

Ik zat op de grond van ons ijskoude appartement in Chicago met een stofzuiger in de ene hand en een bloedende duim in de andere. Mijn schoonmoeder was net weg. Haar cadeau had het precies vier seconden buiten het zijdevloeipapier overleefd voordat het uit mijn door slaapgebrek geteisterde vingers glipte. Het was een loodzwaar, handgeblazen glazen wangedrocht, gegraveerd met zwierige gouden kalligrafie.

Ik staarde naar het glinsterende stof dat in mijn vloerkleed zat. Het krijgen van een baby verandert je relatie met zwaartekracht. Dingen vallen, dingen breken, en ineens voelt de vloer van je woonkamer als een actief mijnenveld.

Voordat ik zelf moeder werd, werkte ik jarenlang als kinderverpleegkundige. Ik dacht dat ik wist wat ik van de feestdagen kon verwachten. Maar starend naar dat kapotte glas, besefte ik dat baby's eerste kerst minder draait om magie en meer om het overleven van een reeks uiterst breekbare, sterk emotionele valstrikken, uitgezet door goedbedoelende familieleden.

De spoedeisende-hulp-kerstboom

Toen ik op de spoedeisende hulp werkte, was december één grote parade van verwondingen door kerstdecoraties. Ik heb er wel duizenden gezien. Meestal begint het in de tweede week van de maand. Een peuter leert lopen, spot een glanzende rode bal op ooghoogte en besluit dat die in zijn mond hoort. Glas breekt. Metalen haakjes werken als vishaken in zachte kleine voetjes. Het is een drama.

Bij de negen-maanden-controle keek de arts naar de wallen onder mijn ogen en mompelde dat we dit jaar misschien beter gewoon een kerstboom op een stuk karton konden tekenen. Ik geloof dat ze nog iets noemde over statistieken rond gevaren van de onderste takken en snijwonden, maar eerlijk gezegd: maakt dat überhaupt nog iets uit als je kind doorkrijgt hoe je een bezem als een knuppel kunt rondslingeren?

Luister, als je een naaldboom in huis haalt en deze versiert met kleine breekbare objecten, moet je er gewoon vanuit gaan dat je baby hem zal proberen te verwoesten. Het is hun biologische roeping.

Ik bracht onze eerste feestdagen vooral verdedigend door. Ik zat naast de boom, nipte van mijn koude koffie en probeerde de aandacht van mijn zoontje af te leiden. Meestal gaf ik hem gewoon deze Panda Bijtring om op te kauwen terwijl ik de dennennaalden opveegde die hij had losgeslagen. Eerlijk gezegd is het gewoon een prima afleiding, niets wereldschokkends, maar hij overleeft de vaatwasser en de siliconen voelen een stuk fijner aan zijn opgezwollen tandvlees dan het metalen haakje van een kerstbal.

De Olympische Spelen van grensoverschrijdend gedrag

De fysieke gevaren van de boom zijn niets vergeleken met de psychologische oorlogsvoering rondom kerstcadeaus. Ik had nooit verwacht hoe territoriaal mensen worden als het gaat om de mijlpalen van een baby.

Elke tante en oma wil haar vlag in jouw boom planten. Ze komen aanzetten met van die enorme, breekbare dozen. Ze willen degene zijn die dat ene onvergetelijke aandenken heeft gekocht. Het is een stille, passief-agressieve wedstrijd om te zien wiens cadeau vooraan in het midden komt te hangen. Ik had familieleden die in oktober al naar mijn adres vroegen, zodat ze een set gepersonaliseerde 'baby's eerste kerst'-ornamenten konden reserveren bij een boetiek waar ik nog nooit van had gehoord.

Het is vermoeiend. Je besteedt negen maanden aan het laten groeien van een mensje, perst het eruit, en overleeft de slopende mist van het vierde trimester, om vervolgens iemand anders te laten bepalen wat er in jouw boom hangt om dat te vieren. Kom op zeg, laat de ouders gewoon de kerstbal uitkiezen.

Een 'baby's eerste kerst'-ornament is een territoriummarkering voor de ouders, een klein stukje hout of klei dat bewijst dat je een klein mensje een heel kalenderjaar in leven hebt weten te houden. Dat hoort van jullie te zijn.

Die matchende kerstpyjama's maken me niet eens uit, koop daarvoor maar wat voor een polyester nachtmerrie je ook wilt.

Wat er écht twintig jaar overleeft

Er heerst een vreemde illusie dat we al die kwetsbare glazen bellen drie decennia lang gaan bewaren en ze aan onze kinderen geven wanneer ze hun eerste huis kopen. Heb je wel eens in een opslagbox gekeken?

Kartonnen dozen worden geplet. Kelders lopen onder. Koude winters in Chicago ruïneren de luchtvochtigheid op zolders compleet. Die handafdrukjes van zoutdeeg waar je drie uur mee bezig bent geweest, gaan gegarandeerd schimmelen als je er ook maar verkeerd naar kijkt.

Ik herinner me vaag uit mijn co-schappen microbiologie dat organisch materiaal opsluiten in plastic folie gewoon vragen is om een bloeiende schimmelkolonie, maar mijn kennis van sporen is waarschijnlijk verouderd. Gebruik gewoon zuurvrij vloeipapier en gooi de houten exemplaren in een stevige doos voordat je helemaal gek wordt van het perfect klimaatbeheersen van je kledingkast.

Dit brengt me bij de enige logische oplossing. Hout.

Na de glasramp met het cadeau van mijn schoonmoeder, weigerde ik nog iets breekbaars in de boom te hangen. Ik was te moe om te gaan winkelen. Ik keek naar de Houten Babygym Set die in de hoek van de woonkamer stond. Het was het enige babyspullen-item waar ik daadwerkelijk graag naar keek. Er hangen prachtige, gladde houten botanische elementen aan.

In een moment van pure wanhoop door slaapgebrek klikte ik de houten bladhanger van de babygym los en knoopte hem met een touwtje aan een hoge tak van onze boom. Het was simpel. Het was onbreekbaar. Het was perfect.

Elk jaar sindsdien gaat dat houten blaadje de boom in. Er zitten kauwsporen op van toen hij tandjes kreeg. Het heeft overleefd dat een peuter het door de kamer gooide. Het ziet er mooier uit dan elke dure glazen bal met datum erop ooit zou kunnen, omdat het een écht stukje is uit zijn babytijd.

Een opmerking over esthetisch overleven

Je zult een foto willen maken van je baby voor de boom. Je hebt vast een visioen van een vredig, sfeervol kerstportret.

De realiteit is dat kerstboomkleden ruw zijn, dennennaalden scherp, en je baby gegarandeerd gaat spugen op het moment dat je de belichting eindelijk perfect hebt.

Ik heb de stugge fluwelen kerstpakjes al heel snel opgegeven. Ik bedekte het lelijke, kriebelende boomkleed met deze Deken van Biologisch Katoen met Eekhoornprint, zodat mijn zoontje onbezorgd op zijn buikje kon spelen zonder uitslag te krijgen. Hij is ongelooflijk zacht, komt als een kampioen de wasmachine uit, en de neutrale beige kleur doet het verrassend goed op foto's. Het was de enige manier waarop ik hem lang genoeg kon laten stilzitten om het bewijs vast te leggen dat we de feestdagen dat jaar hadden gevierd.

Ontdek Kianao's collectie van duurzame, onbreekbare babyspullen die de peutertijd écht overleven.

De chaos inpakken

De eerste feestdagen met een baby zijn vooral een oefening in het bijstellen van je verwachtingen en het babyproof maken van je woonkamer. De boom zal er aan de onderkant kaal uitzien. De kerstballen zullen van hout of siliconen zijn. De foto's zullen wazig zijn.

Als je nog één breekbare bal ziet met een label van 'baby's eerste kerst 2024' erop, heb je mijn toestemming om hem per ongeluk te laten vallen. Geef de schuld aan slaapgebrek. Veeg het op. En hang in plaats daarvan gewoon een houten bijtring in de boom.

Je doet het goed. Hou gewoon het glas van de vloer en de familie een beetje in het gareel.

Vind een onderdeel van een houten babygym om dit jaar in je eigen boom te hangen.

De rommelige realiteit van kerstspullen voor baby's

Is het onbeleefd om tegen grootouders te zeggen dat ze niet het eerste ornament mogen kopen?

Luister, het gaat toch onbeleefd voelen, hoe je het ook zegt, dus je kunt net zo goed direct zijn. Ik geef mijn medische achtergrond de schuld en vertel ze dat we thuis een strikt 'geen glas'-beleid hebben. Het is voor hen een stuk lastiger om in discussie te gaan over veiligheid dan over esthetiek. Als ze tegensputteren, zeg dan dat ze een speciaal ornament mogen kopen voor de boom in hun eigen huis. Dat stilt meestal wel de drang om iets glimmends te kopen.

Hoe houd ik mijn kruipende baby weg bij de kerstboom?

Niet. Je haalt gewoon alles wat gevaarlijk is uit de onderste meter van de boom. Mijn huisarts stelde voor om een enorm veiligheidshek rondom de hele dennenboom te zetten, wat er absoluut belachelijk uitziet maar technisch gezien wel werkt. Ik heb gewoon de onderste takken kaalgeplukt en hem aan de lege naalden laten trekken totdat hij het zat werd. Ze raken uiteindelijk altijd verveeld als er niets glimmends is om vast te pakken.

Wat gebeurt er als ze een dennennaald opeten?

Ik heb hier zóveel paniekerige telefoontjes over beantwoord. Een enkele dennennaald komt er meestal gewoon weer uit, al kan het later wel voor wat indrukwekkend luiervuurwerk zorgen. Het is pas echt een probleem als ze er een hele hand vol van opeten, of als er giftige conserveringsmiddelen in het water van de kerstboom zitten. Ik gebruikte altijd gewoon kraanwater in de standaard en stofzuigde twee keer per dag. Als het lijkt alsof ze erin stikken of kokhalzen, behandel het dan net als elk ander vreemd voorwerp, maar meestal spugen ze het gewoon uit omdat het smaakt naar vuil van de vloer.

Waarom gaan zoutdeegornamenten er na verloop van tijd zo raar uitzien?

Omdat het letterlijk gewoon bloem en water is dat elf maanden van het jaar ligt weg te sudderen in een vochtige kast. Ik geloof dat het zout de boel hoort te conserveren, maar organisch materiaal doet nu eenmaal wat organisch materiaal doet. Tenzij je het perfect afsluit met een of ander giftig chemisch glazuur, gaat het vergaan. Hou het bij hout. Hout veroudert prachtig. Bloemklieder hoort in de prullenbak.

Wanneer worden de feestdagen met kinderen nou écht leuk?

Waarschijnlijk rond hun derde. Het eerste jaar zijn het gewoon een soort aardappels in een rendierpakje. Het tweede jaar vormen ze een actieve bedreiging voor al je breekbare spullen. Tegen het derde jaar snappen ze het concept van lichtjes en cadeautjes een beetje, zonder dat ze meteen proberen alles op te eten. Overleef gewoon die babyfase. Die magie komt later wel weer terug.