Waarom gorilla Gladys uit de Cincinnati Zoo mijn nieuwe opvoedheldin is

Het was dinsdagochtend 6:14 uur, ik droeg de oude universiteitstrui van mijn man Mark (die lichtjes naar oude knoflook ruikt), en ik zat op mijn telefoon naar een gorilla te staren terwijl mijn koffie compleet koud werd. Maar dan ook echt ijs- en ijskoud. Mark stond in de keuken ruzie te maken met onze vierjarige, Leo, die krijste omdat zijn havermout "te hobbelig" was. En ik zat daar gewoon mijn gezin compleet te negeren omdat ik in een gigantisch internet-konijnenhol was gedoken over Gladys, de kersverse gorillamoeder in de dierentuin van Cincinnati.

Vroeger dacht ik altijd dat de natuur zo majestueus en moeiteloos was. Voordat ik mijn dochter Maya kreeg (die is nu zeven, oh god hoe is dat zo snel gegaan?), stelde ik me voor dat wilde dieren gewoon even in een prachtig verlicht bos hurkten en een baby ter wereld brachten zonder ook maar iets uit te scheuren of een traan te laten. Ik dacht dat ze gewoon intuïtief WISTEN wat ze moesten doen.

En toen las ik over Gladys.

Dat hele gedoe met over een staafje plassen

Wat blijkt? In erkende dierentuinen regelen ze de gezinsplanning van apen gewoon met de standaard menselijke anticonceptiepil. En als ze uiteindelijk willen dat ze zwanger worden? Dan gebruiken de verzorgers letterlijk exact dezelfde zwangerschapstesten uit de drogist die ik ooit in paniek om 11 uur 's avonds bij de apotheek kocht. Ik hou zo van dat mentale plaatje: zo'n majestueus dier van 180 kilo dat drie minuten zit te wachten op een klein roze plusje.

En de ochtendmisselijkheid! Mijn god, die misselijkheid. Bij Leo was ik zo beroerd dat ik drie maanden lang niet eens naar een koelkast kon kijken zonder te kokhalzen. Blijkbaar maakte Gladys exact dezelfde ellende door. Mijn verloskundige, Dr. Miller, vertelde me ooit tijdens een controle dat ochtendmisselijkheid gewoon je lichaam is dat reageert op een enorme, chaotische hormoonpiek. Dus ik neem aan dat Gladys en ik in dezelfde ellendige hormonale soep zwemmen. Het geeft me een gek soort erkenning om te weten dat zelfs zo'n krachtige primaat zich in haar eerste trimester absoluut belabberd voelt.

Ze hebben ook een draagtijd van ongeveer acht en een halve maand, wat zo dicht in de buurt komt van onze negen maanden dat ik meteen een diepe, biologische sympathie voelde voor haar lage rugpijn. Maar goed, we dwalen af.

Waar is verdomme ons "dorp" eigenlijk gebleven

Gladys beviel dus van deze piepkleine nieuwe gorillababy en ze noemden hem Mboka Jo. "Mboka" betekent "gemeenschap" of "dorp" in het Lingala. Waarvan ik natuurlijk moest huilen, aangezien mijn hormonen permanent uit balans zijn en ik maar vier uur had geslapen, maar vooral omdat het verhaal erachter zo intens is. Gladys werd namelijk afgestoten door haar eigen biologische moeder. Ze moest worden grootgebracht door menselijke draagmoeders in de dierentuin die ingrepen en háár dorp werden.

Dit hele concept maakt me soms zo ontzettend boos over het moderne ouderschap. We hebben het er eindeloos over dat "it takes a village" (er een dorp voor nodig is), maar niemand vertelt je dat dit dorp compleet is verdwenen. Ik weet nog dat ik op de vloer van de badkamer zat toen Maya drie weken oud was, snikkend in een klamme handdoek omdat ik niemand had om haar even vast te houden zodat ik vijf minuten kon douchen. We zijn er biologisch op ingesteld om een baby op te voeden met een enorm netwerk van tantes, nichten en oma's die letterlijk in dezelfde grot wonen. In plaats daarvan wordt er van ons verwacht dat we het helemaal alleen doen in een huis met een partner die misschien twee weken onbetaald vaderschapsverlof krijgt. Het is eigenlijk een grote grap.

De reden dat je baby je haar zo hard vastgrijpt

Hier is een bizar feitje waar ik op stuitte terwijl ik met man en macht probeerde te vermijden dat ik Leo moest aankleden voor de opvang. Toen de menselijke verzorgers Gladys grootbrachten, moesten ze van die rare, dikke "haarvesten" dragen. Waarom? Omdat apenbaby's worden geboren met het instinct én de daadwerkelijke kracht in hun bovenlichaam om zich voor hun leven vast te klampen aan de vacht van hun moeder.

Mensenbaby's hebben dit instinct ook. Het heet de palmaire grijpreflex. Onze kinderarts, Dr. Aris, noemde het tijdens Maya's tweemaandencontrole, toen ze omhoog reikte en bijna mijn gouden ketting van mijn nek trok. Het grote verschil is dat wij geen vacht meer hebben en onze baby's in wezen gewoon zachte kleine aardappeltjes zijn met nul kracht in hun romp. Ze wíllen zich wanhopig aan ons vastklampen, maar ze kunnen hun eigen gewicht fysiek gewoon niet dragen.

Dit is precies waarom draagzakken zo essentieel zijn. Van wat ik me vaag herinner over iets dat ik om 3 uur 's nachts las op een of andere website over heupdysplasie, heb je een draagzak nodig die hun kleine beentjes in een "M"-vorm ondersteunt, zodat hun heupgewrichten niet beschadigen. Het is eigenlijk onze moderne versie van zo'n haarvest. Als je probeert je eigen kleine milieuvriendelijke nestje te bouwen voor je kleine wildebrassen, moet je zeker eens kijken naar Kianao's biologische babycollecties. Zij gebruiken namelijk duurzame materialen die deze hele ouderschap-klus nét even wat minder schadelijk maken voor onze planeet.

Spullen die we kochten en die wél echt werkten

Over de planeet gesproken: met Maya en Leo hebben we zó ontzettend veel spullen versleten, en veel daarvan was goedkope plastic rommel die ongetwijfeld op een vuilnisbelt is beland. Daar voel ik me nu enorm schuldig over. Zeker als je je bedenkt dat westelijke laaglandgorilla's ernstig bedreigd worden omdat wij mensen hun natuurlijke leefgebied blijven verwoesten voor grondstoffen. Er zijn er wereldwijd nog maar een paar honderd over in dierentuinen.

Ik probeer er nu veel bewuster mee om te gaan bij wat ik koop. Mijn absolute lievelingskledingstuk dat Maya ooit heeft gedragen, was het Biologisch Katoenen Rompertje met Vlindermouwtjes. Ik was geobsedeerd door dat ding. Maya had een supergevoelige huid en dit was een van de weinige outfits die geen vreemde, vurige rode uitslag achter haar knieën achterliet. Ze droeg het op haar eerste verjaardagsfeestje, plette een compleet stuk chocoladetaart in de kraag, en het ging er in de was alsnog perfect uit. Het is ontzettend zacht, en het geeft zo'n fijn gevoel te weten dat het biologische katoen niet is bespoten met giftige bestrijdingsmiddelen.

Aan de andere kant kochten we ook een Houten Babygym voor Leo. Kijk, hij is prachtig. Esthetisch gezien liet het mijn woonkamer lijken op een chique Scandinavische babykamer in plaats van een plastic explosie in primaire kleuren. Maar heel eerlijk? Het was gewoon oké. Leo lag eronder en staarde misschien vijf minuten naar het hangende olifantje, voordat hij resoluut weg rolde om te proberen een hondenhaar van het vloerkleed te eten. Het ziet er leuk uit, maar verwacht niet dat het je op magische wijze een uur vrije tijd oplevert.

Wat je écht keihard nodig gaat hebben, is iets waar ze op kunnen bijten als die vreselijke tandjes door het tandvlees beginnen te komen. Ik zweer het je, Leo veranderde in een wild bijtend beest toen hij zijn kiezen kreeg. Wij vertrouwden toen blind op zoiets als de Panda Bijtring. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen en je kunt hem zo in de vaatwasser gooien, wat zo'n beetje de enige manier is waarop ik nog energie heb om íéts schoon te maken. De textuur bootst perfect de natuurlijke weerstand na waar baby's naar op zoek zijn, wat weer voorkomt dat je eigen vingers eraf worden gekloven.

Wat ik wil dat mijn kinderen weten

Uiteindelijk sleepte ik mezelf van de bank af, spoelde ik mijn koude koffie door de gootsteen en zette ik een verse mok. Mark had op de een of andere manier een vredesverdrag met Leo gesloten over de hobbelige havermout. Ik denk dat het kijken naar dieren die kinderen opvoeden me gewoon het gevoel geeft dat ik íets minder gek ben. Als een krachtige aap al kan worstelen met ochtendmisselijkheid en een surrogaatgemeenschap nodig heeft om haar baby groot te brengen, dan is het misschien helemaal oké dat ik gisteren mijn buurvrouw heb geappt en haar heb gesmeekt om twintig minuten op mijn kinderen te passen zodat ik gewoon héél even adem kon halen.

Voordat je in de ietwat chaotische FAQ hieronder duikt, neem even de tijd om Kianao’s duurzame shop te bekijken. Want elke kleine milieuvriendelijke keuze die we maken voor onze kinderen, kan er echt aan bijdragen om de wilde leefgebieden voor dieren als Gladys te beschermen.

Wat chaotische antwoorden op jullie vragen

Hebben mensen en gorilla's echt hetzelfde soort zwangerschap?

In grote lijnen: ja! Van wat mijn arts me ooit vaag heeft uitgelegd, lijken de hormonale schommelingen ontzettend veel op elkaar. Ze krijgen zelfs hetzelfde soort ochtendmisselijkheid en dragen hun kleintje bijna negen maanden. Dus de volgende keer dat je om 8 uur 's ochtends de wasbak in de badkamer staat onder te kotsen, bedenk dan gewoon dat je deelneemt aan een diep natuurlijke primatenervaring. Of welke gedachte je ook maar helpt om de dag door te komen.

Waarom trekt mijn baby zo hard aan mijn haar?

Dat is die palmaire grijpreflex waar ik het over had. Evolutionair gezien denken ze dat je bedekt bent met een dikke vacht en proberen ze hun eigen leven te redden door zich stevig vast te houden, zodat je ze niet laat vallen tijdens het zoeken naar voedsel in de jungle. Het doet ongelooflijk veel pijn als ze de gevoelige haartjes in je nek vastgrijpen, maar het is gewoon pure biologische bedrading.

Hoe vind ik in alle eerlijkheid mijn "dorp" als ik geen familie in de buurt heb?

Oh god, dit is met gemak het moeilijkste deel van het moderne moederschap. Je moet jezelf gewoon echt dwingen om je enorm kwetsbaar op te stellen. Je moet een beetje ongemakkelijk een praatje aanknopen met die vermoeid uitziende moeder in het park, of je buurvrouw appen om een gunst te vragen. Het voelt heel tegennatuurlijk als Instagram ons vertelt dat we het allemaal feilloos zelf zouden moeten kunnen doen, maar je moet gewoon je trots opzij zetten en toegeven dat je soms verdrinkt. Mensen willen vaker helpen dan je denkt.

Zijn biologische babykleertjes dat extra geld nou echt waard?

Ik dacht vroeger echt dat biologische babykleding gewoon zo'n pretentieuze, geitenwollensokkenmoeder-trend was. Maar na zes maanden struggelen met de mysterieuze huiduitslag van Maya, ben ik he-le-maal om. Het gebrek aan harde, chemische bestrijdingsmiddelen zorgt voor veel minder huidirritatie. En laten we wel wezen: als we echt willen dat deze bedreigde wilde dieren overleven, moeten we eigenlijk gewoon stoppen met het kopen van die goedkope, giftige fast-fashion troep die hun natuurlijke leefgebieden vervuilt.