Waarom een babygebarenposter onmisbaar is in je keuken

Ik stond op blote voeten op een keukenvloer die compleet bezaaid was met zompige, half gekauwde Cheerios. Terwijl ik als een bezetene met mijn vingertoppen tegen elkaar tikte naar mijn knalrode baby van negen maanden, schreeuwde ik boven zijn gehuil uit dat hij alleen maar dat kleine handgebaartje hoefde te doen als hij nog een hapje wilde. Mijn oudste zoon, de schat, staarde alleen maar naar mijn in paniek geraakte gezicht, pakte een knuist vol geprakte banaan en gooide die recht op mijn voorhoofd met de precisie van een professionele honkbalwerper. Ik had drie uitputtende weken lang geprobeerd om basiscommunicatie in zijn hoofd te stampen door deze belachelijke, veelgeprezen zwart-wit flashcards omhoog te houden die ik voor twintig euro op internet had gekocht. En het enige wat ik daarvoor terugkreeg, was een kind dat er heilig in geloofde dat het gebaar voor "melk" eigenlijk "schreeuwen tot mama zweet van de stress" betekende. Als je op dit moment op je woonkamerkleed zit en de mollige handjes van je baby in specifieke vormen probeert te dwingen terwijl ze vechten als een kleine wildekat, kun je die flashcards net zo goed meteen in de prullenbak gooien. Plak in plaats daarvan gewoon een simpel visueel spiekbriefje op je koelkast. Want het moment dat ik stopte met mijn eerstgeborene te behandelen als een student die aan het blokken is voor zijn eindexamen en gewoon een vel papier printte voor aan de muur, viel het kwartje eindelijk voor ons allebei.

Wat mijn kinderarts me vertelde over de fabel van de spraakachterstand

Mijn oma, die vier kinderen heeft grootgebracht op pure wilskracht en koffiemelk, waarschuwde me stellig dat als ik mijn baby zou leren praten met zijn handjes, hij ontzettend lui zou worden en waarschijnlijk nooit hardop zou leren praten. Het klonk totaal belachelijk, maar het bezorgde me destijds toch een lichte paniekaanval. Slaapgebrek zorgt er namelijk voor dat je alles gelooft wat een oudere vrouw met genoeg overtuiging tegen je zegt. Ik sleepte mijn zoon mee naar de kliniek van onze kinderarts, een absolute engel die me al tijdens talloze paranoïde 'eerste-moeder-paniekaanvallen' gerust had gesteld. Ze lachte me nog net niet de spreekkamer uit.

Volgens haar zijn de experts in de kindergeneeskunde het er eigenlijk over eens: een klein mensje een manier geven om te vertellen dat ze honger hebben voordat hun stembanden hebben uitgevogeld hoe ze klinkers moeten uitspreken, is een gigantische overwinning voor ieders geestelijke gezondheid. Ik las laat op de avond tijdens het voeden zelfs een of ander ingewikkeld wetenschappelijk onderzoek waarin werd beweerd dat baby's die leerden gebaren uiteindelijk een veel grotere woordenschat en een hoger IQ hadden tegen de tijd dat ze naar groep vier gingen. Al ga ik heel eerlijk met je zijn: ik ben er vrij zeker van dat wetenschappers de hersencapaciteit van een achtjarige niet accuraat kunnen voorspellen op basis van het feit of ze als baby beleefd om een crackertje konden vragen. Dus ik neem al die chique statistieken met een flinke korrel zout.

De internet-moeders maken dit veel te ingewikkeld

Ik heb totaal geen geduld meer voor de overgestileerde social media moeders die professioneel belichte video's posten van hun zes maanden oude baby's die elegant de gebaren voor "avocado" en "fotosynthese" maken in hun perfect beige woonkamers. Je kent precies het type video's dat ik bedoel: de moeder draagt een bijpassende kasjmieren loungewear set en spreekt met zo'n ademloze, fluisterende stem, terwijl haar geniale baby in volledige, grammaticaal correcte zinnen communiceert met alleen maar z'n piepkleine vingertjes. Het is pure, theatrale onzin, bedoeld om normale ouders het gevoel te geven dat ze al falen in de opvoeding voordat hun kind überhaupt tanden heeft.

Vervolgens proberen deze zelfde influencers je een videocursus van tweehonderd euro aan te smeren over hoe je het verborgen potentieel van je baby ontsluit. Ze spelen daarmee precies in op dat diepe, donkere schuldgevoel dat elke moderne ouder met zich meedraagt: doe ik wel genoeg voor de ontwikkeling van mijn kind? Ze doen alsof je je baby voor hun eerste verjaardag al zestig specifieke handgebaren moet leren, anders veroordeel je ze tot een leven vol middelmatigheid. De realiteit is dat je baby maar om vier dingen geeft: eten, slapen, een schone luier krijgen, en meer eisen van wat je net van ze hebt afgepakt. Dus proberen ze het specifieke gebaar voor "vlinder" te leren als ze hun eigen hoofd nog niet eens rechtop kunnen houden, is gewoon een spectaculaire verspilling van ieders beperkte energie.

Eerlijk waar, begin gewoon met het overdrijven van een paar basis handgebaren zodra ze eindelijk kunnen zitten en naar je gezicht kunnen kijken zonder om te vallen. Meestal is dat rond de zes maanden.

Waarom je man een papiertje op de koelkast nodig heeft

Het allerlastigste deel van je baby leren communiceren zonder woorden is niet de baby zelf; het zijn de andere volwassenen in huis. Een kind gaat nooit leren wat een gebaar betekent als mama het op de ene manier doet, de oppas geen idee heeft wat er gebeurt, en papa denkt dat het gebaar voor "meer" agressief over zijn buik wrijven is alsof hij in een pizzacommercial speelt. Ik besefte al vrij snel dat ik de enige persoon was die de gebaren telkens deed, wat betekende dat ik ook de enige was met wie mijn zoon de moeite nam om te communiceren.

Je moet een poster met babygebaren uitprinten en deze letterlijk vastplakken op de plek waar iedereen meerdere keren per dag wezenloos naar staart: de koelkast. Een geprinte visuele gids haalt al het giswerk weg en dwingt je partner om serieus naar de plaatjes te kijken. Zo komen ze erachter dat de beweging voor "melk" inhoudt dat je in een onzichtbare koeienuier knijpt, en niet een soort rare duim-omhoog beweging maakt. Een mooie geprinte poster daar in de keuken of babykamer hangen, maakt het een familieproject in plaats van wéér zo'n onzichtbare mentale taak die de moeder helemaal in haar eentje moet dragen.

En nu we het toch hebben over het functioneel maken van de babykamer, kun je net zo goed even kijken naar de houten babygyms of biologische dekentjes van Kianao. Zo creëer je een ruimte die er niet uitziet alsof er een plastic speelgoedfabriek in je huis is ontploft.

Hoe we echt oefenden zonder gek te worden

Toen ik eenmaal stopte met die zenuwslopende flashcard-quizzen, begon ik de gebaren gewoon te doen tijdens normale, alledaagse momenten waarop mijn kinderen nergens heen konden en geen andere keus hadden dan naar me te kijken. Ik legde mijn middelste dochter onder haar Houten Babygym | Panda Speelgym Set met Ster & Tipi terwijl ik op het kleed zat en een eindeloze berg miniatuursokjes opvouwde. Ik hou van deze houten gym omdat hij er daadwerkelijk mooi uitziet in mijn huis en niet van die vreselijke, blikkerige elektronische muziekjes afspeelt waar ik de haren van uit mijn hoofd wil trekken. Al moet ik wel eerlijk toegeven dat de donkerhouten poten belachelijk veel stof aantrekken als je vergeet ze een weekje af te nemen. Ik ging dan naast haar zitten, tikte tegen het kleine gehaakte pandabeertje en maakte overdreven theatraal het gebaar voor "spelen" terwijl ik het woord hardop uitsprak. Omdat ze ontspannen was en gewoon naar het speelgoed staarde, begon ze echt de link te leggen.

In plaats van te proberen ze dertig woorden tegelijk te leren en iedereen in de war te brengen, kies je drie dingen die echt belangrijk zijn voor je dagelijkse overleving en blijf je die herhalen tot het kwartje valt. De enigen die je echt nodig hebt om het eerste jaar te overleven zijn "melk" (je vuist openen en sluiten), "meer" (met je samengeknepen vingers tegen elkaar tikken) en "klaar" (je handen naar buiten draaien alsof je ze schoonveegt).

Mijn jongste zoon had het ontzettend zwaar toen zijn boventandjes doorkwamen, en hij was te afgeleid door de pijn in zijn mond om zich überhaupt druk te maken over iets leren. Mensen kopen deze Zachte Baby Bouwblokken Sets omdat in de productbeschrijving staat dat ze logisch denken en wiskundig inzicht stimuleren, iets waar ik elke keer weer hardop om moet lachen. Ik zal je gewoon de eerlijke waarheid vertellen: mijn zoon heeft er geen enkele wiskundige berekening mee gemaakt. Hij heeft gewoon drie maanden lang agressief op het groene blokje gekauwd om de pijn aan zijn tandvlees te verzachten. Ze zijn ontzettend makkelijk schoon te maken in de gootsteen met een warm sopje, en ze zijn gemaakt van zacht rubber zodat ze niet in je hiel boren als je er midden in de nacht in het donker onvermijdelijk op gaat staan. En dat is het enige rekenwerk waar ik als moeder oprecht om geef.

De kledingstrategie voor de kliederige zeurfase

Als je midden in die fase van zes tot twaalf maanden zit, waarin ze constant jammeren omdat ze iets willen maar nog niet snappen hoe ze hun handen moeten gebruiken om erom te vragen, wil je tenminste dat ze er enigszins schattig uitzien terwijl ze klagen. Er is niets erger dan een krijsende baby die ook nog eens stijve, oncomfortabele kleding draagt die zorgt voor rode, schrale uitslag in de nek.

In de zomer begon ik mijn dochter bijna elke dag de Romper van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes aan te trekken. Ik dacht bij mezelf: als ze dan toch in haar kinderstoel agressief op het blad slaat en om meer perziken schreeuwt in plaats van haar manieren te gebruiken, dan verzachten die schattige roesjes op haar schouders de klap in ieder geval emotioneel voor mij. De stof is ongelooflijk zacht en blijft verrassend mooi in de was voor biologisch katoen. Al wil ik je wel waarschuwen dat je hem er echt de seconde dat de droger klaar is uit moet trekken, anders kreukelen die schattige vlindermouwtjes en zien ze eruit als een verfrommeld zakdoekje. Maar de drukknoopjes zijn perfect bestand tegen een baby die tijdens het verschonen als een krokodil heen en weer spartelt, dus wat mij betreft is het een absolute winnaar.

Als je er klaar mee bent om steeds maar te moeten raden waarom je baby huilt en wil dat je partner eindelijk gaat helpen met het communicatieproces, scoor dan een mooie poster voor aan de muur. Ontdek ondertussen meteen de babykamer decoratie van Kianao om je dagelijkse routines net dat beetje soepeler te laten verlopen.

Eerlijke antwoorden op je babygebaren vragen

Wat als mijn kind gewoon zijn eigen rare handgebaren verzint?

Dan doe je daar gewoon aan mee en feliciteer je jezelf met het opvoeden van een kleine vernieuwer, eerlijk waar. Mijn middelste kind besloot dat het universele gebaar voor "hond" veel te ingewikkeld was, dus begon ze gewoon een soort agressieve karate-chop in de lucht te doen elke keer als onze golden retriever de kamer binnenkwam. Als jij weet wat ze bedoelen en zij weten wat ze bedoelen, telt het als communicatie. Je hoeft ze echt niet als een strenge leraar te gaan corrigeren.

Moet mijn man dit echt óók allemaal leren?

Ja, absoluut. Laat hem er niet zo makkelijk mee wegkomen. Als jij de enige bent die snapt wat de baby vraagt, ben jij de komende anderhalf jaar ook de enige die van de bank opstaat om de snacks te pakken. Wijs hem op het briefje op de koelkast en zeg hem dat hij het maar moet uitvogelen.

Hoe lang duurt het voordat ze echt iets terug doen?

Waarschijnlijk veel langer dan je zou willen, wat echt enorm frustrerend is. Je zult je zeker een maand of twee als een complete idioot voelen terwijl je met je armen zwaait in de keuken, voordat ze überhaupt een poging doen om het na te doen. Ze nemen de informatie in zich op lang voordat hun mollige kleine vingertjes de motoriek hebben om de beweging fysiek te kopiëren. Dus blijf het gewoon doen en probeer niet gek te worden van het wachten.

Is het niet al veel te laat om te beginnen als mijn baby al een jaar oud is?

Absoluut niet. Een kind van twaalf maanden zit in de hoogtijdagen van driftbuien, omdat ze enorme gevoelens hebben maar nog nul échte woorden om ze mee uit te drukken. Beginnen als ze een jaar oud zijn is juist fantastisch, want hun motoriek is veel beter. Meestal pikken ze het dus een stuk sneller op dan een baby van zes maanden. Duik er gewoon in.

Wat is het állerbeste gebaar om ze als eerste te leren?

Vergeet de schattige dierengebaren en ga direct voor "Meer". Het is het meest veelzijdige wat ze maar kunnen leren. Ze kunnen het gebruiken voor meer eten, meer kietelen, meer duwen op de schommel of nog meer liedjes zingen. Zodra ze doorhebben dat het tikken van hun vingers tegen elkaar er op magische wijze voor zorgt dat jij doorgaat met dat ene leuke ding dat je net aan het doen was, zal er letterlijk een wereld voor ze opengaan.