De babygarderobe vol vestjes: Waarom ik alle truien de deur uit deed

Het was dinsdagmiddag 14:14 uur en ik stond me kapot te zweten in mijn enige schone zwangerschapslegging op de parkeerplaats van de Hema. Leo was precies drie weken oud en krijste alsof ik hem serieus pijn aan het doen was. En het enige wat ik probeerde te doen, was hem een trui aantrekken. Gewoon een normale, gestreepte, dik gebreide trui die we van mijn schoonmoeder hadden gekregen.

Zijn piepkleine, wiebelige bowlingbal-hoofdje zat halverwege de nekopening, maar er zat totaal geen rek in de stof. Nul. Het was alsof ik een meloen door een tuinslang probeerde te duwen. Zijn armpjes maaiden wild in het rond in de trui en bleven haken in de oksels, en zijn gezichtje – voor zover ik dat kon zien door de geribbelde kraag – kreeg exact de kleur van een stopbord. Ik was aan het huilen. Hij was aan het huilen. Mijn koffie stond koud te worden op het dak van de Subaru.

Maar goed, waar het om gaat: dat was de dag dat ik me realiseerde dat proberen een pasgeboren baby kledingstukken over het hoofd aan te trekken, een ware vorm van psychologische marteling is.

Ik rukte de trui van hem af, wikkelde hem in mijn eigen sjaal omdat het buiten maar een graad of vier was, en reed in stilte naar huis. Die middag propte ik elke trui uit de babykamer in een vuilniszak en smeet ze op zolder. Ik heb er nooit meer naar omgekeken. Als een kledingstuk niet aan de voorkant helemaal open kon, hoefde ik het niet meer.

Het probleem van de verhouding tussen hoofd en lichaam

Hier is een leuk biologisch feitje waar niemand je echt op voorbereidt: baby's zijn in feite gewoon gigantische hoofden aan een spaghettilijfje. Hun nekjes kunnen het gewicht van hun eigen schedel maandenlang niet dragen. Dus als je een strakke trui over dat enorme hoofd probeert te trekken, verblind je ze, ontneem je ze drie doodenge seconden lang de adem, en forceer je hun onondersteunde nek in rare hoeken.

Het is een nachtmerrie. Mijn man, Mark, weigerde de eerste maand letterlijk om Leo aan te kleden, tenzij het een pakje met een rits was, omdat hij doodsbang was dat hij het nekje van de baby zou breken. En eerlijk gezegd? Ik gaf hem groot gelijk.

De meest logische oplossing voor dit hele drama is gewoon een vestje met knoopjes of drukknoopjes aan de voorkant. Je legt het kleine gebreide vestje gewoon plat op de commode, ploft de baby er bovenop als een plakje salami op een pizza, en schuift die kleine spaghetti-armpjes door de mouwen. Geen getrek over het hoofd. Geen gekrijs. Geen rode gezichtjes.

Wat dr. Weiss mompelde over verkleumde baby's

Onze kinderarts, dr. Weiss, die er altijd uitzag alsof hij harder een dutje nodig had dan ik, vertelde me bij de controle van twee maanden dat pasgeborenen er eigenlijk nog niks van bakken om mens te zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld hun eigen lichaamstemperatuur nog niet regelen. Blijkbaar verliezen ze zo'n vier keer sneller lichaamswarmte dan volwassenen omdat ze nul lichaamsvet hebben. Dat klinkt als verzonnen wetenschap, maar hij is de arts, dus ik knikte maar gewoon braaf.

Ik vroeg hem hoe ik Leo warm kon houden in de kinderwagen, want ik was hem constant agressief aan het instoppen met dikke dekens. Dr. Weiss keek me ontzettend vermoeid aan en zei: absoluut geen losse dekens. Blijkbaar kunnen losse dekens in een kinderwagen of bedje in twee seconden over hun gezichtje belanden, wat een enorm risico is op verstikking en wiegendood. Hij vertelde me in wezen dat alles wat ik niet om mijn eigen gezicht zou wikkelen tijdens het slapen, ook niet in de buurt van de baby mocht komen.

Zijn vuistregel – wat volgens mij overal de officiële doktersregel is – is dat je de baby aankleedt zoals je jezelf kleedt, plus één extra laagje. En aangezien je geen deken mag gebruiken, moet dat extra laagje een kledingstuk zijn.

Dit is het punt waarop zo'n vestje met een open voorkant niet alleen je redding is, maar ook medisch noodzakelijk blijkt. Het werkt als een draagbaar dekentje dat ze niet over hun gezicht kunnen trappen. Het houdt hun borst en armpjes warm, en je kunt het makkelijk losknopen als ze beginnen te zweten.

Mijn exacte laagjesstrategie om de deur uit te gaan

Omdat ik een nogal bezorgd type ben dat zich voor alles nét iets te goed voorbereidt, ontwikkelde ik uiteindelijk een zeer specifiek uniform voor mijn beide kinderen. Als we het huis verlieten ergens tussen oktober en april, kleedde ik ze uitsluitend op deze manier aan.

• De basislaag: Een strak zittende, mouwloze romper. Om precies te zijn de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Ik ga heel eerlijk zijn: ik zou deze in verpakkingen van tien stuks kopen als het kon. Leo had last van gekke eczeemplekjes op zijn buik die opvlamden zodra hij goedkope synthetische stoffen droeg, en deze romper van biologisch katoen was de enige basislaag waarvan hij niet onder de rode vlekken kwam te zitten. Het heeft zo'n handige envelophals, waardoor je bij een flinke spuitluier het hele ding gewoon naar beneden over het lijfje kunt trekken, in plaats van over het hoofd. Ik heb serieus een traantje gelaten toen Maya eindelijk uit haar maatje 86 groeide.
• De tussenlaag: Gewoon een normale broek. Een joggingbroek, een legging, wat dan ook. Spijkerstof bij baby's is belachelijk, doe het niet.
• De buitenste laag: Een dik, iets te groot vestje met knopen aan de voorkant. Je klikt de romper dicht onder het kruis, trekt de broek aan en doet het vestje daar overheen.

Als we een bloedhete supermarkt binnenliepen, knoopte ik het vestje gewoon open. Gingen we weer naar buiten in de wind, dan deed ik het dicht. Ik hoefde de baby niet uit de kinderwagen te halen, niks over hun hoofd te trekken en niet te worstelen met een boze baby in het zuivelpad.

Knopen, drukknoopjes en dingen waar ik stress van krijg

Laten we het even hebben over verstikkingsgevaar, want toen Maya werd geboren, heb ik hier serieus drie volle dagen naar lopen googelen.

Ik weiger babykleding te kopen met losse, slecht vastgenaaide plastic knoopjes. Ik doe het gewoon niet. Baby's stoppen letterlijk álles in hun mond. Zodra ze doorhebben hoe ze de voorkant van hun eigen shirtje vast moeten pakken, proberen ze alles op te eten wat eraan vastzit. Als er een goedkoop plastic knoopje loslaat, is dat precies de perfecte grootte om een klein luchtweggetje te blokkeren. Ik las er een verhaal over op een mamablog en heb er twee nachten niet van geslapen.

Als je op zoek bent naar een extra kledinglaagje, moet je de sluitingen goed checken. Ik zoek uitsluitend naar die stevige, nikkelvrije drukknoopjes, of enorme houten knopen die muurvast zitten met dik garen. Als ik een beetje aan de knoop wiebel en het draadje zie uitrekken, koop ik het niet.

En koordjes? Oh god, koordjes. Wie doet er nou een touwtje om de nek van een baby? Echt waar. Ik zie van die schattige gebreide vestjes op Instagram met een klein touwtje bij de kraag, en het enige wat ik zie is levensgevaarlijk wurgingsgevaar. VeiligheidNL raadt koordjes of touwtjes rond de nek ten stelligste af, en voor de verandering ben ik het helemaal eens met de paniek. Koop gewoon iets met drukknoopjes.

Ritsen zijn oké hoor, maar die bollen altijd zo op onder hun kinnetje als ze in het autostoeltje zitten. Dat ziet er zo oncomfortabel uit, dus die sla ik meestal over.

Zomerbaby's hebben het ook koud

Je zou denken dat je alleen in de winter gebreide kleding nodig hebt, maar nee hoor. Maya is in juli geboren, tijdens een hittegolf, en ik geloof dat zij in haar eerste drie maanden vaker een vestje droeg dan Leo in december.

Dit is de realiteit van ouderschap in de zomer: je brengt 90% van de tijd binnen door om de hitte te ontvluchten, en in openbare ruimtes staat de airco op standje vrieskist. Je stapt in augustus de wachtkamer van de dokter binnen en het is daar een graad of 16. De supermarkt is eigenlijk gewoon een koelcel.

Je kunt in juli echt geen kleine, vetloze pasgeboren baby in een dun katoenen rompertje meenemen naar de supermarkt. Ze slaan blauw uit. Ik had altijd, maar dan ook altijd, een dun en ademend katoenen vestje onderin de luiertas gepropt, tussen de verkruimelde Liga's en rondslingerende billendoekjes.

Als je een compleet nieuwe garderobe moet samenstellen en je er helemaal overweldigd door voelt, scoor dan gewoon een paar ademende, biologische basics uit de biologische babykleding collectie van Kianao en werk met laagjes. Dat is zo veel makkelijker dan proberen de exacte temperatuur te raden van de plek waar je naartoe gaat.

Andere dingen die outfits verpesten (en hoe je dat oplost)

Het enige probleem met de perfecte laagjesoutfit, is dat baby's ontzettend vies zijn. Ze spugen melk uit die naar zure kaas ruikt, en als ze tandjes krijgen, veranderen hun mondjes in lekkende kranen die de hele voorkant van dat leuke, nieuwe gebreide kledingstuk doorweken.

Mark had zo'n Speenkoord met Houten & Siliconen Kralen gekocht om te voorkomen dat Maya's speen op de vieze vloer van het winkelcentrum zou vallen. Lief bedacht. Oké, dit product is best oké. Het is echt mooi, de houten kralen zien er super esthetisch uit, en het werkt absoluut om de speen van de grond te houden. Maar eerlijk? Maya gebruikte het alleen maar om op dat houten koekjesgedeelte te kauwen in plaats van haar speen in te houden. Prima, alles om haar stil te houden in de auto, maar het loste het kwijlprobleem niet echt op.

Wat écht hielp toen ze op haar eigen handjes sabbelde en haar kleren doorweekte, was de Siliconen Bijtring Eekhoorn. Het is een kleine mintgroene siliconen ring met een eekhoorntje erop. Hij is helemaal BPA-vrij, waardoor ik me minder schuldig voel als ze er uren op kauwt, en hij is superlicht. Als het kwijlen vanwege doorkomende tandjes te heftig werd, gaf ik haar gewoon de eekhoorn. Dat leidde haar net genoeg af om te stoppen met kauwen op de kraag van haar shirt. Bovendien kon ik hem gewoon in de vaatwasser gooien als hij vies werd, wat tegenwoordig eigenlijk een harde eis is voor al mijn babyspullen.

Koop op de groei

De kledingmaten voor baby's slaan nergens op. Ik weet niet wie heeft bepaald hoe groot een baby van '3 maanden' is, maar die had het goed mis. Leo was in ongeveer negen dagen uit zijn pasgeboren maatjes gegroeid.

Als je een buitenste laagje koopt, koop dan nooit de kleinste maat. Het is zonde van je geld. Neem altijd een maatje groter, zoals 62-68 of zelfs 74. Het allerleukste van vestjes met knopen aan de voorkant is dat ze er super schattig uitzien als ze een beetje oversized zijn. Je rolt de mouwtjes gewoon een paar keer op. Het laat hun armpjes er lekker mollig uitzien, wat echt het schattigste ter wereld is, en ze kunnen hetzelfde kledingstuk zo een maand of acht dragen in plaats van drie weken.

Ik heb een gebreid vestje in maat 68 voor Maya in de roulatie gehouden tot ze bijna een jaar oud was. Tegen het einde hadden de mouwen driekwartlengte en leek het wel een kleine, korte bolero, maar het paste nog steeds over haar borst en hield haar nog prima warm.

Ben je er klaar mee om je baby in kleine, verstikkende truitjes te wurmen? Doe jezelf een plezier en shop de volledige collectie biologische babykleding van Kianao voordat je kind in een minuut of tien uit de huidige maat groeit. Je geestelijke gezondheid en het nekje van je baby zullen je dankbaar zijn.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts wanhopig heb gegoogeld

Heb ik echt een warm laagje nodig in juli?
Ja, absoluut. Tenzij je van plan bent om nooit een openbaar gebouw binnen te stappen. Zodra je een huisartsenpraktijk of supermarkt binnenloopt, vriest je baby vast door de airco. Ik had altijd een dun, opgerold vestje in mijn tas zitten, recht naast mijn noodvoorraad tampons. Trek het ze aan zodra je naar binnen gaat en doe het weer uit als je op de parkeerplaats staat.

Wat als de knoopjes eraf vallen en de baby ze opeet?
Dit is letterlijk mijn grootste angst. Als je goedkope kleding met losse plastic knopen koopt, ja, dan kunnen ze die opeten. Daarom ben ik er zo geobsedeerd door om dingen te vinden die van die zware kwaliteit drukknoopjes hebben. Als je toch voor gewone knoopjes gaat, trek er dan hard aan voordat je de outfit bij de baby aandoet. Als het draadje ook maar een beetje meegeeft, knip de knoop er dan af en naai hem zelf opnieuw vast met flosdraad. Serieus, flosdraad is onbreekbaar.

Is biologisch materiaal nu echt zo belangrijk, of vooral duur?
Ik dacht altijd dat het gewoon een marketingtrucje was voor rijke moeders, totdat Leo vreselijk eczeem kreeg. Gewoon katoen wordt zwaar bespoten met pesticiden, en synthetische stoffen zoals polyester zijn eigenlijk gewoon plastic dat niet ademt. Toen ik voor zijn basislaagjes overstapte op GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, verdween de uitslag op zijn buikje binnen een week volledig. Dus ja, voor alles wat direct in contact komt met hun huidje of warmte vasthoudt, is biologisch absoluut zijn geld waard.

Mogen ze slapen met een extra gebreid laagje aan?
Mijn dokter vertelde me dat ze moeten slapen in een enkele ademende laag of in een speciale babyslaapzak. Als ze gewoon een dutje doen in de kinderwagen terwijl je door het park wandelt en je houdt een oogje in het zeil, ja hoor, dan is een vestje perfect. Maar voor 's nachts in hun eigen bedje? Nee. Het kan opbollen en oververhitting is een groot risico voor wiegendood. Houd het bij een romper en een slaapzakje voor de nachtdienst.

Hoeveel moet ik er hier nou écht van kopen?
Drie. Je hebt er drie nodig. Eentje die ze op dit moment dragen, eentje die in de wasmachine zit ondergespuugd met moedermelk, en eentje die onderin de luiertas gepropt is voor noodgevallen. Als je er meer koopt, zorg je alleen maar voor extra was voor jezelf, en je hebt al genoeg wasgoed voor de rest van je leven.