Nieuwe baby: wat wens je echt? De harde waarheid over het eerste jaar

Ik sta in mijn kleine, ongeventileerde badkamer. Het is 03:14 uur op een dinsdagnacht in november. Ik draag van dat charmante netondergoed uit het ziekenhuis dat ik op de een of andere manier heb weten te wassen en hergebruiken omdat ik er nog geen afscheid van kan nemen. In mijn armen houd ik mijn eerstgeborene, Maya, die krijst met de intensiteit van duizend kleine zonnen. Mijn man Dave snurkt zachtjes in de andere kamer, zich totaal onbewust van het absolute circus van lichaamsvloeistoffen en existentiële crisis dat zich even verderop in de gang afspeelt. Ik ruik naar zure melk en pure wanhoop. En ik bedenk me dat mijn schoonmoeder eerder die middag belde, supervrolijk en wereldvreemd, met de ontzettend rare, kneuterige vraag: "Nu met de nieuwe baby, wat wens je eigenlijk voor kerst?"

Ik staarde letterlijk alleen maar naar de muur terwijl ze doorkletste over zilveren rammelaars met initialen. Luister Brenda, ik vloei nog steeds, ik heb in zes dagen niet meer dan vijfenveertig minuten aaneengesloten geslapen, en ik ben als de dood dat ik dit piepkleine, breekbare mensje per ongeluk kapotmaak. Als je naar je pasgeboren baby kijkt, is wat je eigenlijk wenst een tijdmachine, of misschien een team van tactische experts om je keuken een dieptereiniging te geven. Of gewoon, oh god, één enkele warme kop koffie die ik kan opdrinken terwijl ik zowaar op een stoel zit.

De grootste mythe van het moderne ouderschap is dat je meteen die magische, Disney-achtige band hoort te voelen op het moment dat ze je die glibberige, krijsende aardappel in je armen duwen in de verloskamer. En dat je dan op magische wijze precies weet wat ze nodig hebben. Pure onzin. Je weet helemaal niks. Ik wist niks. Ik heb mijn hele zwangerschap besteed aan het onderzoeken van de veiligste kinderwagens en gepiekerd over de exacte tint saliegroen voor de muren van de babykamer. En toen nam ik Maya mee naar huis en realiseerde ik me dat al die esthetische onzin er totaal niet toe deed.

De spullen die je denkt nodig te hebben versus wat echt je leven redt

Er is een complete industrie opgericht om doodsbange zwangere vrouwen ervan te overtuigen dat als ze niet die slimme wieg van €1.200 en de biologische billendoekjeswarmer kopen, hun kind nooit naar de universiteit zal gaan. Dave, god zegen hem, is een ingenieur, dus hij pakte onze geboortelijst aan alsof hij een expeditie naar Mars aan het voorbereiden was. Hij had spreadsheets. Hij had consumentenveiligheidsrapporten met elkaar vergeleken.

Hoe dan ook, het punt is: we hebben zo ontzettend veel nutteloze zooi gekocht. We hadden een doekjeswarmer die alleen maar begon te schimmelen. We hadden piepkleine, stugge spijkerbroekjes voor een baby van drie maanden oud, wat eigenlijk een schending van de mensenrechten is. Baby's zijn namelijk in feite vloeibaar, en ze in stugge broekjes proberen te proppen is alsof je een natte sliert spaghetti probeert aan te kleden.

Wat ik toen had willen weten, is dat baby's die eerste paar maanden eigenlijk maar drie dingen nodig hebben om te overleven. Ze hebben jou nodig, ze hebben een vorm van melk nodig, en ze hebben kleertjes nodig waarvan ze geen rare, boze uitslag krijgen. Maya had vreselijke baby-eczeem. Haar arme kleine wangetjes en borstkastje waren altijd rood en ontstoken, en het gaf me het gevoel dat ik gigantisch faalde als moeder. Onze kinderarts, Dr. Lin, stelde tijdens de tweemaandencontrole voorzichtig voor dat het wel eens kon liggen aan de synthetische kleurstoffen of het polyester in de goedkope fast-fashion rompertjes die we haar aantrokken. Dat zorgde natuurlijk voor een nachtelijke paniekaanval om 2 uur 's nachts over microplastics en giftige stoffen.

Uiteindelijk heb ik de helft van haar kledingkast weggegooid en ben ik volledig overgestapt op de Biologisch Katoenen Baby Rompertjes van Kianao. Ik ben meestal niet iemand die agressief producten loopt te promoten, maar dit ding heeft echt mijn gezond verstand gered. Ze zijn mouwloos, wat ideaal is voor laagjes, en gemaakt van 95% biologisch katoen, waardoor het haar huidje totaal niet irriteerde. Maar de échte reden dat ik er wel acht heb gekocht, is omdat ze over de schouders rekken. Laat me je vertellen over het Starbucks-incident. Maya was vier maanden oud, ik droeg een witte trui (beginnersfout), en ze had zo'n catastrofale spuitluier dat de poep niet alleen de luier ontvluchtte, maar langs haar hele ruggetje tot aan haar neklijn omhoog kroop. Omdat deze rompertjes zo'n handige envelophals hebben, hoefde ik die met poep besmeurde stof niet over haar hoofdje te trekken. Ik rolde hem gewoon naar beneden, langs haar schouders, en gooide hem direct in de prullenbak van de koffiezaak. Het was een briljante tactische overwinning.

Als jij ook naar een berg onpraktische babykleding zit te staren en je je langzaam realiseert dat je baby het allemaal vreselijk vindt, neem dan eens een kijkje bij Kianao's collectie biologische babykleding. Doe dat vóórdat je helemaal doordraait tijdens een poging om een piepklein vestje dicht te knopen bij een kronkelende pasgeborene.

Mijn volkomen chaotische kijk op babyslaap en veiligheid

Laten we het hebben over de angst, want niemand waarschuwt je voor de fysieke zwaarte van die onrust. Je neemt zo'n baby mee naar huis en ineens besef je dat letterlijk álles in je huis levensgevaarlijk is. Dekentjes zijn illegaal. Kussens zijn streng verboden. Knuffels zijn smokkelwaar.

Ik weet nog dat ik zat te huilen bij de kinderarts omdat ik zó bang was voor wiegendood dat ik de hele nacht wakker was gebleven, alleen maar om te kijken of Maya wel ademde. Dr. Lin legde me vriendelijk uit dat baby's nog geen volledig ontwikkeld ademhalingssysteem hebben en hun nekjes zwak zijn. Als ze met hun gezichtje in een pluizig dekentje belanden, kunnen ze hun eigen luchtwegen niet vrijmaken. Nou, top, nieuwe angst erbij. Ze vertelde me dat de veiligste plek voor een baby op hun ruggetje is, op een stevig en plat oppervlak met helemaal níets in het bedje. Geen bedomranders, geen dekentjes, gewoon niks.

Maar dan stuit je op het probleem dat je baby het koud heeft. Of dat ze zo'n gekke schrikreflex hebben waarbij hun armpjes plotseling omhoog schieten en ze zichzelf in paniek wakker maken. Dus ga je inbakeren. Ik werd een meester in de 'baby-burrito'. Ik kon Maya in krap drie seconden in het donker inbakeren. Maar precies rond de twee maanden liet mijn arts achteloos vallen dat ik onmiddellijk moest stoppen met inbakeren. Ze begon namelijk tekenen te vertonen dat ze wilde omrollen, en een ingebakerde baby die op zijn buik rolt is een enorm verstikkingsgevaar.

Het voelt als een wrede grap. Zodra je een trucje hebt gevonden dat serieus werkt om ze in slaap te krijgen, zegt de medische wereld: "Oh trouwens, dat is nu levensgevaarlijk, succes ermee!"

Daarom moet je je uitrusting weer aanpassen. We stopten volledig met dekentjes in het bedje, maar we hadden wel iets nodig voor op de grond tijdens 'tummy time' en voor wandelingen in de kinderwagen. Uiteindelijk kozen we voor de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes. Ik weet dat ik net riep dat dekentjes illegaal waren, maar uiteraard heb je ze wel nodig voor als de baby wakker is en je erbij bent, of om over de autostoel te gooien als je met harde wind van het huis naar de auto rent. Bamboe is magisch omdat het ademend is. Ik was altijd doodsbang dat Maya oververhit zou raken (blijkbaar wéér een risico voor wiegendood), maar bamboe houdt van nature een stabiele temperatuur. Bovendien is het zo belachelijk zacht dat ik het soms als sjaal voor mezelf gebruikte als ik al drie dagen niet gedoucht had en me even weer mens wilde voelen.

Het industriële complex achter siliconen bijtringen

Net als je het slaaptekort van de pasgeboren fase hebt overleefd en denkt dat je de boel onder controle hebt, beginnen de tandjes te komen. Bij mijn zoontje Leo begon dit al met vier maanden. Hij veranderde in een klein, verwilderd monstertje. Hij kwijlde zoveel dat hij drie slabbetjes per uur doorweekte, en het enige wat hij wilde was kauwen op mijn knokkels. En dat doet serieus veel meer pijn dan je zou denken, met die vlijmscherpe bobbeltjes die doorkomen.

Je gaat zóveel bijtringen kopen. Je gaat natte washandjes invriezen. Je gaat rare homeopathische middeltjes proberen die waarschijnlijk niks doen. Ik kocht de Eekhoorn Bijtring omdat ik, heel eerlijk, door slaapgebrek geveld was en het eikeltje er gewoon heel schattig uit vond zien. Luister, ik ga heel eerlijk tegen je zijn: het is prima. Het is een stukje voedselveilige siliconen. Is het de magische oplossing voor het pijnlijke proces van een botje dat zich door het tandvlees van je kind boort? Echt niet. Niets is dat.

Leo vond hem best oké. Hij kauwde een minuut of vijf op de staart van de eekhoorn, raakte vervolgens gefrustreerd omdat hij nog steeds pijn had, en smeet hem dan keihard naar onze golden retriever. Het beste wat ik erover kan zeggen is dat hij makkelijk schoon te maken is. Ik gooide hem gewoon elke avond in de vaatwasser. Bijtspeeltjes van rubber waar kleine gaatjes in zitten, gaan vanbinnen namelijk letterlijk zwarte schimmel vormen. Dat is weer zo'n leuk feitje dat je om 4 uur 's nachts op TikTok leert als je de slaap niet kunt vatten. Dus ja, koop vooral een bijtring, het helpt een beetje, maar verwacht geen wonderen.

De lat verlagen tot hij praktisch onder de grond ligt

Als ik terug in de tijd kon gaan om mijn zwangere zelf eens goed wakker te schudden, zou ik zeggen: stel je verwachtingen bij naar beneden. Verlaag ze voor je baby, verlaag ze voor je huis, en verlaag ze vóóral voor je huwelijk.

Dave en ik hebben het eerste halfjaar van Maya's leven geen enkel romantisch gesprek gevoerd. We waren puur een tactisch overlevingsteam dat ploegendiensten draaide. "Ik heb haar om 2 uur gevoed, ze plaste om 4 uur, jouw beurt, praat niet tegen me." Het is zo makkelijk om wrok te gaan koesteren tegen je partner, omdat hij of zij het huis uit mag om te werken, of omdat die net iets vaster slaapt dan jij. Ik weet nog dat ik zag hoe vredig Dave sliep terwijl ik om 4 uur 's nachts zat te kolven, en ik oprecht overwoog om hem te smoren met mijn voedingskussen. Dit is normaal. Althans, mijn therapeut vertelde me dat dit normaal is, nadat ik eindelijk toegaf dat ik kampte met een postnatale depressie. Ik had échte medische hulp nodig in plaats van te proberen "er gewoon even doorheen te bijten" met etherische oliën en positieve affirmaties.

Daarbij heb ik de eerste drie maanden huilend boven een kolfapparaat doorgebracht omdat Maya niet goed wilde aanhappen en mijn productie terugliep. Totdat ik haar eindelijk een flesje kunstvoeding gaf en ze die agressief naar binnen klokte om vervolgens vijf uur lang te slapen. Waarmee ze dus glashard bewees dat het haar letterlijk geen bal uitmaakte waar de voeding vandaan kwam, zolang ze maar te eten kreeg.

Uiteindelijk overleef je het door gewoon te doen wat op dat moment werkt. En je probeert de strakke schema's los te laten die je bedacht had, vóórdat je daadwerkelijk kennismaakte met deze kleine, veeleisende vreemdeling die nu bij je in huis woont.

Moederschap is prachtig en het is een voorrecht, maar het is soms ook rommelig, luid en ontzettend eenzaam. Je hebt geen perfect gestylde babykamer nodig. Je hebt alleen een paar echt goede spullen nodig, heel veel compassie voor jezelf, en een partner die snapt dat hij of zij ongevraagd koffie voor je mee moet brengen.

Zit jij er nu ook middenin en probeer je gewoon een voorraadje baby-essentials aan te leggen die niet uit elkaar vallen na één spuitluier? Haal diep adem. Vergeef jezelf dat je niet van élke seconde geniet, en ontdek de volledige collectie duurzame, biologische babyproducten van Kianao om de paar dingen te vinden die je écht nodig hebt.

Chaotische FAQ's over het overleven van de pasgeboren fase

Is het normaal om een absolute bloedhekel te hebben aan de babyfase?

Oh mijn god, ja. De eerste drie maanden met Maya voelde het alsof ik mijn hele leven verpest had, en daar voelde ik me enorm schuldig over. Instagram staat immers vol met vrouwen die hun pasgeboren baby's kusjes geven in perfect belichte, beige babykamers. De kraamtijd en de periode erna is eigenlijk gewoon een marteling van slaaptekort gemixt met een gigantische hormonale crash. Je mag het vreselijk vinden. Het wordt echt zóveel leuker zodra ze oprecht naar je beginnen te lachen in plaats van alleen maar te krijsen.

Als mensen vragen "wat is nu je wens voor de baby?", wat moet ik dan serieus antwoorden?

Stop met het vragen om schattige kleertjes. Vraag om cadeaubonnen voor Thuisbezorgd. Vraag of iemand de baby twee uurtjes komt vasthouden, zodat jij een douche kunt nemen waarbij je zowaar je haar twee keer kan wassen, en daarna even kan slapen. Als ze erop staan om een fysiek cadeau te geven, vraag dan om rompertjes van biologisch katoen in maat 62 of 68 (3-6 maanden). Iedereen koopt namelijk de allerkleinste maatjes, en daar is je kind letterlijk na drie weken alweer uitgegroeid.

Hoe weet ik of ik mijn baby verwen door hem te veel vast te houden?

Dat kan niet. Mijn kinderarts lachte me nog net niet uit toen ik dit vroeg. In de eerste paar maanden zijn het eigenlijk nog steeds foetussen, maar dan toevallig aan de buitenkant. Ze hebben jouw lichaamswarmte en je geur nodig om hun eigen hartslag te reguleren. Houd ze zoveel vast als je wilt. De was kan wel wachten. Die ligt er letterlijk altijd wel.

Waarom lekt de luier van mijn baby elke nacht door?

Omdat de gewichtsrichtlijnen op luierverpakkingen keiharde leugens zijn. Als je baby spuitluiers tot aan de nek heeft of 's nachts doorlekt, hebben ze een maatje groter nodig. Het maakt me niet uit of de doos zegt dat Maat 1 tot wel 6 kilo is en jouw baby nog maar 4,5 kilo weegt. Op het moment dat de poep een uitweg vindt: neem een maat groter. Je wasmachine zal je dankbaar zijn.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn baby doorslaapt?

Niet. Sorry, ik weet dat je op zoek bent naar een geheim trucje, maar dat is er niet. Sommige baby's slapen, en sommige baby's zijn agressief toegewijd aan het wakkere leven. We probeerden de verduisterende gordijnen, de white noise-apparaten, en de perfect getimede routines. Leo werd simpelweg acht maanden lang van nature elke drie uur wakker. Je overleeft het alleen maar door ploegendiensten te draaien met je partner en een ongezonde hoeveelheid koude koffie naar binnen te werken.