De waarheid over slabbetjes (en waarom je ze vanaf dag één nodig hebt)

Het was oktober 2017 en ik zat in zo'n belachelijk duur koffietentje in de stad, gehuld in een beige kasjmieren trui die ik speciaal had gekocht omdat ik me er een functionerende volwassene door voelde. Leo was drie weken oud. Hij lag te slapen op mijn borst, en rook naar die bedwelmende pasgeboren-cocktail van babylotion en warme melk. Ik herinner me nog hoe ik een slok nam van mijn lauwe Americano en dacht: ik heb dit helemaal onder controle.

En toen liet hij een boer. Een natte, agressieve boer.

Ik voelde de warmte voordat ik de schade zag. Een halve fles halfverteerde moedermelk stroomde zomaar over mijn borst, verzamelde zich in de kraag van mijn trui (die eigenlijk alleen naar de stomerij mocht) en doorweekte de voorkant van Leo's smetteloze rompertje van biologisch katoen. Ik had geen schone kleren voor hem bij me. Ik had geen extra shirt voor mezelf. En omdat ik ergens op een minimalistische babyblog had gelezen dat je pas slabbetjes nodig hebt als ze met zes maanden vaste voeding krijgen, had ik dus ook geen slabbetje.

Nou, geweldig. Fantastisch gewoon.

We zaten in de metro naar huis en stonken naar een failliete yoghurtfabriek. Mijn man, Dave, deed de voordeur voor ons open, wierp één blik op mijn beige kasjmieren drama en vroeg: "Wist je eigenlijk wel dat baby's spugen?" Ik had ter plekke bijna de scheidingspapieren aangevraagd.

Het grote nekjes-moeras van 2017

Dit is de grootste leugen die ze je vertellen als je zwanger bent: dat slabbetjes alleen voor spaghettisaus zijn. Dat je ze pas nodig hebt als je kind in een kinderstoel zit en actief gepureerde worteltjes naar je hoofd slingert.

Nee hoor. Je hebt ze meteen nodig. Stop ze letterlijk in je vluchtkoffer.

Niemand had me namelijk gewaarschuwd voor de nekplooien. Pasgeboren baby's bestaan eigenlijk uit een reeks zachte, overlappende onderkinnen. En als ze melk drinken, knoeien ze. Het drupt langs hun kinnetje en blijft hangen in die kleine plooitjes waar geen frisse lucht bij komt. Dat besefte ik pas toen ik Leo op een avond in bad deed en zag dat zijn nekje vuurrood was en een beetje naar kaas rook. Oh, de horror.

Ik raakte in paniek en belde de huisarts, dokter Miller, ervan overtuigd dat mijn kind een of andere zeldzame vleesetende huidbacterie had opgelopen. Ze lachte me stiekem een beetje uit (heel lief hoor, ze is geweldig) en zei dat het een schimmelinfectie was. Blijkbaar is melk en spuug in een warme nekplooi een soort vijfsterrenresort voor bacteriën. Ze drukte me op het hart dat je dit alleen kunt voorkomen door dat gebied kurkdroog te houden. Haar advies? Leg een zacht, absorberend laagje onder zijn kin als hij wakker is en drinkt.

Dus kocht ik een hele berg zachte, platgebreide katoenen slabbetjes. Platgebreid is hierbij trouwens de truc: badstof voelt als schuurpapier als je vijftig keer per dag het gezichtje van je baby schoonveegt – althans, zo voelde het voor mij. Je vervangt gewoon het slabbetje zodra het vochtig is, in plaats van dat je je kind vier keer per dag helemaal moet omkleden. Het heeft me gered van de ondergang. En het scheelde enorm in de was.

Vermijd klittenband, ik smeek het je

Ik ga je behoeden voor een fout die mij drie van mijn favoriete sportleggings heeft gekost.

Als je van die eerste stoffen slabbetjes koopt, zul je zien dat veel exemplaren een klittenbandsluiting hebben. Koop ze niet. Haal ze niet in huis. Als iemand ze aan je geeft op een babyshower, glimlach dan, zeg vriendelijk dankjewel en gooi ze daarna rechtstreeks in de prullenbak.

Klittenband is de aartsvijand van de moderne ouder. Wat er namelijk gebeurt: je gooit de slab in de was, tijdens het centrifugeren schiet het klittenbandje onherroepelijk los, en het gaat feilloos op zoek naar je duurste, meest delicate kledingstukken om daar vervolgens permanent haken in te trekken. Bovendien komen kinderen er tegen de tijd dat ze acht maanden zijn achter dat het geluid van lostrekkend klittenband hilarisch is, waardoor ze de slab midden in de maaltijd gewoon afrukken.

Je wilt drukknopen. Nikkelvrije drukknopen. Meerdere drukknopen zodat het ding ook echt meegroeit met je kind in plaats van dat het ze na vier maanden begint te wurgen. Maar goed, mijn punt is: vermijd klittenband, tenzij je het leuk vindt om je eigen kleding te ruïneren.

Het angstaanjagende inzicht tijdens een middagdutje

Oké, zodra ik ontdekte dat het dragen van een bandana-slab Leo behoedde voor uitslag en mij redde van zeventien wassen per week, liet ik hem die gewoon altijd ophouden. Het werd een soort onderdeel van zijn outfit.

Totdat ik naar mijn moedergroepje ging en een vrouw genaamd Sarah (ja, nog een Sarah, we zijn met miljoenen) naar lucht hapte toen ze zag dat Leo met zijn slab nog om in slaap was gevallen op zijn speelkleed. Ik had die memo blijkbaar gemist, maar een slab ophouden bij een slapende baby levert een enorm verstikkingsgevaar op. Écht enorm.

Ik herinner me dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Als je er goed over nadenkt, is het heel logisch: als de stof over hun neusje klapt, of ergens achter blijft haken terwijl ze rondrollen in hun bedje, is dat levensgevaarlijk. Je moet makkelijk twee vingers tussen de kraag en hun nekje kunnen schuiven als ze hem dragen, en je moet het onding absoluut, onherroepelijk afdoen voordat ze hun ogen sluiten.

Vanaf die dag ontwikkelde ik een nogal paranoïde routine. Zodra zijn oogleden zwaarder werden, klikte ik de slab los. Meestal werd hij daar wakker van, wat betekende dat ik het hele 'in-slaap-wieg'-proces opnieuw kon beginnen, maar ach... hij ademde tenminste.

En dan begint hun mond gewoon te lekken

Net als je denkt dat je de melkspuugfase onder de knie hebt, begint het kwijlen. Bij Maya, mijn tweede, begon dat al met een maand of drie. Ik zweer dat haar speekselklieren op een willekeurige dinsdag ineens wakker werden en besloten om liters vocht te gaan produceren.

Ze kreeg nog niet eens tandjes. Mijn huisarts zei dat het gewoon een ontwikkelingsmijlpaal is, een manier waarop hun lichaam zich alvast voorbereidt op vaste voeding. Maar in de tussentijd lekken ze dus onophoudelijk. En als die tandjes dan daadwerkelijk echt beginnen te drukken onder het tandvlees, is het helemaal afgelopen. Ze kauwen op alles. En dan vooral op de kraag van het slabbetje dat ze dragen.

Ik werd het zo zat dat ze haar kleren constant nat kwijlde, dat ik uiteindelijk de Houten Bijtring met Gehaakt Hertje van Kianao erbij pakte. Het is zo'n lief gehaakt hertje op een ring van onbehandeld beukenhout, en ik gaf het letterlijk aan haar om de aandacht van haar mondje weg te houden van de stof. Het hout was hard genoeg om de pijn van haar doorkomende tandjes te verzachten. En eerlijk is eerlijk: het hield haar lang genoeg bezig zodat ik mijn koffie kon opdrinken terwijl deze nog enigszins warm was. Een zeldzame overwinning.

De avocadofase verandert alles

Met zes maanden betreed je een totaal nieuwe hel: de eerste hapjes.

Als je voor de Rapley-methode kiest (wat wij bij Maya deden omdat ik te moe was om doperwtjes te pureren), is de rommel... ongekend. Het is een zintuiglijke ervaring voor het hele lichaam. Ze pakte een stuk avocado, plette het in haar knuistje, smeerde het in haar wenkbrauwen en probeerde het vervolgens op te eten.

Dit is het moment waarop stoffen slabbetjes compleet nutteloos worden. Als je een katoenen slab probeert te gebruiken voor spaghettisaus, kun je hem daarna net zo goed meteen weggooien. Je hebt siliconen nodig. En dan specifiek de voedselveilige siliconen met zo'n gigantisch, belachelijk opvangbakje aan de onderkant.

Je doet 'm gewoon bij ze om, laat ze de maaltijd verwoesten en vervolgens neem je de hele slab mee naar de wasbak om hem af te spoelen. Vaak gooide ik de inhoud van dat opvangbakje gewoon weer terug op haar eetblad. Vies? Misschien. Maar ze at het wel op.

Ongeveer in deze periode weigerde Maya pertinent dat ik de lepel nog in haar mond stopte. Ze wilde het zelf doen, wat meestal resulteerde in yoghurt die door de hele keuken vloog. Ik kocht de Siliconen Babylepel en Vork Set, en heel eerlijk, het was een van de beste aankopen die we ooit hebben gedaan. De handvaten zijn dik genoeg zodat haar kleine ongecoördineerde knuistjes ze écht goed vast konden houden. En omdat ze volledig van siliconen zijn, vond ik het ook niet erg als ze er driftig mee op tafel begon te slaan.

Ik kocht ook een Siliconen Kom met Zuignap voor Baby's, en die is... tja, eigenlijk best wel top. De zuignap is ongelooflijk sterk, wat natuurlijk ook het hele idee is. Het maakte een einde aan de terloopse handbewegingen waarmee havermout resoluut naar het vloerkleed werd gelanceerd. Maar Maya is koppig. Rond de tien maanden had ze door dat als ze haar piepkleine vingernageltje onder het treklipje pulkte, ze de kom kon losmaken en alsnog ondersteboven kon keren. Dave vond dit hilarisch. Ik was vooral heel moe. Maar voor die allereerste maanden van de eerste hapjes hield het de chaos absoluut binnen de perken.

Als je op zoek bent naar spullen die de fase van de eerste hapjes echt overleven zonder gekke chemicaliën aan het eten van je kind af te geven, neem dan eens een kijkje bij de verzorgingscollecties van Kianao. Het is zo fijn om spullen in de keuken te hebben die er niet uitzien als goedkope plastic troep.

Je hebt er echt geen dertig nodig

Mensen vragen altijd hoeveel ze er nou écht moeten kopen. Sommige babyuitzetlijsten zeggen dertig stuks. Dat is krankzinnig.

Voor de vloeibare fase (0-6 maanden) rouleerde ik tussen de acht en twaalf zachte, stoffen slabbetjes. Dat was genoeg om een paar dagen door te komen voordat ik de was moest doen. Voor de fase van vaste voeding heb je letterlijk maar twee siliconen slabben met een opvangbakje nodig. Na het ontbijt was je de ene in de wasbak, laat je hem over de kraan drogen en pak je de andere voor de lunch. Klaar is Kees. Was de stoffen slabbetjes trouwens gewoon in koud water en leg ze plat te drogen, zodat de randjes niet gaan omkrullen als chips.

Ouderschap is al rommelig genoeg, dus maak de was niet moeilijker dan nodig is. Pak een kop koffie, gooi het klittenband weg en sla de juiste spullen in voordat de avocado je letterlijk om de oren vliegt.

Vragen? Ik heb (rommelige, eerlijke) antwoorden.

Hebben baby's echt al een slabbetje nodig voordat ze vaste voeding krijgen?

Ja. Een miljoen keer ja. Tenzij je hun hele outfit wilt verschonen als ze een klein mondje melk teruggeven, of zin hebt om een angstaanjagende rode schimmelinfectie in de nekplooien te behandelen. Koop de zachte katoenen varianten voor de eerste periode. Je zult me dankbaar zijn als je 's nachts om twee uur niet naast de wasmachine hoeft te staan.

Zijn siliconen slabbetjes niet te zwaar voor het nekje?

Om eerlijk te zijn maakte ik me hier bij Leo best zorgen over, omdat hij zo klein was. Maar hoogwaardige, voedselveilige siliconen zijn verrassend licht. Zolang je de slab niet te strak vastzet (denk aan de twee-vinger-regel!), merken ze er amper iets van. Maya zat meestal vrolijk op de neklijn van haar slab te kauwen terwijl ze wachtte op haar boterhammetje.

Hoe krijg je voedselvlekken uit de stoffen slabbetjes?

Niet. Ik bedoel, je kunt proberen ze in de zon te leggen of te weken in een of ander wondermiddel dat het internet deze week weer aanprijst. Maar heel eerlijk? Zodra ze blauwe bessen en zoete aardappel gaan eten, zien die stoffen slabbetjes er al snel gehavend uit. Bespaar jezelf een hoop frustratie en stap voor de maaltijden over op afneembare siliconen.

Wanneer stoppen kinderen eindelijk met het dragen ervan?

Dat hangt echt van het kind af. Leo at heel netjes en weigerde er nog een te dragen tegen de tijd dat hij twee was. Hij noemde het zijn "babysjaal" en trok hem af. Maya is vier en af en toe laat ik haar nog steeds een siliconen slab dragen als we soep eten, want ze zorgt altijd voor pure chaos. Er is dus geen vaste regel. Volg gewoon je hart (en de mate waarin je bereid bent om vlekken uit kleine t-shirts te schrobben).