Mijn rampzalige poging om een Pokémon-fan op te voeden (en wat wel werkte)

Het was een dinsdag in 2019, ik draaide op misschien drie uur onderbroken slaap, droeg een oude legging die vaag naar zure melk rook, en besloot dat dit het perfecte moment was om mijn toen tweejarige zoon Leo kennis te laten maken met mijn meest waardevolle bezit uit mijn jeugd. Mijn vintage holografische Charizard-kaart uit 1999. Ik gaf hem de kaart in de verwachting van een prachtig, filmisch moment waarop het stokje werd doorgegeven; hij zou er vol verwondering naar staren en we zouden een diepe connectie voelen over onze millennial-nostalgie.

Hij stopte hem rechtstreeks in zijn mond.

Echt, hij keek niet eens naar de glimmende draak. Hij opende gewoon zijn kaken en ging ervoor. Nog voordat mijn man Mark zijn koffiemok kon laten vallen, had Leo ook al een piepklein blauw plastic dobbelsteentje uit de map gegrist en probeerde dat ook door te slikken. Ik bracht de volgende vijf minuten door met het wanhopig leegvissen van de keel van mijn gillende peuter, terwijl Mark iets riep over verstikkingsgevaar en ik in stilte rouwde om het inmiddels doorweekte, met tandafdrukken bezaaide stukje karton dat ooit zo'n driehonderd euro waard was.

Een ramp.

Dus ja. Dat is precies wat je niet moet doen als je je jaren '90-obsessies probeert te combineren met je huidige realiteit waarin je een klein mensje in leven probeert te houden. Wij millennials willen onze jeugd zo graag delen met onze kinderen, maar we vergeten voor het gemak even dat de spullen waar wij vroeger mee speelden eigenlijk gewoon een verzameling felgekleurde verstikkingsgevaren was.

Hoe dan ook, mijn punt is: een baby introduceren in je fandom is een mijnenveld.

Waarom de verzamelmap uit je jeugd levensgevaarlijk is

Het ding met nostalgie als je ouder bent, is dat ze je niet vertellen hoe gevaarlijk het is. Al die kleine plastic Amiibo's en mini-actiefiguren die zo leuk op je boekenplank staan? Voor een baby van zes maanden zijn dat gewoon snacks. Ik pakte op een nacht om 2 uur 's nachts mijn telefoon terwijl ik Maya aan het voeden was, om te googelen op "baby pokémon veilige speeltjes". Ik viel tijdens het typen steeds in slaap, dus mijn zoekgeschiedenis de volgende ochtend was alleen maar baby po en baby po. Het leek eerlijk gezegd alsof ik uitgebreid onderzoek deed naar de stoelgang van baby's. Wat ik, om eerlijk te zijn, ook doe.

Ik was zo moe dat ik veilige spullen op eBay probeerde te vinden en steeds de verkeerde toetsen indrukte. Ik herinner me nog goed dat ik zocht naar "elf baby pokémon kaarten" omdat ik een van die schattige fee-types voor haar babykamer wilde hebben. Maar mijn duimen waren zo opgezwollen door carpaletunnelsyndroom van de zwangerschap, dat ik steeds eif baby pokémon kaarten typte en ontzettend vreemde zoekresultaten kreeg.

Slaapgebrek is bizar.

Als je met baby's te maken hebt, moet je het echt helemaal anders aanpakken. Je kunt ze niet zomaar een stapel kaarten in handen geven. Die dingen zijn zwaar gecoat met wat voor glansmiddel ze ook gebruiken, en als een doorkomende tandjes-baby ze te pakken krijgt, veranderen ze in een kleffe, potentieel giftige papier-maché nachtmerrie. En die zware metalen munten die ze in de game gebruiken om te tossen? De ultieme nachtmerrie voor iedereen die ooit een EHBO-cursus voor baby's heeft gevolgd.

De starter-trend die me mijn verstand deed behouden

Dus hoe doe je het dan wel? Ik stuitte op een TikTok-trend die oprecht het schattigste ooit is, en helemaal veilig als je het goed aanpakt. Je bootst eigenlijk het begin van de videogames na voor je kind.

Toen Maya een maand of negen was en eindelijk kroop, legde Mark drie zachte knuffels aan het einde van de gang. Een gras-type, een vuur-type en een water-type. Je legt ze gewoon neer, zet de baby op de grond, en degene waar ze als eerste naartoe kruipen en vastpakken, wordt hun "starter". Het is zo schattig. Maya tijgerde agressief naar een rond groen plant-dinosaurusding en begon fanatiek op zijn gezicht te kauwen.

De truc hierbij is – en ik kan dit niet genoeg benadrukken – dat de knuffels baby-proof moeten zijn. Ik heb het dan uitsluitend over geborduurde oogjes. Geen harde plastic neuzen. Geen kleine kraaltjes erin voor het gewicht. Als je een knuffel koopt voor je baby's pokémon-viering, moet je het behandelen als speelgoed voor in de wieg. Ik heb wel twintig minuten lang agressief aan de naden van een Squirtle-knuffel in de speelgoedwinkel getrokken, terwijl een tiener-medewerker me aankeek alsof ik gek was geworden, puur om er zeker van te zijn dat de armen er niet zomaar af zouden trekken.

Als je een veilige plek nodig hebt om de baby zoet te houden terwijl grote broer of zus hun enorme, gevaarlijke kaartenverzameling aan het sorteren is, heb je een fysieke barrière of een heel goede afleiding nodig. Wij begonnen met de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dierenspeeltjes voor Maya, voor elke keer dat Leo zijn mappen mee naar de woonkamer nam.

Ik vind dit ding oprecht fantastisch. Ik weet dat speelgyms eigenlijk van die schreeuwerige, knipperende plastic ondingen horen te zijn die steeds dezelfde drie valse liedjes afspelen totdat je ze uit het raam wilt gooien, maar deze... staat er gewoon. Hij is van hout. Hij is stil. Maya lag eronder en mepte tegen de kleine houten olifant terwijl Leo een meter verderop veilig zijn glimmende kaarten zat te ordenen. Plus, een keer gooide Leo per ongeluk een zware plastic speelgoed-Pokéball recht tegen het houten A-frame en er kwam niet eens een deuk in, dus de kwaliteit is top.

Als je op zoek bent naar duurzame babyspullen om een veilige speelplek te creëren, bekijk dan Kianao's collectie biologische baby essentials.

Wat wordt in dit universum precies als een baby beschouwd?

Als je een thema voor de babykamer bedenkt of gewoon wilt weten wat je moet kopen, is het handig om te weten dat er hier in de game-wereld een officiële categorie voor is. Dat wist ik ook niet, totdat Mark letterlijk een lijstje met baby-pokémon op een post-it schreef en op onze koelkast plakte, zodat ik zou stoppen met de verkeerde te kopen voor Leo's verjaardag.

Als je alles wilt weten over baby-pokémon: je kijkt eigenlijk naar de niet-geëvolueerde, babyversies van de gewone monsters. Pichu in plaats van Pikachu. Cleffa. Togepi. Igglybuff. Het zijn eigenlijk gewoon bolletjes met gigantische ogen. Ze zijn ongelooflijk schattig en perfect als decoratie voor de kinderkamer omdat ze er zo onschuldig uitzien.

Maar de verhalen achter het ouderschap in dit universum zijn behoorlijk bizar. Laten we het even over Kangaskhan hebben. Dat is een soort gigantische dinosaurus-kangoeroe, en volgens de verhalen draagt de moeder haar baby drie volle jaren onafgebroken in haar buidel.

Drie. Jaar.

Mijn rug schiet al in de kramp als ik Maya drie kwartier in de draagzak over de markt zeul, en dit fictieve wezen doet hier gewoon drie jaar aan intensief natuurlijk ouderschap terwijl ze ondertussen met draken vecht. Ik ben oprecht jaloers op een tekenfilm. Ik klaagde hierover bij Mark terwijl ik met een ice-pack op mijn onderrug lag, en hij staarde me alleen maar aan en zei dat ik mijn moeder-schuldgevoel aan het projecteren was op een Gameboy-spel uit 1996. Hij had geen ongelijk, maar toch.

Hoe dan ook, kinderen spugen. Veel. Vooral als je ze aankleedt in schattige thema-outfits voor een lokaal kaarttoernooi. We namen Leo mee naar een lokaal speelevenement en Maya had zo'n gigantische spuitluier dat een hele dure, speciaal bestelde Pikachu-romper geruïneerd was. Ik heb hem rechtstreeks in de prullenbak van het tankstation gegooid. Tegenwoordig trek ik haar gewoon de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen van Kianao aan als we naar dit soort dingen gaan. Het is gewoon een effen, ongelooflijk zacht pakje. Zonder figuren erop, wat prima is, want kleding met licentie-prints wordt toch altijd hard en lelijk in de was. Het rekt makkelijk over haar enorme hoofd en ik hoef niet te huilen als er vlekken in komen. Overleven is belangrijker dan een mooie outfit, mensen.

Wacht, is dit echt goed voor hun hersenen?

Leo is nu zeven en hij is er volledig door geobsedeerd. Ik voelde me enorm schuldig over de tijd die hij besteedt aan het praten over 'hit points' en 'damage multipliers', totdat we naar zijn jaarlijkse controle bij de huisarts gingen. Mijn arts moest letterlijk lachen toen ik me verontschuldigde dat Leo zijn verzamelmap mee de spreekkamer in nam.

Ze vertelde me dat kinderen die het echte ruilkaartspel spelen veel sneller leren rekenen. Blijkbaar is het geweldig voor hun hersenen om binnen tien seconden in je hoofd "dertig schade keer twee vanwege zwakte, min twintig voor weerstand" uit te rekenen. Ik ken de exacte neurowetenschap erachter niet, ik ben ook maar een moeder die een lauwwarme vanille latte van 7 euro drinkt, maar zijn rekenleraar in groep drie merkte wel op dat hij tegenwoordig opvallend goed is in het optellen van dubbele cijfers.

Dus ik reken dit gewoon goed als een educatieve overwinning.

Voor de baby's geldt natuurlijk dat ze nog niet aan het rekenen zijn. Voor Maya is de hele franchise gewoon een zintuiglijke ervaring. Het draait allemaal om texturen en kleuren, en dan met name om erop te kauwen.

De helse doorkomende-tandjesfase

Wat me brengt bij het kauwen. Toen Maya tandjes begon te krijgen, viel ze alles aan. Ze stikte bijna in een plastic staartje dat ze van een van Leo's goedkope actiefiguren had weten te bijten, die hij op het vloerkleed had laten slingeren. Ik raakte in paniek, schreeuwde naar Mark, gooide de helft van het speelgoed in huis weg en gaf haar in plaats daarvan de Kianao Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje.

Het is prima. Het doet wat het moet doen. Het is gewoon een stukje siliconen in de vorm van een panda, maar ze heeft er drie volle maanden fanatiek op gekauwd terwijl ze op de bank zat te kijken hoe Leo zijn videogames speelde. Het voorkwam dat ze stukjes plastic doorslikte, dus in mijn ogen is dat een enorm succes. Bovendien kan het in de vaatwasser, wat tegenwoordig mijn belangrijkste eis is voor alles wat mijn huis binnenkomt.

Wat betreft schermtijd: ik weet dat de richtlijnen zeggen dat schermen pas op latere leeftijd mogen, maar als de anime twintig minuutjes aanzetten jou de kans geeft om opgedroogde havermout uit je haar te wassen, doe het dan gewoon. Ik zal het niet doorvertellen.

Hoe we het uiteindelijk lieten slagen

Als je baby's en je favoriete spellen uit je jeugd gaat combineren, moet je gewoon je verwachtingen bijstellen en het gebied beveiligen. Geef ze niet dat dure stukje karton in handen. Koop de zachte knuffels zonder die enge harde plastic ogen. Zet een speelgym op als baby-veilige grens. En accepteer misschien dat je puntgave jaren '90-collectie op een hele, hele hoge plank moet blijven liggen totdat ze oud genoeg zijn om een beetje te kunnen rekenen.

Het is rommelig, het is chaotisch, maar Maya een Togepi-knuffel zien knuffelen terwijl Leo haar gevechtsstrategieën probeert uit te leggen, is zo'n beetje het allerbeste ooit.

Voordat je de zolder op duikt om je oude speelgoed tevoorschijn te halen, zorg ervoor dat de speelruimte van je baby echt veilig is. Shop Kianao's duurzame, niet-giftige baby essentials hier.

Chaotische FAQ's over Baby's en Fandoms

Mijn baby heeft net een stukje van een ruilkaart gegeten, moet ik in paniek raken?
Oké, even diep ademhalen. Ik ben daar ook geweest. Mijn arts vertelde me dat kleine stukjes gewoon karton meestal vanzelf het lichaam weer verlaten, maar je moet wel opletten voor verstikking of blokkades. Als het zo'n glimmende folie-kaart is, of een groot stuk, of als ze zich vreemd gedragen, bel dan direct de dokter. En leg die mappen daarna op de bovenste plank. Serieus.

Moet ik de lijst met baby-pokémon uit mijn hoofd leren voor mijn kind?
Oh god, nee. Er zijn er inmiddels meer dan duizend. Ik noem de helft nog steeds "dat blauwe wiebelding" of "die rare vogel". Je kind zal je toch wel luidkeels corrigeren in het openbaar. Knik gewoon en doe alsof je weet wat een Lechonk is.

Zijn de lokale game-toernooien veilig voor peuters?
Eerlijk gezegd zijn de officiële evenementen supergoed geregeld met achtergrondchecks voor de organisatoren, maar voor een peuter zijn ze echt ontzettend saai. Het zijn gewoon oudere kinderen die stilletjes aan tafels zitten te rekenen. Als je een baby meeneemt, zorg dan voor eindeloos veel snacks, een kinderwagen waarin ze kunnen slapen, en misschien een biologische bijtring, want ze zullen sowieso proberen om de tafel op te eten.

Wat is het beste eerste speelgoed als ik wil dat ze ook fan worden?
Een 100% zachte stoffen knuffel. Geen plastic onderdelen, geen kraaltjes, geen verwijderbare kleertjes. Behandel het als een knuffeldoekje voor het slapen. Dat hele 'Kies Je Starter'-idee is fantastisch, maar alleen als het speelgoed in feite gewoon een kussentje is met een opgenaaid gezichtje.

Hoe leg ik mijn 7-jarige uit dat de baby niet met zijn kaarten mag spelen?
Ik vertelde Leo dat zijn kaarten "oude artefacten" waren en dat de handjes van de baby "zuur" afgaven. Ik weet vrij zeker dat hij nu denkt dat Maya een beetje giftig is, maar hij houdt zijn spullen wel ver bij haar vandaan, dus ik beschouw dat als een opvoedkundige overwinning.