Mijn toxische relatie met dat lichtgevende Baby Einstein-aquarium

Het is 03:14 uur op een dinsdagochtend in november. Ik sta op blote voeten in de gang, in een bevlekt voedingshemdje dat ik nog steeds niet heb gewassen hoewel mijn zoon Leo inmiddels drie is en Maya acht maanden, en ik houd praktisch mijn adem in voor de deur van Maya's slaapkamer. Door de kier schijnt een griezelige blauwe onderwatergloed op de vloerplanken van de gang. Het baby einstein aquarium speelt dat ene klassieke melodietje—je kent het wel, dat tingel-tangel Bach-riedeltje dat langzaam je dromen binnensluipt als je zwaar, klinisch slaapgebrek hebt. Ik word compleet gegijzeld door een plastic doos.

Ik kon niet naar binnen gaan. Als ik de deur opendeed om de mechanische visjes uit te zetten, zou ze wakker worden en beginnen te huilen. Maar als ik het aan liet staan, was ik als de dood dat ik een slaapassociatie creëerde waar we pas vanaf zouden zijn als ze op kamers ging. Mijn man Dave—een man die serieus door een brandalarm heen kan slapen, ik zweer het je—had me eerder die avond nog gezegd: "gebruik gewoon de dimfunctie". Die zou het licht en geluid in 25 minuten langzaam laten uitfaden om ze te leren zichzelf te kalmeren. Maar Dave was niet degene die in een koude gang stond te bidden tot de slaapgoden.

Maar goed, het punt is: ouderschap is eigenlijk gewoon de ene angst inruilen voor de andere, meestal met een lauwe kop koffie in je hand.

De nachtelijke gijzeling

Laten we het even hebben over de baby einstein sea dreams soother. Want als je op dit moment ouder bent, heb je er óf een aan het ledikant hangen, óf je overweegt wanhopig om er om 4 uur 's nachts een te bestellen, óf je liegt tegen jezelf over hoe graag je er een wilt.

Hier is de eerlijke, harde waarheid: het werkt echt als magie, voor precies drie weken, en daarna wordt het de baas over jou. Maya lag er betoverd naar te kijken terwijl de kleine plastic octopus zijn trage, schokkerige dansje over het scherm deed. Maar toen bereikten we het punt waarop ze ECHT NIET meer wilde slapen tenzij de vissen zwommen. We gingen de kerstdagen naar mijn schoonouders en Dave moest letterlijk dat zware plastic apparaat van ons ledikant schroeven, in zijn handbagage stoppen en met tiewraps aan een hotel-campingbedje vastmaken, simpelweg omdat we doodsbang waren voor een nacht zonder dat ding.

Het dwong me echt om eens kritisch te kijken naar al het speelgoed en de gadgets die we onze kinderen voorschotelden. Ik bedoel, wij zijn opgegroeid in de jaren 90, toch? Onze ouders geloofden heilig in dat hele "zet je baby voor een klassieke muziekvideo en ze gaan naar de universiteit"-verhaal.

Dingen waarvan ik oprecht dacht dat ze van mijn baby een genie zouden maken:

• Knipperende lichtjes gesynchroniseerd op Mozart.
• Van die ouderwetse dvd's met handpoppen.
• Alles waar in primaire kleuren het woord "educatief" op de doos was geplakt.
• NPO Radio 1 luisteren in de auto terwijl Maya de riempjes van haar autostoeltje agressief onder spuugde.

Wat mijn arts écht zei over die 'geniale' video's

Dus, op een dag zit ik bij het consultatiebureau. Onze arts, Dr. Gupta, is een absolute heilige die me heeft zien huilen over alles van gekke poepkleuren tot luieruitslag. Ik vertelde haar terloops dat ik erover dacht om Maya wat van die ouderwetse educatieve video's te laten zien, zodat ik even kon douchen zonder dat er iemand gilde.

Dr. Gupta zuchtte zachtjes en leunde tegen de wasbak. Ze vertelde me zoiets angstaanjagends dat het mijn doucheplannen voor altijd verpestte. Blijkbaar is er een enorm onderzoek van de Universiteit van Washington naar baby's die naar dat soort specifieke video's keken. Ze zei dat voor elk uur dat een baby onder de 16 maanden ernaar kijkt, ze eigenlijk 6 tot 8 MINDER woorden leren dan baby's die helemaal nergens naar kijken.

Daar zat ik dan, in mijn legging, met mijn vierde kop koffie van de dag, helemaal in de stress te schieten. Minder woorden? Ik dacht juist dat het hun woordenschat zou vergroten! Maar Dr. Gupta legde het uit op een manier die zelfs voor mijn oververmoeide brein volkomen logisch was. Ze zei dat baby's een echt menselijk gezicht nodig hebben om te leren praten. Ze moeten mijn mond zien bewegen, zelfs als ik alleen maar vertel hoe ik een boterham met kaas smeer.

Als je ze voor snelle beeldwisselingen zet, zelfs met klassieke muziek en schattige handpopjes, slaan hun kleine hersentjes eigenlijk een soort van op hol. Het traint ze om constante, extreme prikkels te verwachten. Geen wonder dat Leo nog geen twee seconden stil kon zitten om naar een kartonboekje te kijken—we hadden zijn brein geprogrammeerd voor vuurwerk.

Artsen willen het liefst absoluut nul schermtijd voordat ze twee zijn. Wat, haha, oké, veel succes daarmee als je een peuter hebt rondrennen terwijl je een pasgeboren baby voedt, maar ik probeer het. Ik probeer het echt. Al raak ik er meestal vooral van in paniek.

Een middenweg vinden voordat ik gek word

Maar weet je wat het is. Het merk heeft het roer behoorlijk omgegooid. Toen wetenschappelijk bewezen werd dat die video's waardeloos waren voor babyhersentjes, stopten ze met het pushen van schermen en begonnen ze met het maken van echt fysiek baby einstein speelgoed. En sommige daarvan zijn... nou ja, serieus best wel geweldig.

Neem bijvoorbeeld de baby einstein piano. Dave nam op een dag de "Magic Touch" versie mee naar huis, nadat ik hem nadrukkelijk had gezegd: GEEN LAWAAIIG SPEELGOED MEER, en ik stond klaar om hem uit het raam te gooien. Maar hij is echt briljant. Er zijn geen echte toetsen. Het is gewoon een plat stuk hout met geverfde toetsen die op de een of andere manier de warmte of elektriciteit van babyvingertjes voelen.

Maya tikte gewoon op het geverfde hout en dan klonk er een noot. Geen agressieve, knipperende stroboscooplampen. Geen overstimulerende chaos. Gewoon pure oorzaak en gevolg. Ze tikt erop, ze hoort een geluid. Dr. Gupta vertelde me dat dit precies het soort tastbare, zintuiglijke spel is dat ze nodig hebben om neurale paden aan te leggen. Je drukt ergens op, en er gebeurt iets. Het is eigenlijk baby-natuurkunde. Oh, en die enorme springstoeltjes met een miljoen plastic onderdelen eraan vast? Een regelrechte nachtmerrie die al je woonruimte opslokt, sla die maar helemaal over.

Maar de allerbeste manier om met ze te spelen? Ga gewoon mee op de grond zitten. Als je op zoek bent naar speelgoed dat je woonkamer niet op een plastic explosie laat lijken, bekijk dan de houten speelgoedcollectie van Kianao eens. Het heeft mijn esthetische gemoedsrust echt gered.

Het speelgoed dat wél leuk staat in mijn huis

Voordat we bij Leo volledig toegaven aan de plastic, op batterijen werkende symfonie, hadden we deze prachtige Regenboog Babygym Set van Kianao. Dit is oprecht mijn favoriete aankoop voor de babyfase ooit. Ik weet nog dat ik Leo eronder legde op zijn pluizige dekentje toen hij een maand of drie was.

Het is gewoon een simpel, stevig houten A-frame met prachtig gekleurde dierenspeeltjes die eraan hangen. Geen batterijen. Geen irritante muziekjes. Gewoon een olifantje en wat houten ringen die een zacht tikkend geluid maken wanneer de baby er uiteindelijk tegenaan leert te slaan.

Waarom ik er zo gek op was:

• Het zorgde niet voor overprikkeling. Hij kon er gewoon naar staren, de zachte kleuren in zich opnemen, en langzaam uitvogelen hoe zijn armpjes werkten.
• Het was geen doorn in het oog. Ik kon het gewoon midden in de woonkamer laten staan als we visite kregen, en dan leek het op een bewuste Scandinavische interieurkeuze in plaats van een rommelige kinderopvang.
• Als hij de houten ringen vastpakte, kon ik naast hem gaan zitten en benoemen wat hij deed. "Je hebt de cirkel gepakt! Goed getrokken!" En dat is, volgens Dr. Gupta, hoe ze pas écht leren praten.

We hebben ook de Zachte Baby Bouwblokkenset van ze geprobeerd. Dat zijn van die zachte, rubberachtige blokken in hele mooie pastelkleuren. Ik zal helemaal eerlijk met je zijn—ze zijn gewoon prima. Ik bedoel, de kwaliteit is super en ze zijn helemaal gifvrij (BPA-vrij en zo), wat heel fijn is. Maar Maya had nooit echt de behoefte om ze op te stapelen. Ze liep er voornamelijk een uur mee rond en smeet hem daarna hard richting onze hond. Wat, naar ik aanneem, ook een vorm van motorische ontwikkeling is? Maar als je op zoek bent naar stapelspeelgoed, weet dan dat je kind het misschien eerder als projectiel gebruikt. Gelukkig zijn ze in elk geval zacht.

Wanneer alles direct in hun mond verdwijnt

Het nadeel van die piano, de blokken, en eigenlijk élk voorwerp in mijn huis, is dat toen Maya zes maanden werd, alles rechtstreeks in haar mond verdween. De hoek van de houten piano? Afgekloven. De afstandsbediening? Ondergekwijld.

Doorkomende tandjes zijn gewoon... het is een ware hel. Niemand slaapt, iedereen huilt, en je lieve baby verandert in een agressief klein wezentje.

Toen Maya's eerste ondertandje doorkwam, gaven we al het ingewikkelde ontwikkelingsspeelgoed op en gaven we haar gewoon de Bubble Tea Bijtring. Ik had hem gekocht omdat ik een ongezonde verslaving heb aan échte bubble tea, maar het bleek onze redding. Hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen, dus hartstikke veilig, en de kleine "boba parels" met textuur erop waren precies wat ze nodig had om haar gezwollen tandvlees tegenaan te duwen.

Bovendien kun je hem in de koelkast leggen. Een schreeuwende baby laten kauwen op een koude siliconen boba-beker terwijl jij zelf een echte ijskoffie drinkt, is toch wel het toppunt van modern moederschap.

De druk van de 'geniale baby' loslaten

Kijk, als ik íets geleerd heb in de zeven jaar sinds ik Leo voor het eerst mee naar huis nam, dan is het wel dat we onszelf veel te veel druk opleggen om het brein van onze baby's te optimaliseren.

Je hebt geen magisch lichtgevend doosje nodig om ze in slaap te laten vallen, en je hebt al helemáál geen hysterische flashcard-video's nodig om ze slim te maken. De helft van de tijd zorgen de dingen die ze zogenaamd helpen leren er alleen maar voor dat ze overprikkeld raken en wij gestrest.

De wetenschap is complex, het slaapgebrek is echt, en soms zet je je kind gewoon voor een scherm zodat jij in alle rust een boterham kunt eten. Dat maakt je geen slechte ouder. Maar als het gaat om het speelgoed dat letterlijk je huis overneemt, is simpeler bijna altijd beter.

Voordat je weer iets van plastic koopt waar je een schroevendraaier en acht C-batterijen voor nodig hebt om het werkend te krijgen, blader alsjeblieft gewoon even door de duurzame speelgoedcollectie van Kianao. Het brein van je baby (én je eigen gemoedsrust) zullen je dankbaar zijn.

Mijn rommelige, volledig eerlijke veelgestelde vragen over babyspeelgoed

Is zo'n aquarium echt zo slecht voor de slaap?

Kijk, ik ga hier niet zitten beweren dat je kind er niet door in slaap valt, want voor Maya werkte het in het begin perfect. Maar het probleem is dat ze eraan verslaafd raken. Als ze om 2 uur 's nachts wakker worden en de lichtjes draaien niet, kunnen ze niet zelf weer in slaap komen. Het wordt een enorme slaapassociatie. Als je hem toch gebruikt, MOET je die dimfunctie gebruiken om de lichtjes af te bouwen, anders sta je het voor elke vakantie als een gek in je koffer te proppen. Vraag me niet hoe ik dat weet.

Wat als ik mijn kind al naar die educatieve video's heb laten kijken?

Oh jee, haal even diep adem. Je hebt je baby niet verpest. Ik heb Leo zóveel rotzooi op mijn iPad laten kijken toen ik zwanger en uitgeput was van Maya. Die hele taalachterstand gaat over routinematig, dagelijks kijken tijdens die belangrijke eerste maanden. Gooi het gewoon over een andere boeg. Zet het scherm uit, ga erbij zitten op het vloerkleed, en praat tegen ze terwijl ze met een houten blok spelen of op een siliconen bijtring kauwen. Het brein is ontzettend kneedbaar—dat herstelt zich wel weer.

Is het moderne speelgoed anders dan de oude dvd's?

Ja, totaal anders. Het merk is jaren geleden flink aangepakt door kinderartsen, dus zijn ze gestopt met het pushen van passieve schermen. Hun moderne, fysieke speelgoed, vooral dat met het touch-sensor hout, wordt nu zelfs echt aanbevolen door ergotherapeuten. Dat komt omdat de baby fysiek echt iets MOET doen om resultaat te krijgen. Het is actief spelen in plaats van passief wegdromen.

Heeft de magic touch piano een volumeknop?

JA. Godzijdank. Hij heeft een volumeknop, en zelfs de "harde" stand is niet dat agressieve, oorverdovende elektronische gekrijs dat je krijgt bij goedkoop plastic speelgoed. Het klinkt oprecht een beetje als een echt instrument. Dave probeert hem nog steeds weleens onder de bank te verstoppen, maar het is serieus een van de minst irritante geluidmakende speeltjes die we hebben.

Hoe kan ik écht met mijn baby spelen zonder gek te worden?

Eerlijk gezegd? Stop met proberen ze iets te "leren". Vroeger putte ik mezelf helemaal uit door speelgoed omhoog te houden en te roepen: "DIT IS ROOD. ZEG ROOD." Nu ga ik gewoon samen met Maya onder de babygym liggen en spreek ik mijn eigen innerlijke monoloog hardop uit. "Mama is zó moe vandaag. Oh, je pakt de olifant. Mama wou dat ze een olifant was, want die hoeven de was niet te doen." Alleen al het horen van jouw stem en het zien van jouw gezicht is het allerbeste educatieve speelgoed dat ze ooit kunnen hebben. En oh ja, koffie helpt ook enorm.