Nachtvoedingen & waarom 'Surprise Baby Daddy is the CEO' mijn redding was

Het was 3:14 uur 's nachts. Dat weet ik omdat ik het afgelopen uur al vier keer op de klok van de magnetron had gekeken. Ik droeg de grijze joggingbroek van mijn man Dave — die met die mysterieuze bleekvlek op de linkerknie — en een voedingstopje dat sterk rook naar zure melk, koude koffie en pure wanhoop. Leo was vier maanden oud, zat in wat voelde als zijn zeventiende slaapregressie, en mijn brein veranderde letterlijk in moes.

Ik zat in de hoek van zijn babykamer. We hadden de muren voor zijn geboorte in een heel rustgevend saliegroen geschilderd, maar om 3 uur 's nachts leek het meer op de binnenkant van een donker, deprimerend moeras. De helderheid van mijn telefoon stond op de laagste stand en ik zat te knijpen met mijn ogen als een verwarde mol, in een poging wakker te blijven terwijl hij voor de derde keer die nacht een droomvoeding kreeg.

En precies op dat moment besloot het social media-algoritme me het meest absurde, zeer verslavende stukje media voor te schotelen dat ik ooit in mijn hele leven had gezien. Een micro-soap.

Je kent ze vast wel. Ik zal de exacte titel niet noemen, want eerlijk gezegd veranderen die elke week, maar het is zo'n belachelijk cliché waarbij de onverwachte geheime vader een miljardair-CEO blijkt te zijn. Het duurt iets van achtenvijftig afleveringen die elk precies één minuut duren. Slecht acteerwerk. Dramatische muziek. Iemand die altijd op een dramatische manier koffie morst op een maatpak. Het is pure rotzooi. Heerlijke, fantastische rotzooi.

Mijn brein was complete moes en ik had een ontsnapping nodig

Mensen zonder kinderen begrijpen de mentale belasting van een pasgeboren baby niet. Je bent de hele dag geobsedeerd door elk klein detail. Haalt de baby wel adem? Eet de baby genoeg? Ben ik niet vergeten hem zijn vitaminedruppels te geven — of baby-D, zoals Dave het noemt, waarbij ik altijd met mijn ogen moet rollen omdat hij zichzelf zo grappig vindt. Tegen de tijd dat het middernacht is, wil je geen hoogstaande televisie. Je wilt geen rauwe documentaire. Je wilt iets dat nul hersencapaciteit vereist.

Ik herinner me een nacht waarop ik zó opging in de verhaallijn van deze vreselijke serie, dat ik letterlijk twintig minuten online aan het zoeken was naar de surprise secret baby dad is the CEO full movie versie, omdat ik de cliffhangers van één minuut niet meer aankon. Ik typte het in op Google met mijn niet-dominante duim terwijl Leo agressief tegen mijn buik trapte. Ik was wanhopig. Ik móést gewoon weten of ze dat nep-huwelijkscontract ging tekenen.

Ondertussen lag mijn eigen baby daddy — mijn heel normale, absoluut niet-miljardair echtgenoot Dave — te snurken in de andere kamer. Hij is accountant. Er zijn in ons huis geen geheime bedrijfsovernames, alleen heel veel saai gepraat over het belastingseizoen en wiens beurt het is om de luieremmer te legen. Het contrast tussen mijn echte leven en het absolute drama op mijn kleine schermpje was ronduit hilarisch.

Wat dokter Miller eigenlijk zei over mijn vreemde telefoongewoonte

Maar goed, een paar dagen later ging ik met Leo naar de controle voor vier maanden bij het consultatiebureau. Dokter Miller is een heel lieve, erg vermoeid uitziende grootvader-achtige arts. Hij vroeg hoe ik sliep, en ik lachte hem nog net niet recht in zijn gezicht uit. Een vreselijke, blaffende lach. Ik vertelde hem over mijn nachtelijke kijkgewoontes om mezelf wakker te houden.

Ik heb hem natuurlijk niet de verhaallijn van de soap verteld. Ik zou nog liever dood neervallen dan aan een medische professional toe te geven dat ik me druk maakte om de liefdesbaby van een fictieve miljardair. Ik zei gewoon dat ik korte filmpjes op mijn telefoon keek.

Dokter Miller kreeg een heel zachte, bezorgde blik in zijn ogen. Hij mompelde iets over melatonineproductie en hoe het blauwe licht van mijn scherm mijn pijnappelklier eigenlijk vertelde dat ik midden op de dag op een zonnig strand stond. Hij zei dat staren naar mijn telefoon het voor mij een miljoen keer moeilijker maakt om weer in slaap te vallen als de baby eindelijk knock-out is. En toen kwam hij met het gedeelte over de baby — blijkbaar, als het scherm het gezichtje van de baby verlicht, kan het ook hun kleine, zich ontwikkelende biologische klok verstoren. Alsof ik mijn kind in een of andere e-baby aan het veranderen was, badend in de harde gloed van het internet in plaats van in normale duisternis. Het klonk angstaanjagend, ook al zei hij heel casual: "je brengt zijn kleine breintje misschien in de war."

Proberen om veilig een baby én een telefoon vast te houden

Maar laten we het eens hebben over de logistiek van een telefoon met één hand vasthouden, want dat is gewoon een extreme sport. Je hebt de baby in je linkerarm liggen, toch? Je probeert ze in de perfecte positie te houden, zodat ze niet krijsend wakker worden. Dat laat je met welgeteld één hand — meestal de hand die op dat moment aan het slapen is door een rare hoek — om een smartphone te bedienen.

Wat mijn mentale gezondheid tijdens die zweterige, ongemakkelijke nachten echt heeft gered, was wat Leo droeg. Serieus. Want baby's krijgen het onverklaarbaar heet als ze urenlang tegen je borst geplakt liggen. Ik had hem in dit Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen voor Baby's. Ik moet hier echt even helemaal eerlijk zijn, dit rompertje was de absolute MVP van mijn hele vierde-trimester-ervaring.

Ik kocht het oorspronkelijk alleen maar omdat ik de aardetinten zo mooi vond, maar ik bleef het constant wassen en hergebruiken omdat het het enige was waardoor hij geen last kreeg van die vuurrode warmte-uitslag als we samen huid-op-huid in de stoel zaten. Er zit ongelooflijk veel stretch in — gewoon een klein beetje elastaan gemengd met het pure biologische katoen — en het kreeg nooit dat vreselijke, stijve, kriebelige gevoel, zelfs niet nadat ik het honderd keer had gewassen in de waardeloze wasmachine van ons appartement. Maar goed, het punt is, hij voelde zich comfortabel. Zijn huid kon ademen. Wat betekende dat hij uiteindelijk eerlijk gezegd wel in slaap viel, zolang ik hem maar niet vol in het felle licht van mijn scherm zette.

Als je wanhopig op zoek bent naar dingen die deze brute nachten serieus wat draaglijker maken, kun je een aantal biologische baby-essentials bekijken die het huidje van je kind niet irriteren terwijl jullie allebei om 4 uur 's nachts in een stoel zitten te zweten.

De hele tandjes- en kauwsituatie om 3 uur 's nachts

Tegen de tijd dat Leo zes maanden was, begonnen de tandjes door te komen. Als je dacht dat slapen met een pasgeboren baby erg was, slapen met een doorkomende-tandjes-baby is echt een heel nieuw soort hel. Het is een constant, zacht gejammer dat escaleert in gekrijs zodra je ze plat in hun ledikantje legt.

Ik probeerde hem het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe voor Verzachting van het Tandvlees te geven tijdens die nachtelijke huilbuien op onmenselijke tijden, terwijl ik naar mijn serie probeerde te kijken. Het is echt een prima bijtspeeltje, hoor. De siliconen zijn lekker zacht, en het is volkomen veilig zonder rare chemicaliën, wat ik oprecht waardeer als ik te moe ben om dingen goed af te wassen.

Maar eerlijk gezegd? In het donker, om 3 uur 's nachts, was het best lastig voor zijn kleine, ongecoördineerde handjes om de platte pandavorm goed vast te houden. Ik zweer je dat ik de halve nacht bezig was om het ding blind tussen de kussens van de schommelstoel uit te vissen nadat hij het had weggegooid. Het is fantastisch voor overdag, wanneer hij in zijn kinderstoel zit en ook daadwerkelijk ziet wat hij doet, maar voor paniekverzachting midden in de nacht had ik toch liever iets waar hij blindelings op kon kauwen zonder dat ik elke vier seconden een ophaalspelletje moest spelen. Het was gewoon niet mijn favoriete nachtelijke oplossing.

Letterlijk grenzen stellen aan mezelf

Ik vind het gewoon bizar hoe we moeders een schuldgevoel aanpraten als ze behoefte hebben aan een mentale pauze. Ik zie van die posts voorbijkomen van 'perfecte' moeders die beweren dat ze nachtvoedingen gebruiken om diepe ademhalingsoefeningen te doen en te mediteren over de schoonheid van het moederschap. Goed voor hen, denk ik dan. Ik heb één keer geprobeerd te mediteren om 4 uur 's nachts en ik raakte alleen maar in paniek over de vraag of ik nou wel of niet de waterrekening had betaald. De stilte is gewoon te luid.

Maar ik móést wel uitvinden hoe ik mijn trash tv kon consumeren zonder onze levens te ruïneren en ons allebei tot het ochtendgloren wakker te houden. Je moet echt gewoon proberen dat warmlichtfilter in je scherminstellingen helemaal omhoog te schuiven nog voordat je in de stoel gaat zitten, en misschien je arm op een voedingskussen laten rusten zodat je je telefoon niet direct op hun fontanel laat vallen als je ogen dicht beginnen te vallen. En eerlijk gezegd, een tijdslimiet van een kwartier instellen op de app was de enige manier om mezelf ervan te weerhouden om per ongeluk vijftig afleveringen achter elkaar te kijken terwijl de zon opkwam.

Als je op dit moment overleeft op nul slaap en twijfelachtige internetdrama's, wees dan alsjeblieft een beetje lief voor jezelf, en kijk misschien eens naar wat serieus comfortabele biologische babykleding en dekentjes, zodat in ieder geval één van jullie vannacht vredig slaapt.

Nachtelijke survival-vragen, eerlijk beantwoord

Is het echt zo slecht om op mijn telefoon te kijken tijdens de nachtvoeding?

Kijk, dokter Miller vertelde me eigenlijk dat het verschrikkelijk is voor mijn eigen slaap, omdat het blauwe licht je vermoeide brein laat denken dat het tijd is om wakker te worden. Maar eerlijk? Als naar een scherm kijken het enige is dat je wakker houdt, zodat je je baby niet per ongeluk laat vallen uit pure fysieke uitputting, dan doe je wat je moet doen. Zet gewoon de helderheid helemaal op de laagste stand.

Hoe voorkom ik dat ik mijn telefoon op het hoofd van mijn kind laat vallen?

Oh god, de nachtelijke telefoondrop is een vreselijke overgangsrite. Ik begon een stevig kussen onder mijn elleboog te klemmen zodat mijn arm volledig werd ondersteund, en ik kocht zo'n stom pop-socket-ding voor de achterkant van mijn hoesje. Het ziet er belachelijk uit, maar het heeft Leo letterlijk gered van een hersenschudding.

Kan het licht van het scherm het slaapschema van mijn baby echt in de war brengen?

Dat is wel wat mijn kinderarts zei, ja. Iets over het in de war brengen van hun kleine, zich ontwikkelende biologische klok. Als het licht recht in hun gezichtje schijnt, denken ze dat het dag is. Ik probeerde mijn telefoon altijd helemaal van hem af te draaien, en hield hem een beetje aan de zijkant zodat zijn gezichtje nog steeds helemaal in het donker bleef.

Ik voel me zo schuldig dat ik niet liefdevol naar mijn baby staar tijdens elke voeding. Ben ik vreselijk?

Nee. Nee, dat ben je niet. Wie zíjn deze mensen die om 3:14 uur 's nachts diep, emotioneel oogcontact maken? Ik was amper een functionerend mens. Veertig minuten naar de muur staren terwijl een klein mensje het leven uit je zuigt, is ronduit slopend. Jezelf afleiden met een stomme serie maakt je geen slechte moeder, het maakt je een moeder die probeert de nacht te overleven.

Hoe kom ik tot rust nadat ik te veel ben opgegaan in mijn nachtelijke drama?

Dit was mijn grootste probleem. Dan legde ik Leo in bed en lag ik daarna naar het plafond te staren, me afvragend hoe het verder zou gaan met die fictieve miljardairs. Je moet jezelf eigenlijk dwingen om vlak voordat je je ogen sluit, over te schakelen op iets ongelooflijk saais. Ik las dan bijvoorbeeld twee pagina's uit een taai geschiedenisboek of luisterde naar een slaapmeditatie die Dave had gedownload. Gewoon iets om de soapserie letterlijk uit mijn brein te spoelen.