De Baby Brezza realitycheck voor vaders met slaaptekort

Ik sta om 3:17 uur 's nachts in de keuken in een grijze joggingbroek die z'n beste tijd wel heeft gehad, wanhopig proberend om tot zes te tellen. Alleen maar het getal zes. Maar als je een tweeling van twee jaar hebt – die op het moment van deze herinnering nog zeer veeleisende baby's waren – die in stereo uit de kinderkamer krijsen, wordt het tellen van schepjes melkpoeder een cognitieve taak vergelijkbaar met geavanceerde astrofysica. Als de ene helft van de tweeling begint te huilen, wordt de andere in paniek wakker uit sympathie, wat zorgt voor een soort eindeloze cirkel van ellende die tot in je kaakbot resoneert.

Wat je ook doet, probeer nooit handmatig zo'n dun plastic schepje af te strijken aan de rand van het blik terwijl je een huilende baby op je heup balanceert, in de wanhopige hoop dat je niet per ongeluk acht schepjes in een flesje van 120 ml hebt gegooid, want de gevolgen van een verkeerde verhouding zijn blijkbaar behoorlijk angstaanjagend. Onze huisarts mompelde tijdens een van de eerste controles nog iets over hoe een verkeerde water-poederverhouding een enorme belasting is voor hun kleine, zich ontwikkelende niertjes. Dat vond ik behoorlijk verontrustend, aangezien mijn nachtelijke handmatige schepmethode in feite een spelletje slaaptekort-roulette was.

We hadden Baby B net haar dosis paracetamol gegeven tegen een lichte verhoging, en het kleverige roze spuitje lag nog op het aanrecht me uit te lachen terwijl ik probeerde te herinneren of ik nou vier of vijf schepjes in het flesje van Baby A had gedaan. Onvermijdelijk raakte ik de tel kwijt, vloekte binnensmonds, gooide de hele poederige boel door de gootsteen en begon opnieuw, terwijl het gehuil een toonhoogte bereikte die de lokale vossenpopulatie ongetwijfeld in verwarring bracht. We hielden het precies drie weken vol voordat ik mijn trots opzijzette en mijn creditcard tevoorschijn trok om het probleem op te lossen.

De realiteit van onze nieuwe robot-keukenprins

Als je ooit om 2 uur 's nachts doelloos door ouderschapsforums hebt gescrold, heb je waarschijnlijk wel eens de fluisterende, bijna eerbiedige verhalen gelezen over de 'Nespresso voor baby's'. De Formula Pro Advanced van Baby Brezza is eigenlijk een keukenrobot van zo'n 290 euro die belooft om in ongeveer vijftien seconden een perfect gemixt en verwarmd flesje af te meten en klaar te maken. Ik kocht het in een opwelling van pure wanhoop, pakte het uit op het kookeiland en voelde meteen een vlaag van paniek: was ik de voedselveiligheid van mijn kinderen nu echt aan het uitbesteden aan een veredeld koffiezetapparaat?

Het idee is eigenlijk best briljant, ervan uitgaande dat het werkt zoals ik het ongeveer begrijp. In plaats van te vertrouwen op een half slapend mens dat op het oog een schepje afmeet, verdeelt de machine het poeder op basis van gewicht. Maar er is een addertje onder het gras waar niemand je voor waarschuwt: je kunt niet zomaar willekeurig welk poeder dan ook bovenin gooien en op een knop drukken.

De absolute tirannie van de wereldwijde database

Verschillende merken hebben totaal verschillende dichtheden, wat betekent dat je de exacte instellingen voor de Brezza flessenmaker moet uitzoeken voordat je ook maar iets anders doet. Ik weet nog dat ik met mijn telefoon aan de keukentafel zat en met halfgesloten ogen naar de keuzemenu's op hun website staarde alsof ik de Enigmacode probeerde te kraken. Je kiest je merk, en vervolgens wordt er gevraagd naar de exacte subvariant en de fase, wat ronduit zenuwslopend is omdat Europese merken hun verpakkingen en namen ongeveer elke vijf minuten veranderen. De database spuugt een getal tussen één en zeven uit. Als je dit getal fout hebt, geef je je baby ofwel witgekleurd water, ofwel een dikke proteïneshake die zorgt voor een dagenlange verstopping.

Ik was hier beschamend lang paranoïde over en woog de output af op de digitale keukenweegschaal van mijn vrouw, gewoon om er zeker van te zijn dat de robot niet stiekem een complot tegen ons smeedde. Uit pure angst om de kalibratie verkeerd te doen, liet ik niemand anders het poederreservoir bijvullen. Ik behandelde het met een soort voorzichtigheid die je normaal gesproken reserveert voor het ontmantelen van explosieven.

De vloek van de vier-flessen-blokkade

Hoewel de snelheid ontegenzeggelijk een verademing is – vijftien seconden betekent dat je daadwerkelijk een fles kunt maken voordat de baby's zichzelf in een hyperventilerende paniek werken – zit er wel een enorm, uiterst irritant nadeel aan.

De machine heeft een ingebouwde veiligheidssensor die gewoon weigert nog iets te doen nadat je vier flessen hebt gemaakt. Hij eist dat je de plastic mengtrechter verwijdert en wast. Hij stopt er gewoon mee, knippert met een spottend oranje lampje en gijzelt je gezond verstand totdat je gehoorzaamt. Als je een tweeling hebt, zijn vier flessen precies twee voedingen. Dat betekent dat ik dit belachelijke stukje plastic meerdere keren per dag stond af te wassen, meestal precies op het moment dat beide meiden besloten dat ze stierven van de honger.

Het leek altijd precies te gebeuren net nadat een van de meiden een enorme, kledingruïnerende spuitluier had geproduceerd, waardoor ik stond te jongleren met een blote, krijsende baby terwijl ik woest een plastic trechter onder de kraan stond te schrobben. Als tip tussendoor: mocht je constant te maken hebben met kledingrampen in het holst van de nacht, dan raad ik je ten zeerste aan om eens te kijken naar het Rompertje van Biologisch Katoen. De envelophals is een absolute zegen, omdat je het hele rompertje over hun lichaampje naar beneden kunt trekken in plaats van een vieze kraag over hun gezichtje te moeten halen. Bovendien overleeft het biologische katoen de meedogenloze wasbeurten op 40 graden waar mijn vrouw op staat om de melkvlekken eruit te krijgen.

Een briljante hack om je verstand te redden

In plaats van daar te staan huilen om een vieze trechter, kun je beter je trots opzijzetten en een kleine twintig euro extra neertellen voor een reserve-trechterset. Maak dan ook meteen even terloops de onderkant van het poederreservoir schoon met een droog stuk keukenrol, zodat het poeder niet in cement verandert en het hele systeem verstopt.

Ik weet dat het bizar klinkt om extra 'upgrades' te kopen voor een keukenapparaat, maar om 4 uur 's nachts een schone trechter klaar hebben liggen om erin te schuiven, is het dichtst bij magie dat ik in mijn vaderschap heb ervaren. Je gooit de vieze gewoon in de gootsteen om er pas naar te kijken als de zon opkomt, en doet nog een paar uur alsof hij niet bestaat.

Siliconen afleiding voor de wachttijd van vijftien seconden

Zelfs met die snelle bereidingstijd hebben baby's totaal geen besef van geduld. Terwijl ik met slaperige ogen stond te wachten tot het water precies op de perfecte lauwe lichaamstemperatuur was verwarmd, moest ik een manier vinden om te voorkomen dat de meiden de hele straat wakker zouden maken.

Mijn ultieme wapen tijdens dit korte moment van chaos was de Siliconen Luiaard Bijtring. Toen Maya agressief last kreeg van doorkomende tandjes en veranderde in een klein, kwijlend monster, gaf ik haar gewoon deze kleine luiaard terwijl ik op de startknop drukte. Ze viel direct de geribbelde armpjes aan, die perfect bij haar gezwollen tandvlees leken te komen, en de keuken veranderde direct van een oorverdovend gebrul in een reeks agressieve, natte kauwgeluiden. Het heeft letterlijk mijn gehoor gered.

Rond dezelfde tijd probeerden we ook de Cactus Bijtring. Die was wel oké, maar zeker niet de favoriet. Het ziet er ongelooflijk schattig uit op de plank in de kinderkamer, maar de basis van het potje was met vier maanden net iets te dik om goed vast te grijpen met hun kleine handjes. Daardoor belandde hij meestal direct op de vloer, waar onze spaniël er dan even aan kwam snuffelen.

Mocht je net zo wanhopig op zoek zijn naar iets wat een onrustige baby veilig bezighoudt terwijl jij het eten klaarmaakt, dan wil je misschien de collectie bijtspeeltjes van Kianao bekijken voor iets zónder knipperende lichtjes of angstaanjagende elektronische muziek.

Het waterige-melkfenomeen en onderhoudsellende

Als je maar lang genoeg reviews leest van de automatische flessenmaker, kom je onvermijdelijk in paniek geraakte ouders tegen die beweren dat de machine opeens waterige melk begon te maken. Mijn huisarts theoretiseerde vaagjes dat de meeste van deze gevallen geen mechanische defecten zijn, maar eerder grove gebruikersfouten van ouders die denken dat de regels niet voor hen gelden.

Als je de schoonmaakwaarschuwingen negeert en de poederbak laat aankoeken door de stoom, kan het poeder fysiek gewoon niet in de trechter vallen. De machine weet dit niet, dus die pompt vrolijk heet water door een lege kamer. Het is om bang van te worden, maar volledig te voorkomen als je de onderdelen gewoon écht goed droogt voordat je ze terugplaatst.

Ook moet je het interne waterreservoir elke maand ontkalken met azijn, wat een enorme hoofdpijn oplevert. Proberen een tijdslot van vier uur te vinden voor een volledige ontkalkingscyclus, terwijl je tweeling elke drie uur om eten schreeuwt, vereist de planningsvaardigheden van een generaal. Meestal deed ik het uiteindelijk maar om middernacht, wat betekende dat de hele benedenverdieping naar een slecht onderhouden friettent rook, precies op het moment dat ik probeerde te slapen. We kwamen er ook op de harde manier achter dat je uitsluitend gedestilleerd water in de tank mag doen, want het agressieve leidingwater in Londen verkalkt het interne verwarmingselement sneller dan je met je ogen kunt knipperen. Ik zou niet eens kijken naar de kleinere reisversie van de machine, tenzij je het ziet zitten om tijdens je vakantie een gigantische fles gedestilleerd water mee te slepen.

Is de robot-flessenmaker het nou echt waard?

Kijk, ik ben de eerste om toe te geven dat het ongelooflijk decadent voelt om een paar honderd euro neer te tellen voor een apparaat dat in feite hetzelfde doet als een waterkoker en een plastic maatschepje. Het is pure luxe, meer niet.

Maar als je volkomen gebroken bent door slaapgebrek en in het donker staat met twee huilende baby's, voelt de mogelijkheid om op één knop te drukken en binnen vijftien seconden een perfect gemixte en perfect verwarmde fles te krijgen, minder als een apparaat en meer als een medische interventie voor je geestelijke gezondheid. De officiële richtlijnen voor het handmatig maken van een flesje zijn geweldig, maar volkomen uitputtend als je te maken hebt met twee gillende mondjes tegelijk.

Het is irritant om schoon te maken. Het vergt constant onderhoud. Dat oranje lampje gaat je absoluut uitlachen. Maar het gaf me kleine stukjes van mijn verstand terug tijdens de donkerste, meest uitputtende maanden van mijn leven, en alleen al daarom zou ik het zonder twijfel opnieuw kopen.

Klaar om je nachtelijke survival-kit te upgraden met dingen die écht helpen? Bekijk onze volledige collectie siliconen bijtspeeltjes voordat de volgende nachtelijke meltdown je compleet overvalt.

Nachtelijke vragen vanuit de loopgraven

Weegt de machine het poeder echt elke keer nauwkeurig af?
Uit mijn ietwat obsessieve testen met de keukenweegschaal blijkt van wel, maar alleen als je niet compleet slordig bent geweest met het instellen. Als je het specifieke kalibratienummer voor jouw exacte merk poeder niet hebt opgezocht, of als je het poederreservoir hebt laten aankoeken met plakkerige opgedroogde melk, kan het misgaan. Ik raad sterk aan om om de paar weken een test te doen waarbij je het poeder (zonder water) opvangt in wat huishoudfolie, al is het maar om je eigen paranoïde brein gerust te stellen.

Hoe irritant is die schoonmaakregel van de trechter nou echt?
Om gek van te worden. Dat valt niet mooier te maken dan het is. De machine blokkeert simpelweg na de vierde fles, wat altijd gebeurt op het slechtst denkbare moment, wanneer je een huilende baby vasthoudt. Mijn beste advies is om direct een tweede trechterset te kopen, zodat je in drie seconden een schone kunt plaatsen en die enorme frustratie van het afwassen van plastic onderdelen om 4 uur 's nachts volledig vermijdt.

Kan ik gewoon kraanwater gebruiken in plaats van gedestilleerd water te kopen?
Ik zou het niet riskeren, vooral niet als je ergens woont met heel hard water. De machine verwarmt het water intern, en als je kraanwater gebruikt, krijg je kalkaanslag diep in de leidingen waar je niet bij kunt om te schrobben. We hebben een week gekookt kraanwater geprobeerd en de machine begon een afschuwelijk piepend geluid te maken. Je kunt dus veel beter gewoon die grote, goedkope flessen gedestilleerd water uit de supermarkt halen.

Wat moet ik doen als de fles er verdacht waterig uitziet?
Je kunt die waterige troep het beste meteen door de gootsteen spoelen en het poederreservoir omdraaien om de schade te inspecteren. De doseeropening zit waarschijnlijk verstopt met verhard poeder dat je eruit moet schrapen voordat je een testflesje kunt maken. Meestal betekent het gewoon dat je bent vergeten de onderkant af te vegen met een droog stuk keukenrol tijdens het verwisselen van de trechter.

Is het echt zóveel sneller dan handmatig een fles maken?
Het gaat niet alleen om de snelheid, hoewel vijftien seconden fantastisch is als je uitgeput bent. Het gaat erom dat je geen waterkoker hoeft aan te zetten, geen dertig minuten hoeft te wachten tot het is afgekoeld tot een veilige temperatuur, geen poeder hoeft af te meten (terwijl je de tel kwijtraakt), niet wild hoeft te schudden tot je arm pijn doet, om je vervolgens te realiseren dat er nog steeds een enorme klont de speen blokkeert. De machine regelt het gewoon, en om 3 uur 's nachts is dat zijn gewicht in goud waard.