Hoe de 'She Gon Call Me Baby Boo' TikTok-trend me bijna tot waanzin dreef

Ik stond tot mijn knieën in een berg ongesorteerde was — je kent het wel, zo'n massieve, intimiderende berg waarbij je oprecht niet meer weet wat schoon is en wat maar vijf minuten is gedragen voordat het door een peuter op de grond is gegooid — toen mijn vierjarige, Jackson, begon te stuiptrekken op het vloerkleed in de woonkamer. Ik heb het niet over een kleine rilling. Hij trok agressief met zijn schouder, rolde zijn ogen naar achteren en mompelde continu iets onverstaanbaars.

Uit de iPad — die mijn vijftienjarige nichtje Kayleigh absoluut ontgrendeld op de bank had laten liggen nadat ze zwoer dat ze alleen maar huiswerk opzocht — schalde een of ander raar rapnummer met een zware bas. Ik liet een hele mand met opgevouwen handdoeken recht in de waterbak van de hond vallen, waardoor alles in één klap kletsnat werd, en sprintte naar het kleed. Ik was er heilig van overtuigd dat ik elk moment achterin een gillende ambulance zou zitten, terwijl ik probeerde te bedenken hoe hoog ons eigen risico ook alweer was.

Ik greep zijn schoudertjes vast, zowat hyperventilerend, en hij stopte, keek me doodstil aan, giechelde en zong: "she gon call me baby boo." Jongens, echt waar. Ik wist niet of ik hem moest knuffelen, keihard moest huilen, of dat stukje Apple-glas van duizend euro rechtstreeks uit het raam de plomp in moest gooien.

Wat is dit voor onzin op het internet?

Laat me je even vertellen over mijn absolute, vurige haat voor welke nieuwe hel het internet ook weer bedenkt op een willekeurige dinsdagmiddag. We steken al onze tijd in het opvoeden van fatsoenlijke mensen, het pureren van biologische spinazie om te verstoppen in hun macaroni, we zorgen ervoor dat hun autostoeltjes met militaire precisie zijn vastgegespt, en dan doet een videootje van vijftien seconden een hele week opvoeden teniet. Je draait je twee minuten om om opgedroogde havermout van een kinderstoel te schrapen, en je kind downloadt een compleet nieuwe persoonlijkheid van iemand op het internet die @HypeBeastKyle heet.

Vroeger dacht ik dat de grootste digitale bedreiging voor mijn huishouden was dat mijn kinderen per ongeluk voor vijfhonderd euro aan Roblox-munten op mijn creditcard zouden kopen. Ach, wat was ik naïef. Ik besefte niet dat het echte gevaar was dat ze letterlijke medische aandoeningen nabootsen omdat het grappig lijkt voor een stel vreemden online. Jackson deed een soort zenuwachtig, ongecontroleerd dansje en deed alsof zijn zenuwstelsel crashte, en dat allemaal omdat een tiener het deed op een nummer van NBA YoungBoy en een miljoen likes kreeg op een app waar ik niet eens fatsoenlijk mee om kan gaan.

Het is gewoonweg uitputtend. Om eerlijk te zijn, ben ik veel te moe om elke microtrend in de gaten te houden die via de Gen-Z oppassers doorsijpelt naar mijn uiterst beïnvloedbare kleuters. Het voelt precies als het eindeloos spelen van Whack-a-Mole, alleen leren de mollen je peuter hoe ze zich als een complete idioot moeten gedragen op de groenteafdeling van de Albert Heijn, terwijl oordelende keurige dames toekijken hoe jij het zweet breekt.

Mijn nichtje Kayleigh zit momenteel in een fase waarin ze zich kleedt als een 90s grunge-hacker en zichzelf een 'e-baby' noemt. Ik doe niet eens de moeite om het te begrijpen, maar blijkbaar vond ze het hilarisch om mijn zoon de "she gon call me baby boo" TikTok-video's te laten zien waarin mensen doen alsof ze een of ander nepsyndroom hebben.

Ondertussen vertelde mijn moeder me aan de telefoon dat ik gewoon wat jenever op zijn tandvlees moest wrijven en hem vroeg naar bed moest brengen.

Mijn huilende telefoontje naar de huisarts

Ik belde toch maar naar de huisartsenpraktijk, want mijn paniek verdwijnt niet zomaar omdat dat kind begon te lachen. Dokter de Vries, die al sinds mijn oudste in 2019 een Lego-bandje in zijn neus stopte met mijn specifieke soort paniek omgaat, zuchtte diep in de hoorn. Ze vertelde me dat ze de laatste tijd een absolute overvloed aan deze onzin voorbij ziet komen, waarbij volkomen gezonde kinderen rare fysieke tics nadoen die ze zien in die korte video's.

Mijn hersenen vervaagden de medische details een beetje omdat mijn handen nog steeds trilden van de adrenaline, maar ze zei in principe iets over sociale besmetting en hoe hun kleine sponshersentjes verstrikt raken in een soort vreemde dopamine-loop die vastloopt wanneer ze te veel snelle video's kijken. Je moet dus gewoon de stekker uit de router trekken en ze door de achterdeur naar buiten sturen met een emmer zand, totdat hun zenuwstelsel is gereset en ze vergeten zijn hoe een scherm eruitziet.

Het klonk eerlijk gezegd als een verzonnen sci-fi plot over spiegelneuronen, maar ik neem aan dat het gewoon betekent dat hun prefrontale cortex de enorme hoeveelheid chaotische troep die het internet op ze afvuurt niet aankan. Ze zijn niet echt ziek, het zijn gewoon overprikkelde kleine papegaaitjes.

Onze lieve woordjes terugclaimen

De grootste ironie van deze hele situatie is dat "baby boo" vroeger gewoon iets liefs was wat mijn oma ons noemde als ze in onze wangen kneep tijdens het kerstdiner. In mijn tijd, als er in een liedje "call me baby" werd gezongen, was het een zwoel 90s R&B-nummer, niet de een of andere stuiptrekkende stuiter-track waar mijn zoon naar luisterde. Ik wil die term terugclaimen van het internet. Voor mij hoort een echte "baby boo" een lieve, slaperige baby te zijn, ingepakt als een kleine burrito, die ruikt naar melk en lavendel, en niet een peuter die een neurologische kortsluiting faket voor imaginaire internetpunten.

Toen mijn jongste echt nog een kersverse, zachte pasgeborene was, leerde ik door schade en schande wat echt belangrijk is als je ze comfortabel en geaard wilt houden in de echte, fysieke wereld, ver weg van die gloeiende schermen.

Eerlijk over kleding en speelgoed

Laten we het eerst hebben over wat ze aantrekken. Ik kocht een miljoen goedkope, synthetische outfits voor mijn oudste zoon omdat ik ze schattig vond en blut was. Zijn huid brak uit in een boze, rode, schuurpapier-achtige uitslag waardoor het leek alsof hij door een doornstruik was gesleept. Wat bleek: goedkope polyestermixen in combinatie met een bloedhete zomer en gevoelig babyeczeem is een absolute garantie voor een ramp.

Dus tegen de tijd dat baby nummer drie zich aandiende, trok ik eindelijk mijn portemonnee voor de Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Ja, de aanschaf is wat duurder, waardoor mijn maandelijkse budget-spreadsheet openlijk moet huilen, maar jongens, dit ding is zo oersterk als een tank en tegelijkertijd boterzacht. Het bevat exact 5% elastaan, dus het rekt perfect mee als mijn kind zichzelf als een stijve plank maakt tijdens het verschonen. En het biologische katoen ademt echt, zodat hij tijdens zijn middagdutjes niet in zijn eigen zweet ligt te marineren. Het blijft ook nog eens ongelooflijk mooi in de was. Dat is echt een wonder, want ik weiger waslabels te lezen en was standaard alles op een heet, intensief programma — poepvlekken hebben immers geen boodschap aan de fijne was.

Aangezien we nu toch helemaal op de milieuvriendelijke, duurzame moederschapstour zijn, besloot ik ook de Bamboe Babylepel en Vork Set mee te bestellen. Kijk, ik zal eerlijk met je zijn. Ze zien er prachtig uit. De siliconen uiteinden zijn lekker zacht voor pijnlijk tandvlees, en als ik dat gladde bamboe handvat vasthoud, voel ik me even als een hippe, georganiseerde moeder uit een minimalistisch magazine, in plaats van een oververmoeide vrouw in een driedagen-oude yogabroek vol yoghurtvlekken.

Maar mijn eenjarige gooit de lepel gewoon agressief naar onze golden retriever. Die probeert vervolgens direct het bamboe handvat tot splinters te kauwen. Je moet deze dingen dus direct met de hand afwassen, en ik koester een diepe, spirituele haat tegen met de hand afwassen, wat het dan ook is. Als je het geduld en het denkvermogen hebt om houten bestek uit de vaatwasser en uit de buurt van de hond te houden, zijn ze echt fantastisch. Zo niet, hou het dan misschien bij iets dat volledig van siliconen is gemaakt en een nucleaire aanval kan overleven.

Als je op zoek bent naar spullen die je kind serieus tot rust brengen in plaats van ze op te fokken in een digitale waanzin, bekijk dan hier de biologische collecties van Kianao.

De complete router-blackout

Schermen zijn dus inmiddels volledig verboden terrein bij ons thuis. Ik heb de toegangscode van de iPad veranderd in een cijferreeks die mijn tienernichtje Kayleigh in nog geen miljoen jaar zal raden, en we dwingen iedereen terug naar de fysieke wereld. Het is nu aanzienlijk luidruchtiger in huis. Er wordt veel vaker met blote voeten in het donker op houten blokken gestaan.

Wanneer het allemaal veel te chaotisch wordt en de baby begint te krijsen, vertrouw ik zwaar op tastbare dingen die ze veilig met hun mond mogen slopen. Mijn jongste krijgt momenteel vier boventandjes tegelijkertijd door, wat ik beschouw als een absolute schending van mijn fundamentele mensenrechten als slapend persoon. De Panda Bijtring van Kianao is de afgelopen drie weken letterlijk mijn redding geweest. Het is gewoon een massief, hoogwaardig stuk voedselveilig siliconen in de vorm van een kleine panda, maar het heeft allerlei verschillende ribbeltjes en texturen waar hij op kauwt als een wilde puppy. Ik leg hem tien minuutjes achterin de koelkast, geef hem de bijtring terwijl hij moppert in de kinderstoel, en het levert me precies genoeg tijd op om één enkel kopje koffie te drinken voordat de koffie ijskoud is.

En als ik ze dan eindelijk allemaal heb gekalmeerd van welke overprikkelende onzin de dag ons ook bracht, moet ik een volledige 'omgevingsreset' uitvoeren. Een donkere kamer, een luid white-noise apparaat en de Bamboe Babydeken Blauwe Vosjes in het Bos. De grote maat is ook echt gigantisch, hij heeft een heerlijk gewicht zonder ze te laten zweten, en staren naar die kleine blauwe vosjes lijkt mijn peuter zodanig te hypnotiseren dat hij zijn ogen echt sluit, in plaats van te vechten tegen de slaap alsof het een persoonlijke belediging is.

Klaar om de internetwaanzin achter je te laten en wat hoogwaardige, fysieke spullen in huis te halen voor je lieve kind? Bekijk dan hier de volledige Kianao-shop voordat je helemaal gek wordt.

De rommelige realiteit: FAQ

Is dit 'Baby Boo Syndroom' een echte medische aandoening waar ik me zorgen over moet maken?

Nee, godzijdank niet, het is compleet nep. Het zijn gewoon tieners en peuters op het internet die een fysieke tic faken omdat het er grappig uitziet en ze er views mee scoren op een dansvideo. Je hoeft hiervoor niet naar de huisarts met je kind, tenzij ze het blijven doen wanneer de camera's en schermen helemaal zijn weggestopt en ze er echt niet mee kunnen stoppen. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Wat moet ik doen als mijn kind maar niet stopt met die TikTok-tic in huis?

Je moet het letterlijk gewoon negeren. Mijn dokter vertelde me dat als je in paniek raakt, gaat schreeuwen of zelfs om ze lacht, ze die dopamine-hit aan aandacht krijgen waar ze naar op zoek zijn. Kijk dus gewoon dwars door ze heen en geef ze een bezem om de keuken te vegen, totdat ze doorhebben dat hun optreden niet meer werkt.

Waarom noemen ze het online 'e-baby' dingen?

Ik begrijp dit zelf ook nauwelijks, maar volgens wat mijn tienernichtje me vertelt, is het een internet-esthetiek. Het is een soort mix van grunge met anime en heel veel eyeliner, en om de een of andere reden gebruiken ze het woord 'baby' om zichzelf te beschrijven. Het heeft absoluut niets te maken met echte menselijke baby's, dus houd je echte baby's gewoon ver weg van die kant van het web.

Hoe jong is eigenlijk té jong voor schermen?

Volgens elke arts waarbij ik ooit heb zitten uithuilen, is alles onder de 18 maanden in principe een absolute 'nee' voor zelfstandige schermtijd. Maar eerlijk gezegd kan zelfs mijn vierjarige overduidelijk niet omgaan met de razendsnelle montage van social media zonder dat zijn hersenen kortsluiting maken. Wij gaan lekker terug naar van die saaie, trage NPO Zappelin-programma's uit 2005.

Kunnen deze neptics veranderen in echte tics?

Dokters zeggen dat als kinderen maar genoeg van dit soort enorm prikkelende dingen kijken, hun hersenen echt vast kunnen komen te zitten in een loop, waarbij de fysieke beweging een rare, onbewuste gewoonte wordt. Dus ja, een week lang een 'glitch' nadoen kan hun zenuwstelsel oprecht in de war sturen. En dat is dan ook precies de reden waarom de iPad momenteel op de bovenste plank van mijn voorraadkast ligt verstopt, achter de blikken noodbonen.