Het kwijlfestijn om 3 uur 's nachts: Waarom baby bijtspeeltjes mijn redding waren

Het was dinsdagnacht 3:14 uur. Ik droeg een oude universiteitstrui uit 2008 met een harde witte vlek op de schouder die ik actief probeerde te negeren. Leo was precies elf weken oud. En hij krijste. Niet dat ritmische, irritante ik-ben-moe-wieg-me-huiltje, maar een paniekerig, hoog gekrijs terwijl hij agressief zijn hele knuistje in zijn mond propte. Het kwijl verzamelde zich letterlijk in de plooitjes van zijn nek. Ik hield hem over mijn schouder en stuiterde wanhopig in het donker op een yogabal, terwijl mijn man Tom dwars door alles heen snurkte. Typisch.

Ik herinner me nog hoe ik paniekerig met mijn duim op mijn telefoon zat te googelen, wanhopig proberend om die zware, lichtgevende rechthoek niet op de fontanel van mijn baby te laten vallen. Ik dacht dat hij nog veel te jong was voor tandjes. Maya kreeg haar eerste tand pas toen ze een maand of zeven was. Maar die enorme hoeveelheid kwijl viel niet te ontkennen. Ik had letterlijk geen idee dat bijtspeeltjes voor pasgeborenen iets was wat je al voor de zes maanden in huis moest hebben, maar die nacht had ik er met liefde duizend euro voor neergeteld.

Maar goed, het punt is: ik heb de nacht overleefd, dronk de volgende ochtend een stuk of vier koppen lauwe koffie en sleepte ons naar de kinderarts. Wat ik daar leerde, blies me compleet van mijn sokken en veranderde voorgoed hoe ik naar al die willekeurige siliconen vormpjes onder in mijn luiertas kijk.

Mijn kinderarts moest lachen om mijn nachtelijke paniek

Kijk, dokter Aris heeft me echt op mijn allerslechtst gezien. Ik strompelde zijn kantoor binnen, zag er letterlijk uit als een zombie, en eiste te weten waarom mijn baby zijn eigen hand probeerde op te eten. Hij controleerde Leo's tandvlees en zei: "Sarah, hij begint tandjes te krijgen." En ik dacht alleen maar: hij kan zijn nek nog niet eens recht houden! Hoe dan?!

Blijkbaar kunnen baby's de eerste tekenen van doorkomende tandjes – het kwijlen, het sabbelen op vingers, de absolute weigering om te slapen – al met tien tot twaalf weken laten zien. Wat eerlijk gezegd voelt als een wrede grap. Je hebt de fase van eindeloos voeden en regeldagen net overleefd, en dan: boem, pijn in hun mondje.

En dokter Aris vertelde me een statistiek waardoor ik daar op de onderzoekstafel bijna in tranen uitbarstte. Hij zei dat de pijn per tand gemiddeld acht dagen aanhoudt. Vier dagen terwijl de tand door het bot omhoog duwt, en vier dagen nadat hij door het tandvlees is gebroken. Acht dagen. Per tand. Vermenigvuldig dat met twintig melktandjes, en ik weet vrij zeker dat ik pas in 2028 weer ga slapen. Het plaatst dat eindeloze jengelen wel echt in perspectief, toch? Ze proberen ons niet te martelen; dat kleine bekkie doet gewoon pijn.

De bizarre mond-wetenschap waar niemand je voor waarschuwt

Oké, dit is dus het deel dat mijn slaaptekort-brein echt even niet aankon. Ik dacht altijd dat bijtspeeltjes alleen voor pijnbestrijding waren. Zo van: je geeft ze een stuk rubber zodat ze stoppen met gillen. Maar ik volg zo'n kinderlogopedist op Instagram – trouwens, waarom hebben we tegenwoordig een Instagram-specialist nodig voor letterlijk élke lichaamsfunctie? – en zij legde uit dat bijtspeeltjes eigenlijk gewoon mond-sportscholen voor baby's zijn.

Ik heb de exacte termen waarschijnlijk niet helemaal goed, maar het komt erop neer dat pasgeborenen een supergevoelige kokhalsreflex hebben, helemaal voor in hun mond op hun tong. Dat is een evolutionair trucje om te voorkomen dat ze stikken in moedermelk of flesvoeding. Maar als die kokhalsreflex voor in hun mond blijft zitten, spugen ze straks alles onder als je ze later een stukje avocadotoast probeert te voeren. Door constant veilig op dingen te kauwen en sabbelen, wordt die reflex dus steeds verder naar achteren in de mond geduwd.

Daarnaast moeten ze die op-en-neer kauwbeweging oefenen, en uiteindelijk iets wat 'tonglateralisatie' heet – wat gewoon betekent dat ze hun tong van links naar rechts bewegen. Zonder te oefenen met veilig speelgoed, worden hun mondspiertjes niet sterk genoeg voor vast voedsel. Dit veranderde mijn hele perspectief: in plaats van geïrriteerd te zijn over het continu afwassen van speelgoed, dacht ik opeens: wauw, hij doet belangrijk ontwikkelingswerk terwijl hij mijn favoriete vloerkleed ruïneert met zijn kwijl.

Mijn absolute favoriet versus de aankoop die we verpest hebben

Dus uiteraard heb ik na die afspraak in paniek zowat het halve internet leeggekocht. En ik heb daar wel wat meningen over. Laten we beginnen met de aankoop die me er letterlijk doorheen heeft gesleept.

De Panda siliconen bijtring is, zonder twijfel, het allerbeste wat ik heb gekocht voor Leo's eerste doorkomende tandjes. Want dit is het probleem met veel bijtspeelgoed: ze zijn te zwaar. Als baby's drie of vier maanden oud zijn, is hun motoriek simpelweg prut. Ze kunnen hun eigen gezicht nog nauwelijks vinden. Die panda is zo briljant plat en licht van gewicht dat Leo zijn kleine vingertjes in de uitsparingen kon haken en hem zelf kon vasthouden.

Er zit een bamboedetail op met allerlei kleine bobbeltjes voor de textuur, en hij lag dan gewoon twintig minuten lang non-stop op dat hoekje te knagen terwijl ik volkomen afgesloten voor me uitstaarde naar de muur. Het is 100% voedselveilige siliconen, wat ik fantastisch vind omdat ik hem elke avond gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser gooi. Het is eerlijk gezegd zó makkelijk.

Aan de andere kant hebben we ook de Vossen rammelaar-bijtring geprobeerd. Oké, luister. Maya had zoiets vergelijkbaars toen ze een baby was, en ze was er dol op. Het is objectief gezien een prachtig ding. De onbehandelde beukenhouten ring is ongelooflijk glad, en het kleine gehaakte vosje is schattig. Het ziet eruit als iets dat je in zo'n perfect gestylde Scandinavische babykamer zou tegenkomen.

Maar Leo? Leo is een wandelende fontein. Hij produceert een hoeveelheid kwijl die de wetten van de natuurkunde tart. Binnen vijf minuten nadat ik hem de vos gaf, was het mooie gehaakte katoen volledig doorweekt en rook het naar zure melk. En in tegenstelling tot de siliconen panda, moet je het gehaakte deel voorzichtig met de hand wassen en wachten tot het aan de lucht droogt, wat een eeuwigheid duurt. Het is prachtig zintuiglijk speelgoed voor een baby die gewoon een rammelaar wil vasthouden en naar de contrasterende kleuren wil kijken, maar voor een agressieve, kwijlende kauwer? Dat was voor mij om 3 uur 's nachts net even te veel gedoe.

Oh jee, ik vergeet bijna de eekhoorn. We hadden ook altijd de Eekhoorn bijtring in de auto liggen. Het is een mintgroene ring met een eikeltje met textuur, en het was het enige wat hem ervan weerhield om bij stoplichten compleet in paniek te raken. De ringvorm is perfect om een speenkoord doorheen te halen, zodat ze hem niet op de vieze vloer van de supermarkt kunnen smijten.

Als je verdrinkt in het kwijl en gewoon wat dingen wilt bekijken waar je niet gek van wordt, kun je hun hele collectie bijtspeelgoed eens bekijken om te zien wat ik bedoel qua vormen.

De angstaanjagende veiligheidsdingen die ik om drie uur 's nachts leerde

Als je midden in de nacht wakker bent, beland je natuurlijk al snel in de krochten van het internet. En de veiligheidsadviezen rondom doorkomende tandjes zijn behoorlijk veranderd sinds onze ouders ons opvoedden, of zelfs sinds ik Maya kreeg.

Allereerst die barnstenen kettingen. Ik zie ze overal in de speeltuin, maar dokter Aris was hier enorm serieus over. Kinderartsen raden het dragen van bijtsieraden door baby's ten strengste af. Gewoon niet doen. Het is een enorm verstikkingsgevaar, en als de ketting breekt, hebben die kleine kraaltjes het perfecte formaat om de luchtwegen van een baby te blokkeren. Het is het risico gewoon niet waard, zelfs niet als je schoonmoeder zweert dat het voor haar kinderen werkte.

Ook die met vloeistof gevulde plastic ringen uit de jaren negentig zijn eigenlijk gewoon tikkende, giftige tijdbommen. Het sterke tandvlees van een baby kan namelijk makkelijk door het plastic heen prikken, waardoor ze die mysterieuze gel binnenkrijgen.

En dan is er nog het temperatuur-dingetje! Ik dacht altijd dat je bijtspeeltjes in de vriezer moest leggen om ze lekker ijskoud te maken. Niet dus. Dokter Aris zei dat het siliconen of rubber in de vriezer veel te hard wordt, en dat kan het ongelooflijk delicate, toch al ontstoken tandvlees flink kneuzen. Je hoort ze gewoon een kwartiertje in de gewone koelkast te leggen, zodat ze koel worden, maar niet keihard. Dus als je alleen al onthoudt dat je die gevaarlijke barnstenen kettingen weggooit en de siliconen speeltjes in de koelkast legt in plaats van ze in de vriezer in letterlijke ijswapens te veranderen, doe je het al fantastisch.

De allergoedkoopste truc die écht werkt

Maar eerlijk is eerlijk. Als je ál je speeltjes in de luiertas bent vergeten en je er echt even helemaal doorheen zit: Tom herinnerde me aan een truc die een verpleegster ons in het ziekenhuis had geleerd. Je neemt gewoon een schoon, biologisch katoenen spuugdoekje of washandje – daar hebben we er een miljoen van – maakt het vochtig, draait het in een strak rolletje en legt het een tijdje in de koelkast.

Je kunt het om je wijsvinger wikkelen en hun tandvlees fysiek masseren. De textuur van de badstof voelt heerlijk voor ze, en je kunt precies bepalen hoeveel druk je uitoefent. Ik zat dan vaak op de bank hersenloze reality-tv te kijken, terwijl Leo gewoon agressief op mijn in badstof gewikkelde vinger kauwde. Het wordt een zooitje, en je broek komt gegarandeerd onder het kwijl te zitten, maar het werkt wel.

Doorkomende tandjes is gewoon een brute en lange fase. Je moet het uitzitten met zoveel koffie als je zenuwstelsel aankan. Zorg ervoor dat je speelgoed haalt dat daadwerkelijk in hun piepkleine mondjes past, en uiteindelijk, op een dag, hebben ze een mond vol tanden en gebruiken ze die om kipnuggets te eisen. Als je iets zoekt dat net even wat meer stimuleert voor de momenten dat ze echt goed wakker zijn en niet gillen, zijn hun houten babygyms zeker de moeite waard om ze even af te leiden.

De typische vragen die iedereen me hierover stelt

• Waarom kwijlt mijn baby van 10 weken zoveel als er nog geen tandjes zijn?

  Omdat hun kleine lijfjes zich klaarmaken voor het echte werk! Mijn kinderarts zei dat de speekselklieren tussen de twee en drie maanden in de hoogste versnelling gaan, precies op het moment dat ze hun knuistjes in hun mond beginnen te stoppen. Het betekent niet dat er morgen ineens een tand uitpopt, het betekent alleen dat hun mond 'wakker' wordt. Haal kwijlsjaaltjes in huis, echt.

• Kan ik in plaats van de koelkast ook de vriezer gebruiken?

  Alsjeblieft niet doen! Ik deed dit dus altijd bij Maya, totdat ik op mijn kop kreeg. De vriezer maakt het siliconen of hout véél te hard, en je kunt het toch al gezwollen tandvlees zo echt flink kneuzen. De koelkast maakt het perfect koel en verdovend zonder dat het speelgoed in een letterlijke steen verandert.

• Werken die barnstenen kettingen voor tandjes nou echt?

  Oké, ik weet dat sommige mensen zweren bij het "barnsteenzuur" dat in de huid zou trekken, maar de medische consensus is een gigantische, overduidelijke NEE. Het is een enorm stikkings- en wurgingsgevaar. Laat die sieraden gewoon liggen en geef ze in plaats daarvan iets wat ze veilig kunnen vasthouden en op kunnen kauwen. Je eigen zenuwen zullen je dankbaar zijn.

• Hoeveel bijtspeeltjes moet ik nou echt kopen?

  Eerlijk? Een stuk of drie, vier goeie is genoeg. Je hebt er eentje nodig voor de luiertas, eentje voor in het autostoeltje, en twee voor in huis zodat er eentje in de vaatwasser kan zitten terwijl ze op de andere kauwen. Koop er niet twintig. Die belanden uiteindelijk toch alleen maar onder de bank, bedekt met hondenhaar.

• Hoe moet ik deze dingen schoonmaken zonder gek te worden?

  Als het 100% siliconen is, gooi je het gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser. Ik doe dat echt elke avond. Als het van hout is, veeg je het gewoon af met een vochtige doek en milde zeep — laat hout niet weken in de gootsteen, tenzij je wilt dat het barst. En als je het op de grond laat vallen in de supermarkt? Gebruik gewoon een snoetenpoetser en bid. We doen allemaal ons best.