De nachtelijke angela baby zoektocht en andere postpartum valkuilen

Lieve Priya uit het verleden.

Je zit nu in de voedingstoel, het is drie uur 's nachts. De gloed van je scherm verlicht de donkere kringen onder je ogen. Je ruikt naar zure melk en fenegriek. De baby slaapt eindelijk in zijn wiegje, maar je bent te overprikkeld om je ogen dicht te doen. Je wilde eigenlijk iets nuttigs opzoeken over slaapcycli van baby's of misschien huiduitslag, maar je oververmoeide duimen lieten je in de steek. Je typte 'angela baby' in de zoekbalk. Nu zit je al twintig minuten op de Wikipedia-pagina van een ontzettend glamoureuze Chinese actrice, en lees je haar filmografie in plaats van uit te zoeken waarom je kind niet wil slapen. Het is echt bizar, meid. Je bent zelfs te moe om op backspace te drukken en je typfout te herstellen. Je laat het internet maar gewoon over je heen spoelen, want dat is makkelijker dan de paniek onder ogen zien.

Luister. Leg die telefoon weg en ga slapen voordat het doomscrollen je ervan overtuigt dat alles een crisis is.

Wanneer medische kennis je de das omdoet

Ik weet dat je denkt dat je opleiding tot verpleegkundige je op deze overgang heeft voorbereid. Je hebt vijf jaar op de kindertriage gewerkt in een gigantisch ziekenhuis in Chicago. Je hebt duizenden gevallen van ademhalingsproblemen gezien. Je hebt reanimaties begeleid. Je hebt huilende ouders getroost. Maar als het je eigen kind is dat op de NICU ligt, verdwijnt al die klinische afstand als sneeuw voor de zon.

Je denkt dat het helpt als je snapt hoe de apparatuur werkt. Dat is niet zo. Wanneer ze de saturatiemeter op het piepkleine teentje van je eigen kind plakken, sluit je brein compleet kort. Elke keer als de monitor onder de tweeënnegentig zakt, stop je zelf met ademen. Op mijn werk heb ik duizenden van dit soort zuurstofdalingen gezien zonder met mijn ogen te knipperen, terwijl ik rustig het neusbrilletje goed deed. Maar als het je eigen kleine mannetje in die couveuse is, voelt het als een compleet ander universum. Je staart naar de golfjes op het scherm alsof ze de geheimen van het universum onthullen.

De verpleegkundigen van de dienst zeggen dat je terug naar je kamer moet gaan om te rusten. Je knikt beleefd, bedankt ze, en blijft dan zonder knipperen naar de oplichtende cijfers staren. Je analyseert elke afzonderlijke schommeling in zijn hartslag. Eigenlijk gedraag je je als een irritante eerstejaars geneeskundestudent die net ontdekt heeft wat een bradycardie is. Je weet precies wat de alarmen betekenen, wat inhoudt dat je nooit de heerlijke onwetendheid hebt van een gewone ouder die denkt dat de machine gewoon hapert. Mijn kinderarts zei dat we gewoon moesten wachten tot zijn longetjes volgroeid waren, wat een heel beleefde, steriele manier is om te zeggen dat de medische wetenschap vooral zijn vingers kruist en wacht tot de biologie zijn werk doet. We verpakken al onze ziekenhuisprotocollen in zelfverzekerde vaktaal, maar stiekem zijn we vooral aan het gissen en afwachten.

Die slaapcoach die je volgende week dinsdag wilt gaan inhuren, gaat je het bedrag van een halve hypotheek in rekening brengen, alleen maar om je te vertellen dat je een baby 'slaperig maar wakker' in bed moet leggen. En we weten allebei dat dit een mythische staat is die in de natuur eigenlijk helemaal niet bestaat.

Huidproblemen en ander verraad

Laten we het hebben over het huidprobleem dat ervoor zorgde dat je überhaupt in die rabbit-hole van zoekmachines terechtkwam. Je raakt momenteel in paniek over de rode vlekken die ontstaan in zijn knieholtes en op zijn wangen. Je bent ervan overtuigd dat je iets verkeerd hebt gedaan. Mijn kinderarts zei dat het gewoon standaard atopisch eczeem is, wat dokterstaal is om te zeggen dat zijn immuunsysteem boos is op de lucht en dat er niet echt een wondermiddel voor is.

Zijn wangen gaan over ongeveer twee weken flink opvlammen. Je gaat elke wondercrème kopen die via social media agressief op jou getarget wordt. Je smeert hem in met vette zalven tot hij zo glibberig is als een paling. Je gaat de bekleding van de schommelstoel verpesten.

Dit is het moment waarop je zijn kledingkast echt moet aanpassen. Ik weet dat je die schattige, goedkope poly-blend pakjes hebt gekocht bij de grote warenhuizen omdat er kleine dinosauriërs op stonden. Gooi ze in de prullenbak. De synthetische vezels houden de warmte vast tegen zijn verzwakte huidbarrière en veranderen hem letterlijk in een broedplaats voor uitslag. Het enige dat de roodheid daadwerkelijk verminderde, was hem de Biologisch Katoenen Baby Romper Zonder Mouwen van Kianao aantrekken. Het is gewoon puur, ademend biologisch katoen. Geen vreemde chemische kleurstoffen. Geen kriebelende labeltjes die in zijn nek snijden. Ik heb er vijf gekocht en hij heeft er drie maanden lang exclusief in geleefd. Het genas het eczeem niet, want niets geneest dat behalve tijd en pure mazzel, maar het zorgde er wel voor dat de boze, rode opvlammingen zich niet verspreidden. De stof ademt echt. Het is een pragmatische noodzaak.

Als je dan toch absoluut moet wegzinken in nachtelijk onlineshoppen, scrol dan in ieder geval door de biologische babykledingcollectie van Kianao in plaats van triviant-feitjes over beroemdheden te lezen.

De eindeloze kauwfase

Rond vier maanden begint het kwijlen. Het is een ongelooflijke hoeveelheid vocht. Hij gaat op zijn eigen handjes kauwen. Hij kauwt op je schouder als je hem draagt. Hij kauwt op de staart van de hond als de hond de fout maakt om te dicht bij het speelkleed te lopen.

Je gaat wel twaalf verschillende bijtspeeltjes kopen. De meeste zullen ergens onder de bank in de woonkamer eindigen, bedekt met een laag stof. In een moment van zwakte heb ik uiteindelijk de Bubble Tea Bijtring besteld. Hij is esthetisch gezien heel schattig. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen. Het is prima spul. Hij kauwt ongeveer tien minuten op de kleine, getextureerde boba-balletjes voordat hij hem onvermijdelijk door de kamer gooit. Het lost de pijn van doorkomende tandjes niet op magische wijze op, want er groeien letterlijk botten door zijn tandvlees heen, maar het levert je wel net genoeg tijd op om een halve kop lauwe koffie te drinken. Je kunt hem in de vaatwasser gooien als hij onder de hondenharen zit, wat op dit moment eigenlijk de enige functie is waar ik echt om geef.

Mijn kinderarts zei dat doorkomende tandjes geen hoge koorts zouden moeten veroorzaken, maar we weten allebei dat de theorieboeken niet altijd overeenkomen met het gillende kind in je armen om middernacht. Je geeft gewoon netjes volgens schema paracetamol en hoopt er het beste van.

Je obsessie met mijlpalen

Je gaat een gênante hoeveelheid tijd besteden aan het piekeren over zijn motorische vaardigheden. Je zult hem vergelijken met de baby's in je lokale moedergroepje. Je ziet een baby die drie weken jonger is zich omrollen, en je gaat er meteen van uit dat jouw kind gedoemd is om te blijven zitten in de kleuterklas. Het is een mentale valstrik.

Je leest blogposts die je vertellen dat hij een steriele, perfect samengestelde, esthetische speelomgeving nodig heeft om zijn neurale paden te ontwikkelen. Uiteindelijk hebben wij de Houten Regenboog Babygym gekocht. Het ziet er leuk uit op het vloerkleed, wat misschien geen hoge eis is, maar wel een belangrijke als je huis overspoeld wordt door plastic in felle, primaire kleuren. Het hout is glad. De kleine dierenspeeltjes bungelen net buiten zijn bereik. Hij slaat tegen het olifantje. Het houdt hem veilig op zijn rug terwijl jij probeert de was op te vouwen of een boterham boven het aanrecht op te eten. Mijn kinderarts zei dat visueel volgen en reiken goed zijn voor zijn rompstabiliteit en ontwikkeling, maar eerlijk gezegd waardeer ik het vooral dat dit ding geen lichtjes geeft of een repetitief elektronisch deuntje afspeelt dat me tot in mijn dromen achtervolgt.

Hij rolt wel als hij er klaar voor is. Hij gaat wel zitten als hij er klaar voor is. Hem intens aanstaren gaat dat proces echt niet versnellen.

De realiteit van thuiskomen

Hier is geen handleiding voor. Het ziekenhuis overhandigt je een ontslagfolder, controleert of het autostoeltje is vastgeklikt, en stuurt je de kou in met een breekbaar mensje. Je doet het goed. Je moet je browsertabbladen sluiten, stoppen met kijken naar de perfect gestylede levens van Instagram-moeders, en accepteren dat overleven voor nu meer dan genoeg is. Het NICU-trauma vervaagt. Het eczeem wordt beheersbaar. Het slapen komt uiteindelijk vanzelf goed.

En de volgende keer dat je om drie uur 's nachts wakker bent, probeer dan je zoekopdrachten zonder spelfouten in te typen.

Zorg dat de slaapplek in de babykamer op orde is en sla een voorraad ademende stoffen in, voordat je helemaal gek wordt.

Nachtelijke vragen vanuit de babykamer

Waarom is het eczeem van mijn baby 's nachts erger?
Omdat het leven wreed is. Ook zei mijn kinderarts dat hun cortisolspiegel 's nachts daalt, waardoor de jeuk intenser aanvoelt. Daarnaast raken ze oververhit als je ze synthetische pyjama's aantrekt. Ze zweten, het zweet kan nergens heen en de huidbarrière raakt in paniek. Blijf bij biologisch katoen en smeer ze in met een dikke laag zalf vlak voordat je ze dichtritst. Het is een vettig klusje, maar het helpt wel.

Is slaaptraining nou echt nodig?
Ik weet het niet. Ik heb het overleefd zonder een strikt programma, voornamelijk uit luiheid. Sommige moeders zweren bij het laten huilen in tijdsblokken. Ik gaf hem meestal gewoon te eten als hij krijste, en uiteindelijk ontdekte hij zelf hoe hij zijn slaapcycli aan elkaar kon knopen. De strakke schema's gaven me meer angstzweet dan het daadwerkelijke slaaptekort. Doe vooral wat jou op de been houdt.

Wanneer stoppen de NICU-monitoren je te achtervolgen?
Dat duurt een paar maanden. In de eerste acht weken thuis schoot mijn hartslag omhoog, elke keer als de magnetron piepte. Uiteindelijk leer je te vertrouwen op de huidskleur en het ademhalingspatroon van je baby in plaats van te leunen op een oplichtend schermpje. Het slijt langzaam.

Zijn siliconen bijtspeeltjes veilig als ze er een stukje van doorslikken?
Als je goedkope spullen koopt op dubieuze websites, gaan ze misschien kapot. Daarom gebruik ik alleen massieve, voedselveilige siliconen speeltjes die uit één stuk zijn gegoten. Als er geen kleine vastgelijmde onderdelen zijn, valt er ook niets af te breken. Je moet ze alleen wel constant wassen, want ze trekken pluisjes aan als een magneet.

Hoeveel biologische rompertjes heb ik nu echt nodig?
Vijf. Meer dan dat en je bent gewoon wasgoed aan het hamsteren. Minder, en je staat om twee uur 's nachts een wasje te draaien na een geëxplodeerde luier. Vijf is het magische getal om je verstand niet te verliezen.