Waarom ik die barnstenen babyketting direct in de prullenbak gooide

Ik zat om drie uur 's nachts in de schommelstoel in de babykamer met een baby die zijn derde rompertje van de nacht volledig had doorweekt met puur kwijl. Mijn oudste zoon—die eigenlijk de levende waarschuwing is voor elke opvoedingsfout die ik ooit heb gemaakt—was ongeveer vijf maanden oud en krijste alsof ik zijn voorouders had beledigd. Zijn kleine tandvlees was gezwollen, zijn wangen waren vuurrood en ik was zo wanhopig op zoek naar slaap dat ik waarschijnlijk magische bonen zou hebben gekocht als Amazon die de volgende dag kon leveren. In plaats daarvan scrolde ik in paniek door Instagram, zag een prachtige, met beige filter bewerkte influencer-moeder zweren bij deze magische Baltische barnsteen sieraden, en kocht onmiddellijk een barnsteen ketting voor mijn baby.

Ik voelde me er zo trots op, echt waar. Ik deed dat kleine kettinkje met gele kralen om zijn mollige nekje zodra het met de post aankwam, in de volle overtuiging dat ik een eeuwenoude, natuurlijke opvoedhack had ontdekt die ons zou redden uit de loopgraven van de slaapregressie. Ik vertelde mezelf dat hij eruitzag als een schattig klein bohemian surfer-mannetje, hoewel hij eigenlijk meer leek op een chagrijnige aardappel met een slipketting om. Ik liet hem het drie volle weken dragen voor zijn zesmaanden-controle bij het consultatiebureau, waar mijn hele 'crunchy-mom' fantasie op spectaculaire en gênante wijze in duigen viel.

Ik ga nu gewoon even heel eerlijk met je zijn, want destijds was niemand eerlijk tegen mij. Het internet staat vol met prachtige marketing en overtuigende reviews, maar als het aankomt op de harde realiteit van het veilig en gezond houden van onze kinderen, moeten we verder kijken dan alleen de esthetiek. Als moeder van drie kinderen onder de vijf met een eigen bedrijfje, weet ik precies hoe verleidelijk het is om een snelle oplossing te kopen, maar dit is echt een trend die in het verleden mag blijven.

Dat extreem confronterende doktersbezoek

Dus daar zaten we in de spreekkamer. Dokter Miller kwam binnen, wierp één blik op de nek van mijn zoon en zijn hele houding veranderde. Hij zei niet eens hallo voordat hij me vertelde dat ik de ketting onmiddellijk moest afdoen. Ik schoot eerst in de verdediging, klaar om alle holistische blogs op te noemen die ik om twee uur 's nachts had gelezen, maar hij ging gewoon op zijn krukje op wieltjes zitten en legde me de angstaanjagende realiteit van babyveiligheid uit.

Mijn kinderarts zei dat verstikking en verwurging de belangrijkste doodsoorzaken zijn bij baby's jonger dan een jaar, en dat het omdoen van een stevig touwtje om de nek van een beweeglijke baby eigenlijk hetzelfde is als hen een gevaar op een zilveren dienblad aanreiken. Hij vertelde me een afschuwelijk verhaal dat hij had gelezen in een waarschuwing van de veiligheidsautoriteiten (FDA) over een peuter van achttien maanden oud die tijdens een dutje werd gewurgd door een barnsteenkettinkje, en mijn maag draaide zich letterlijk om. Ik had er niet eens bij stilgestaan dat het touwtje achter de rand van het ledikantje of een speeltje kon blijven haken.

En het was niet alleen het verwurgingsgevaar waar hij zich zo druk om maakte. Hij legde uit dat die kleine kraaltjes enorme verstikkingsgevaren zijn die simpelweg wachten om te gebeuren. Baby's hebben ongelooflijk sterke kaken als ze dat willen, en als ze op die ketting kauwen en het touwtje breekt, heb je ineens twintig kleine, harde harssteentjes los in hun mondje. Tel daarbij op dat het touwtje zelf verzuurde melk, kwijl en allerlei mysterieuze pluisjes van het tapijt vasthoudt, waardoor het een letterlijke broedplaats voor bacteriën wordt, precies tegen de tandjesuitslag aan. Tegen de tijd dat hij klaar was, wilde ik het ding al bij het chemisch afval gooien voordat de afspraak überhaupt voorbij was.

De ware wetenschap achter die magische barnstenen kralen

Laten we het even hebben over de zogenaamde wetenschap, want ik ben nog steeds woedend over hoeveel geld ik heb uitgegeven aan iets dat chemisch gezien onmogelijk is. Het hele verkooppraatje voor barnsteen is dat het iets bevat dat barnsteenzuur heet, wat een soort natuurlijke pijnstiller zou zijn die in de bloedbaan van je baby wordt opgenomen wanneer de kralen door hun huid worden opgewarmd.

Uit wat ik ontdekte tijdens mijn urenlange nachtelijke onderzoek na die doktersafspraak, blijkt dat barnsteenzuur echt bestaat, maar de manier waarop je het uit een stuk versteend boomsap zou moeten halen, ronduit belachelijk is. Voor zover ik begrijp, moet het barnsteen een temperatuur van ongeveer 200 graden Celsius bereiken voordat het dat magische, pijnverlichtende zuur afgeeft.

Nu weet ik niet hoe het met jullie zit, maar de lichaamstemperatuur van mijn baby schommelt netjes rond de 37 graden. Tenzij je baby letterlijk in brand staat—in welk geval je veel grotere problemen hebt dan doorkomende tandjes—doen die kralen absoluut niets, behalve er mooi uitzien. Het maakt me gewoon zo boos dat bedrijven pseudowetenschap gebruiken om misbruik te maken van uitgeputte moeders die teren op twee uur slaap en koude koffie, door ze een verstikkingsgevaar te verkopen verpakt in een wellness-esthetiek.

Oh, en nu we het toch hebben over dingen die niet werken: vries die met vloeistof gevulde bijtringen ook niet keihard in. Mijn arts vertelde dat dit daadwerkelijke kleine bevriezingsbrandwonden kan veroorzaken op hun gevoelige tandvlees, dus sla dat maar helemaal over.

Als je toch sieraden wilt, neem dan iets voor jezelf

Nu begrijp ik absoluut de aantrekkingskracht van iets op je borst hebben waar de baby naar kan grijpen terwijl je hem in de supermarkt ronddraagt of in alle rust probeert te voeden. Maar als je per se sieraden bij dit proces wilt betrekken, moet je op zoek gaan naar een bijtketting voor mama, niet voor de baby.

Het hele concept van een bijtketting voor moeders is dat de volwassene hem draagt, en de baby er alleen maar mee kan spelen terwijl hij veilig in jouw armen ligt. Toen ik mijn tweede kindje kreeg, kocht ik voor mezelf een heerlijk grove, kleurrijke siliconen ketting om te dragen toen de tandjespijn op zijn ergst was. Het gaf haar iets veiligs om aan te trekken en op te kauwen terwijl ik haar vasthield, waardoor haar handjes bezig bleven en ze niet meer in mijn sleutelbeen kneep of mijn echte haar met wortel en al uittrok.

Maar—en dit is een enorme maar—als je voor deze optie gaat, moet je er absoluut zeker van zijn dat de ketting een veiligheidssluiting heeft (een sluiting die openschiet bij hard trekken). Baby's hebben de knijpkracht van een boze zilverrug-gorilla, en als ze hard trekken aan een koord dat niet openspringt, trekken ze je hele nek zo mee naar beneden. Als Etsy-verkoper heb ik enorm veel respect voor de passie van kleine ondernemers die mooie dingen maken, maar je moet wel de materialen controleren. Zorg ervoor dat je voedselveilige siliconen koopt en een koord dat onder druk openspringt, in plaats van eentje die je in de rij bij de kassa onthoofdt.

Spullen die mijn chaotische huishouden wél overleven

Tegen de tijd dat ik mijn derde baby, Carter, kreeg, was ik helemaal klaar met die hippe onzin en wilde ik gewoon dingen die werkten, hem niet fataal zouden worden en me geen extra huishoudelijke klusjes opleverden. We gooiden alle draagbare babysieraden weg en stapten volledig over op dingen die hij zelf in zijn mollige knuistjes kon vasthouden.

Als je wilt weten wat er in mijn huis écht elke dag wordt gebruikt, is het de Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje. Ik kocht dit puur omdat het schattig was, maar het bleek de heilige graal van onze bijtspeeltjes-collectie te zijn. Het is helemaal plat, wat betekent dat Carter er moeiteloos mee bij zijn kiezen kan zonder te kokhalzen. Het is één massief stuk voedselveilig siliconen, dus er zijn geen verborgen kiertjes waar schimmel in kan groeien, en het heeft het perfecte formaat voor zijn kleine handjes om vast te grijpen.

Maar de échte reden dat ik er fan van ben, is de prijs en het feit dat ik hem gewoon bovenin mijn vaatwasser kan smijten. Ik kamp met bergen wasgoed en een kleuter die denkt dat kleren opvouwen een topsport is, dus als een babyproduct met de hand gewassen moet worden met speciale zeep, val ik af. Dit kleine pandaatje overleeft het desinfectieprogramma als een kampioen en komt er klaar uit voor weer een dagje kauwen.

Aan de andere kant zal ik helemaal eerlijk zijn over de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring. Hij is prachtig. Het lijkt alsof hij rechtstreeks uit een tijdschrift over bewuste Scandinavische opvoeding komt. De siliconen kralen zijn geweldig en mijn baby vond de textuur van het onbehandelde beukenhout fijn op zijn tandvlees.

Maar jemig, het vergt een hoop onderhoud. Je kunt hout niet laten weken in de gootsteen of door de vaatwasser laten meedraaien, want dan zwelt het op en gaat het splinteren of vies worden. Je moet de houten ring zorgvuldig schoonvegen met een vochtige doek en aan de lucht laten drogen. Als je maar één baby hebt en een relatief rustig leven leidt, is het een prachtige, natuurlijke optie die heerlijk aanvoelt in hun handjes. Maar als je in een dierentuin leeft zoals ik, waar dingen regelmatig in de spaghettisaus vallen of worden achtergelaten in een regenplas op de veranda, is het perfect schoonhouden van dat hout gewoon een extra taak waar ik de mentale ruimte niet voor heb.

Neem eens een kijkje bij alle veilige, makkelijk schoon te maken bijtspeeltjes die Kianao aanbiedt als je opties zoekt waarbij veiligheid écht boven trends gaat.

Goedkope trucjes en tips uit grootmoeders tijd

Soms zijn de beste dingen helemaal geen producten. Mijn oma zei vroeger altijd dat ik gewoon wat whisky op hun tandvlees moest wrijven, waar ik natuurlijk mijn ogen bij rolde en wat ik meteen negeerde, maar haar andere advies was goud waard.

Pak een schoon washandje, maak het vochtig met koud water, leg er een stevige knoop in het midden in en leg het ongeveer tien minuten in de vriezer. Je wilt niet dat het keihard bevriest als een steen, gewoon ijskoud. Laat ze op die dikke, geribbelde knoop kauwen. De stof geeft ze die ruwe wrijving die ze wanhopig zoeken voor hun pijnlijke tandvlees, en de kou verdooft de pijn eerlijk gezegd fantastisch, zónder gekke chemicaliën. Als ze het voor de vijftigste keer op de grond laten vallen, gooi je het gewoon bij de was en pak je een nieuwe.

Als de pijn echt te erg wordt, vooral 's nachts als ze alleen maar liggen te woelen en zich ellendig voelen, vertelde mijn kinderarts me om ze gewoon de juiste dosis baby-paracetamol (voor hun gewicht) te geven en het erbij te laten. Er is geen prijs te winnen voor het 'natuurlijk' laten lijden van je baby. Vraag gewoon even aan je arts of de apotheek wat de juiste dosering is op basis van hun huidige gewicht, geef ze het medicijn, wieg ze even en zorg dat jullie allebei eindelijk wat slaap krijgen.

Het enige waar mijn dokter me specifiek voor waarschuwde om volledig te vermijden, zijn die vrij verkrijgbare verdovende gels met benzocaïne. Blijkbaar spoelen ze door al dat gekwijl bijna direct weer uit de mond van de baby, dus ze werken niet eens zo goed. Maar erger nog, ze kunnen een zeldzame bloedaandoening veroorzaken die het zuurstofgehalte verlaagt. Ik geloof dat het methemoglobinemie heet, maar ik noem het gewoon een keiharde nee.

Dus, verzamel al die gevaarlijke kralenkettinkjes, gooi de twijfelachtige verdovende crèmes in de prullenbak en pak een vochtig washandje uit de kast terwijl je wacht tot de huisarts terugbelt over de paracetamol-dosering, zodat je eindelijk een minuutje rust kunt krijgen.

Als je klaar bent om die riskante sieraden de deur uit te doen en iets te halen waar je baby écht veilig op kan kauwen, bekijk dan de essentiële babyverzorgingsproducten om iets te vinden waarvan je kinderarts geen hartaanval krijgt.

Veelgestelde Vragen

Waarom gaf de veiligheidsautoriteit (FDA) een waarschuwing uit over barnstenen kralen?

In 2018 bracht de Amerikaanse FDA een enorme waarschuwing uit nadat een 18 maanden oude peuter tijdens een dutje op tragische wijze was gewurgd terwijl hij een barnsteen ketting droeg, en een andere baby stikte in een houten kraal die was afgebroken van een bijtarmband. Ze stelden eigenlijk dat géén enkel sieraad veilig is voor baby's om te dragen, punt uit. Het is het risico gewoon niet waard.

Zijn siliconen kettingen dan wel veilig voor mijn baby om te dragen?

Nee, absoluut niet. Het maakt niet uit of de kralen van zachte siliconen, harde barnsteen, hout of elfenstof zijn gemaakt—het probleem is het touwtje om hun nek. Elk draagbaar koord vormt een verwurgingsgevaar. Als je siliconen wilt waar ze op kunnen kauwen, koop dan een grove bijtring uit één stuk die ze vast kunnen houden en die niet om hun lichaam heen gaat.

Wat is precies een veiligheidssluiting op een mama-ketting?

Dit is een speciaal soort plastic sluiting aan de achterkant van de ketting (die de volwassene draagt), ontworpen om meteen open te schieten als iemand er hard aan trekt. Omdat baby's je ketting vastgrijpen en er met de kracht van honderd man aan trekken, breekt de sluiting direct open zodat het koord niet in je nek snijdt, of breekt, waardoor de kralen niet in het rond vliegen.

Kan ik gewoon een verdovende gel gebruiken als mijn baby huilt?

Mijn kinderarts was hier heel duidelijk over: een absolute nee. Verdovende gels met benzocaïne zijn ongelooflijk gevaarlijk voor kinderen onder de twee jaar, omdat ze een zeldzame aandoening kunnen veroorzaken die het zuurstofgehalte in hun bloed drastisch verlaagt. Bovendien kwijlen baby's zoveel dat de gel toch direct in hun keel glijdt en hun kokhalsreflex verdooft, wat doodeng is. Houd het bij koude washandjes en baby-pijnstillers die zijn goedgekeurd door je arts of apotheek.

Hoe lang duurt deze nachtmerrie van doorkomende tandjes nu écht?

Eerlijk? Het voelt alsof het duurt vanaf het moment dat ze geboren worden totdat ze het huis uitgaan om te studeren. Maar in de praktijk begint het meestal rond de 4 tot 6 maanden en gaat het in golven totdat ze een jaar of twee à drie zijn en die massieve achterste kiezen krijgen. Godzijdank is het niet constant de hele tijd huilen, maar net als je denkt dat je even rust hebt, besluit er weer een nieuwe tand je weekend te verpesten.